Ερωτική Ποίηση

Νυχτερινό

Ακόμα μια νύχτα σπαταλημένη.
Ακόμα μια νύχτα κάτω από τους ίδιους αστερισμούς.
Ακόμα μια νύχτα θα σφίξω τα χέρια σου·
τα μάτια σου είναι γατίσια σα μια ταράτσα φθινοπωρινού ξενοδοχείου
ο ουρανός υπόσχεται βροχή και ξέρεις
πόσο χλομιάζουν οι ώρες, τα τρένα αρχίζουν χειμερινά δρομολόγια
κι ύστερα δεν ξέρω αν θ’ ακούω για πάντα
εκείνη τη ραγισματιά στη φωνή, εσένα μονάχα ή ένα γράμμα
δίχως καν σκέψη ανταπόκρισης
Ακόμα μια νύχτα σπαταλημένη, χαμένος σε παιδικές χορωδίες
θυμάμαι ένα κλάμα παιδιού όταν οι δρόμοι χαμηλώνουν τα φώτα

Nίκος – Αλέξης Ασλάνογλου, Δύσκολος θάνατος, Κοχλίας, Θεσσαλονίκη 1954

 

Κι όταν όλος ο κόσμος έφευγε
και μέναμε οι δυο μας
ανάμεσα σε άδεια ποτήρια και βρώμικα σταχτοδοχεία,
τι όμορφο που ήταν να ξέρω πως βρισκόσουν
εδώ σαν μια όαση,
μόνη μαζί μου στην άκρη της νύχτας,
και πως διαρκούσες, ήσουν περισσότερη από το χρόνο,
ήσουν αυτή που δεν έφευγε
διότι ένα κοινό μαξιλάρι
και μια κοινή ζεστασιά
θα μας καλούσαν ξανά
να ξυπνήσουμε την επόμενη ημέρα,
μαζί, γελώντας, ξεχτένιστοι.
| Χούλιο Κορτάσαρ | Μετά τις γιορτές | μετάφραση Νάταλι Φύτρου |

 

[ ... ]
Αν έρθεις απόψε στην κάμαρά μου,
θα ρίξω το πεινασμένο κοπάδι των πόθων μου
σε κάθε γωνιά του κορμιού σου,
σε κάθε μυστικόπαθη κοιλότητά του θα σκάψω
το καυτό πέρασμα της λύτρωσης,
στη γλώσσα σου θα πω ψιθυριστά χίλια τραγούδια,
στις ρίζες των μαλλιών σου
θα σπείρω ένα σμάρι επιθυμίες,
στις κόρες των ματιών σου θα σκαλίσω
τον πόθο μιας νέας συνάντησης
και στα χείλη σου θα ζωγραφίσω
ένα μόνιμο και απόλυτα δικό σου χαμόγελο.
[ ... ]
| Τα κεραμίδια στάζουν | ΧΡΟΝΗΣ ΜΙΣΣΙΟΣ | εκδόσεις ΓΡΑΜΜΑΤΑ | Δεκέμβριος 1991

 

ΑΣΦΑΛΗΣ

Μη φοβάσαι
δεν κινδυνεύεις πια
τ' απερίσκεπτα δάχτυλα του έρωτα
να χωθούν στις παλιές πληγές
και να πονέσεις πάλι.
Ηρέμησε
δε θα ξαναφωτιστεί
με κλεφτοφάναρα οράματα
της μόνιμης πια νύχτας ο ουρανός.
Δε θα μπλέξουν τα μαλλιά σου
στ' αγριόχορτα...(Α, τι τέλεια δικαιολογία
για να μένεις εκεί κάτω
και ν' αγκαλιάζεις!)
Ο τρόμος έρχεται
με το παχύ του σώμα
και θα 'ναι πια η μόνη
γνήσια συγκίνηση της μέρας.
Δε θα καταστραφείς
υπακούοντας σ' ένα πολύγλωσσο "έλα"
παίρνοντας για λιβάδια τους κοφτερούς γκρεμούς.
Είσαι τώρα ασφαλής
στο κέντρο μιας αστόλιστης ζωής.

Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ, από την συλλογή Ποίηση, 1963-2011, εκδόσεις Καστανιώτη

 

Φυγή

Δεν ήταν άλλη η αγάπη μας
έφευγε ξαναγύριζε και μας έφερνε
ένα χαμηλωμένο βλέφαρο πολύ μακρινό
ένα χαμόγελο μαρμαρωμένο, χαμένο
μέσα στο πρωινό χορτάρι
ένα παράξενο κοχύλι που δοκίμαζε
να το εξηγήσει επίμονα η ψυχή μας.

H αγάπη μας δεν ήταν άλλη ψηλαφούσε
σιγά μέσα στα πράγματα που μας τριγύριζαν
να εξηγήσει γιατί δε θέλουμε να πεθάνουμε
με τόσο πάθος.

