Ειδήσεις

Αν έχετε ίσως μέσα σας έστω και μια αμφιβολία για το αν το κράτος του Ισραήλ είναι η πιο σαδιστική οργάνωση που υπάρχει αυτή τη στιγμή στον πλανήτη Γη, διαβάστε (αν αντέχετε) το παρακάτω κείμενο. Όσοι κοιμάστε ήσυχοι, είτε στηρίζοντας τους βασανιστές, είτε αδιαφορώντας, να ξέρετε πως καθώς δε μιλάτε, μεταμορφώνεστε σιγά σιγά σε τέρατα.


"Μεγάλη Πέμπτη για τον Ορθοδοξο κόσμο σήμερα, Μεγάλη Παρασκευή για την Παλαιστίνη εδώ και 78 χρόνια και ειδικά τα 3 τελευταία από αυτά.
Έχω διαβάσει και έχω ακούσει πολλές ιστορίες από κρατούμενους εν καιρώ πολέμου. Πουθενά δεν θυμάμαι τέτοιο μίσος, τέτοια οργανωμένα βασανιστήρια, τέτοιες συνθήκες κράτησης. Μια πραγματική ντροπή για όλη την ανθρωπότητα.
Τα πτώματα επιστρέφουν από το Sde Teiman της Κατοχής χωρίς μάτια, χωρίς νεφρά, χωρίς γεννητικά όργανα και τα παιδιά της Γάζας απελευθερώνονται από τη φυλακή παράλυτα
Αυτό που έρχεται θα σας κάνει να βράσει το αίμα...
Μια νέα έκθεση την 1 Δεκεμβρίου 2025, αναφέρει ότι οι κρατούμενοι στη Γάζα τρομοκρατούνται από πρωτοφανή βασανιστήρια στις ισραηλινές φυλακές.. και οι μαρτυρίες που πρόκειται να μοιραστώ θα σας κάνουν να ουρλιάξετε στους δρόμους.
Από τις 7 Οκτωβρίου 2023 μέχρι τώρα, το Ισραήλ έχει απαγάγει πάνω από 4.000 ανθρώπους από τη Γάζα, αποκαλώντας τους «παράνομους μαχητές» για να τους κρατήσει φυλακισμένους, χωρίς κατηγορίες, δίκη ή οτιδήποτε άλλο...
Τώρα υπάρχουν 3.500 διοικητικοί κρατούμενοι, οι περισσότεροι από τη Γάζα, πεταμένοι σε ανοιχτά κελιά, εκτεθειμένοι στη βροχή και τον ήλιο, αναγκασμένοι να γονατίζουν για ώρες και να κοιμούνται σε κρύα πατώματα σαν σκυλιά.
Η έκθεση Ισραηλινών και διεθνών οργανώσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων όπως η B'Tselem και οι Γιατροί για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα λέει ξεκάθαρα:
«Πρόκειται για συστηματικά βασανιστήρια, όχι μεμονωμένα περιστατικά». Και αυτά τα βασανιστήρια συμβαίνουν από τη στιγμή της απαγωγής μέχρι την τελευταία ημέρα στη φυλακή με τη συμμετοχή του στρατού, της Shin Bet, της αστυνομίας, ακόμη και γιατρών.
Ορίστε το καθημερινό τους μενού, με πραγματικές μαρτυρίες από απελευθερωμένους κρατούμενους -
Ξυλοδαρμός με ξύλα και γκλομπ μέχρι να σπάσουν κόκαλα:
Ένας κρατούμενος από τη Γάζα, ο Mahmoud Abu Faul (28), δήλωσε στο Al Jazeera: «Με ξυλοκόπησαν μέχρι που έχασα εντελώς την όρασή μου... οι ξυλοδαρμοί ήταν καθημερινοί και τώρα δεν μπορώ να δω τίποτα» -

Ρίχνουν βραστό νερό σε πτώματα:

Στο στρατόπεδο Sde Teiman, ένας αποφυλακισμένος παιδιατρικός γιατρός δήλωσε στην Αμνηστία: «Ήμουν δεμένος και με δεμένα μάτια για εβδομάδες, με χτυπούσαν καθημερινά και μου έριχναν ζεστό νερό μέχρι που ξεφλούδισε το δέρμα μου... η πείνα ήταν χειρότερη, αλλά ο ξυλοδαρμός με έκανε να εύχομαι τον θάνατο» -

Αστυνομικά σκυλιά επιτίθενται σε γυμνούς κρατούμενους:

Η Alaa Al-Bayari, που απελευθερώθηκε στη Γάζα, δήλωσε στο Al Jazeera: «Είδα βασανιστήρια και ταπείνωση πέρα από κάθε φαντασία... σκυλιά να επιτίθενται σε γυμνούς ανθρώπους και ξυλοδαρμούς μέχρι που αίμα χύθηκε παντού!» -

Ηλεκτροσόκ στα γεννητικά όργανα:

Το B'Tselem κατέγραψε δεκάδες μαρτυρίες, όπως μία από τη Δυτική Όχθη: «Με σόκαραν στους όρχεις μέχρι να λιποθυμήσω... δεν είναι ανάκριση, είναι αργή δολοφονία» -
Βιασμός με αντικείμενα.
112 καταγεγραμμένες περιπτώσεις βιασμού γυναικών στη Γάζα: Η έκθεση του PCHR συνέλεξε μαρτυρίες από 4 απελευθερωμένους κρατούμενους: Ένας (N.A.) είπε: «Ομαδικός βιασμός 4 φορές σε μια μέρα, με αντικείμενα και βιντεοσκόπηση... με διέλυσαν σωματικά και ψυχολογικά, δεν θα είμαι ποτέ ο ίδιος» -
Λιγότερες από 1000 θερμίδες την ημέρα... ένας έχασε 11 κιλά σε 21 ημέρες:

Ο Shadi Abu Sidue, 30 ετών, δήλωσε στο περιοδικό +972: «Έχασα το μισό βάρος μου, νόμιζα ότι θα πέθαινα από την πείνα... το χειρότερο ήταν ότι δεν ήξερα αν η οικογένειά μου ήταν ζωντανή ή όχι, αυτό είναι ψυχολογικό βασανιστήριο»

Η ψώρα εξαπλώνεται σε χιλιάδες κρατούμενους λόγω έλλειψης θεραπείας:

Στη φυλακή Nafha, ο Naser Al-Radi (33) δήλωσε στον Guardian: «Μας κάνουν να κοιμόμαστε στο χώμα, με δυνατή μουσική» για μέρες... αυτή η ψώρα είναι βασανιστήριο, και δεν μας κάνουν για να μας βασανίσουν περισσότερο" - Κοιμάται στο κρύο χωρίς κουβέρτες και δυνατή μουσική 24/7 σε δωμάτια που ονομάζονται "η ντίσκο": Ο Abd Al-Rahman Mar'i (33), επέστρεψε με ένα σώμα γεμάτο κατάγματα, η οικογένειά του είπε: "Είδαν φρικτά βασανιστήρια, ήταν σαν να τον σκότωσαν αργά" - Απειλές για να σκοτώσουν οικογένεια και παιδιά μπροστά τους: Στη Ramla, ένας μάρτυρας είπε στη Wafa: "Μας σπάνε τα δάχτυλα, μας στερούν το φως του ήλιου... κάθε δύο μέρες, 20 λεπτά στην αυλή, δεμένοι και με το κεφάλι σκυμμένο"

*Και το χειρότερο: τι συμβαίνει με τα μικρά παιδιά*
Οι αναφορές λένε ότι πάνω από 350 παιδιά Παλαιστινίων είναι αυτή τη στιγμή φυλακισμένα σε ισραηλινές φυλακές, τα περισσότερα από τη Γάζα, και τα μισά από αυτά χωρίς κατηγορία ή δίκη. Υπάρχουν 12 παιδιά από τη Γάζα σε στρατόπεδα κράτησης και οι μαρτυρίες θα σας ραγίσουν την καρδιά: - *Ο Γουαλίντ Άχμεντ (17)*, από τη Δυτική Όχθη, αλλά η ιστορία του μοιάζει με αυτή της Γάζας, πέθανε στη φυλακή Μεγκίντο τον Μάρτιο του 2025 από πείνα και ιατρική παραμέληση.. υπέφερε από ψώρα για μήνες χωρίς θεραπεία.. η ιατρική έκθεση ανέφερε ότι η κύρια αιτία θανάτου ήταν η «σκόπιμη πείνα».. δεκάδες άλλα παιδιά στην ίδια φυλακή έχουν ψώρα και δεν λαμβάνουν θεραπεία