Kι αν κρατηθήκαμε από λαγόνια κι αν αγκαλιάσαμε
μ’ όλη τη δύναμή μας άλλους αυχένες
κι αν σμίξαμε την ανάσα μας με την ανάσα
εκείνου του ανθρώπου
κι αν κλείσαμε τα μάτια μας, δεν ήταν άλλη
μονάχα αυτός ο βαθύτερος καημός να κρατηθούμε
μέσα στη φυγή.

Γιώργος Σεφέρης

 

Το σώμα σου κι εγώ

Έχουμε πολύ ταξιδέψει
το σώμα σου κι εγώ
έχουμε φανταστεί
όσα ένα σώμα κι ένα εγώ
μπορούν να φανταστούν.

Το σώμα μου κι εγώ
έχουμε ονειρευτεί
το σώμα σου σε στάσεις
πού ποτέ σου δε φαντάστηκες.

Δεν έχεις θέση τώρα
τί ζητάς
ανάμεσα σε μένα
και στο σώμα σου.

Γιάννης Βαρβέρης

 

Όταν σε δαγκώνω
Όταν σε δαγκώνω, το αίμα σου έρχεται στο στόμα μου·
κι έπειτα εξανεμίζεται στις γαλάζιες σου φλέβες.

Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα
Μετάφραση: Αγαθή Δημητρούκα

 

Γιώργος Δουατζής
[αποσπάσματα]

Κάποτε ήρθες ξαφνικά
γεννημένη με προορισμούς
κι ως ζωογόνα εισβολή έφερες
την καυτή δροσιά του κόσμου
την περιούσια μοιρασιά

Κόμισες την ουσιώδη συντροφιά
αφανίζοντας τόπο και χρόνο
μέλλον, παρόν και παρελθόν, αδιάστατα
σαν τις στιγμές που κορυφώνεται
ο παραλογισμός του έρωτα
σαν τις στιγμές-αιώνες
που χάραξαν οι λέξεις μου
στον άνεμο των άγνωστων
αυριανών μου ημερών
στιγμές, που δεν χωρούν
ούτε σε ένα ποίημα

Κι έτσι εικονίστηκαν απλά, πολύ απλά
στα δυο εκφραστικά σου μάτια
οι μέρες της δημιουργίας
για να δροσίζουν τη διψασμένη μου ζωή

(Αποσπάσματα από τη συλλογή «Χρόνου σκιά», εκδόσεις Στίξις, 2018)

 

MARIO LUZI
ΜΗ ΦΥΓΕΙΣ
Μη φύγεις,
μην αφήσεις
την έκλειψή σου
στην κάμαρά μου.
Αυτός που σε ψάχνει είναι ο ήλιος,
δεν συγχωρεί την απουσία σου ο ήλιος,
σε βρίσκει ακόμα και
στα τυχαία μέρη
απ’ όπου πέρασες,
στους τόπους που άφησες
και σ’ εκείνους που
κατά λάθος βρέθηκες
καίει
και εξομοιώνει
με το μηδέν όλη
την πυρετώδη μέρα σου.
Ωστόσο υπήρξε,
υπήρξε,
καμία ώρα
δική του
δεν ματαιώθηκε.

Μετάφραση Τάσος Θεοφιλογιαννάκος

Πηγή: https://frear.gr/

 

Οι μικροί γαλαξίες
Πάνε κι έρχονται οι άνθρωποι πάνω στη γη.
Σταματάνε για λίγο, στέκονται ο ένας αντίκρυ στον άλλο, μιλούν μεταξύ τους.
Έπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται,
μοιάζουν σαν πέτρες που βλέπονται.
Όμως εσύ,
δε λόξεψες, βάδισες ίσα, προχώρησες
μες από μένα, κάτω απ' τα τόξα μου,
όπως κι εγώ: προχώρησα ίσα, μες από σένα,
κάτω απ' τα τόξα σου. Σταθήκαμε ο ένας μας
μέσα στον άλλον, σα νάχαμε φτάσει.
Βλέποντας πάνω μας δυό κόσμους σε πλήρη λάμψη και κίνηση, σαστίσαμε ακίνητοι
κάτω απ' τη θέα τους.
Ήσουν νερό,
κατάκλυσες μέσα μου όλες τις στέρνες.
Ήσουνα φως, διαμοιράστηκες.
Όλες οι φλέβες μου έγιναν άξαφνα ένα δίχτυ που λάμπει: στα πόδια, στα χέρια, στο στήθος, στο μέτωπο.
Τ' άστρα το βλέπουνε, ότι:
δύο δισεκατομμύρια μικροί γαλαξίες και πλέον
κατοικούμε τη γη.

ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ - ΤΟ ΒΑΘΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ, 1961
ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ (ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΤΟΜΟΣ)
ΕΚΔΟΤΗΣ ΤΡΙΑ ΦΥΛΛΑ, Οκτώβριος 1999