*Δύο έφηβα αγόρια από τη Γάζα (Ιούνιος 2025)*, που απήχθησαν ενώ πήγαιναν σε διανομή βοήθειας στη νότια Γάζα, φυλακίστηκαν σε άγνωστη τοποθεσία.. είπαν στο ABC News ότι αντιμετώπισαν σεξουαλική επίθεση και βασανιστήρια, στερήθηκαν το φως του ήλιου και αρκετό φαγητό.. ένα είπε: «Μας χτύπησαν και μας απείλησαν χειρότερα, δεν ξέρουμε πότε θα βγούμε» -

*Παιδιά από τη Γάζα στο Σντε Τεϊμάν*: Μαρτυρίες από το Save the Children, παιδιά από τη Γάζα που απήχθησαν από σχολεία τον Δεκέμβριο του 2024, γδύθηκαν και μεταφέρθηκαν σε άγνωστες τοποθεσίες.. ένα παιδί (15) είπε: «Μου έσπασαν τα κόκαλα, μου έκαναν ηλεκτροσόκ και μου είπαν 'οι στρατιώτες μας βίασαν τη μαμά σου'». μας τρομοκρατούν.. Νόμιζα ότι θα πέθαινα εκεί" -

*12χρονος στον καταυλισμό Jalazone*:

Ο Mohaned Tutungi δήλωσε στο BBC: Συνελήφθη ως μικρό παιδί, ξυλοκοπήθηκε και ταπεινώθηκε, του αρνήθηκαν οικογενειακές επισκέψεις και είπε: "Οι ξυλοδαρμοί ήταν καθημερινοί, δεν ξέρω γιατί με φυλάκισαν.. αυτός ο φόβος θα μείνει μαζί μου για πάντα" -

*Απελευθερώθηκαν παιδιά από τη Γάζα τον Φεβρουάριο του 2025* και είπαν στο Arab48:

"Η Γάζα εξοντώθηκε και δεν θα επιστρέψετε ποτέ"... υπέμειναν ξυλοδαρμούς και ταπείνωση, κανένα ανθρώπινο δικαίωμα, οι ανακριτές έφεραν κομμένα άκρα για να τους τρομοκρατήσουν.. ένας είπε: "Μου έσπασαν το πόδι, είδαν κρατούμενους να πεθαίνουν κάτω από βασανιστήρια... Φοβάμαι να κοιμηθώ τα βράδια.''

Λευτεριά στην Παλαιστίνη
Νίκη του περήφανου Λαού του Ιράν
Αφανισμός της Σιωναζιστικής οντότητας

 

Ολοκληρώθηκε στις 8 Απριλίου 2026, στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων Αθηνών, η πέμπτη δικάσιμος της υπόθεσης των Αμπελοκήπων, η οποία αφορά στην έκρηξη που πραγματοποιήθηκε σε διαμέρισμα της οδού Αρκαδίας στους Αμπελόκηπους, στις 31 Οκτωβρίου του 2024. «Η φυλακή είναι πιο βαριά τώρα» για τον Νίκο Ρωμανό, τόνισε ο δάσκαλος του, εκφράζοντας πλήρη σεβασμό και αλληλεγγύη στο πρόσωπο του πρώην μαθητή του, αλλά και τη βαθιά πίστη στην αθωότητά του. Από τη διαδικασία δεν έλειψαν οι τεχνικές δυσκολίες, που ανέδειξαν για άλλη μία φορά την απαξιωτική στάση των Αρχών απέναντι στους κατηγορούμενους και τις κατηγορούμενες. Επιπλέον, η Εισαγγελέας της δίκης, μπροστά σε μια δικαστική αίθουσα γεμάτη με αλληλέγγυους και αλληλέγγυες, φίλες, φίλους, συντρόφους, τη σύντροφό του Μαριάννα και τους γονείς του Κυριάκου Ξυμητήρη, επέλεξε να προσβάλει ανοιχτά τον νεκρό με προκλητική ειρωνεία.

 

Οι ισραηλινές δυνάμεις κατοχής δολοφόνησαν την νεαρή μαθήτρια, τρίτης δημοτικού, Ριτάι Ριχάν, την ώρα που παρακολουθούσε μάθημα σε σκηνή. Το κράτος - δολοφόνος πυροβόλησε και σκότωσε τη μαθήτρια εν ψυχρώ, μπροστά στα μάτια των συμμαθητών της. Το Ισραήλ δεν έχει κάνει ακόμα δήλωση για το περιστατικό. Στο μεταξύ, πάνω από 2 εκατ. Παλαιστίνιοι παραμένουν περιορισμένοι και εκτοπισμένοι στο ένα τρίτο της Γάζας.

 

«Το Ισραήλ είναι διαβολικό και μια κατάρα για την ανθρωπότητα. Ενώ διεξάγονται ειρηνευτικές συνομιλίες στο Ισλαμαμπάντ, στον Λίβανο διαπράττεται γενοκτονία. Αθώοι πολίτες σκοτώνονται από το Ισραήλ, πρώτα στη Γάζα, μετά στο Ιράν και τώρα στον Λίβανο, με την αιματοχυσία να συνεχίζεται αμείωτη. Ελπίζω και προσεύχομαι οι άνθρωποι που δημιούργησαν αυτό το καρκινικό κράτος σε παλαιστινιακό έδαφος για να ξεφορτωθούν τους Ευρωπαίους Εβραίους να καούν στην κόλαση».

Υπουργός Άμυνας του Πακιστάν Καγουάτζα Ασίφ.

 

Από την αντίσταση στους περιορισμούς του καθεστώτος — στη στήριξη της πατρίδας μου, του Ιράν, απέναντι στον Νετανιάχου και τον Τραμπ

Ο Ιρανός συνθέτης και ερμηνευτής της κλασικής περσικής μουσικής Ali Ghamsari ανακοίνωσε σε βιντεοσκοπημένο μήνυμα ότι, από σήμερα, θα εγκατασταθεί για ένα χρονικό διάστημα στον σταθμό παραγωγής ενέργειας «Damavand», ο οποίος καλύπτει περίπου το ήμισυ των αναγκών ηλεκτροδότησης της Tehran.

Όπως εξήγησε, στόχος του είναι να συμβάλει στην αποτροπή πιθανών επιθέσεων κατά των κρίσιμων υποδομών του Iran, προσθέτοντας ότι θα περάσει τον χρόνο του εκεί σε απομόνωση, αφιερωμένος στη μουσική και τη δημιουργία.

Ξεκινώντας την πρωτοβουλία του, δήλωσε:
«Ίσως η μουσική — που αποτελεί το φως και τη λαμπάδα της ανθρώπινης ζωής — να αποκτήσει μέσα από αυτή την πρωτοβουλία ένα πιο απτό και ουσιαστικό νόημα».

Ο Ghamsari ανέφερε επίσης:
«Ως ανεξάρτητος καλλιτέχνης, στέκομαι στο πλευρό του λαού και διαμαρτύρομαι για την καταπίεση. Κατά τη διάρκεια της ζωής μου, έχω αντιμετωπίσει πολλές απαγορεύσεις και περιορισμούς που επηρέασαν τη δουλειά και τα ταξίδια μου λόγω των θέσεών μου (…) Ωστόσο, το πνεύμα της διαμαρτυρίας μου δεν μπορεί ποτέ να αναιρέσει τον πατριωτισμό μου. Σήμερα βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια επίθεση που στοχεύει ζωτικής σημασίας υποδομές της χώρας, όπως γέφυρες και εργοστάσια. Πρόκειται για μια επίθεση ενάντια στο Ιράν και τον λαό του, με στόχο την επιστροφή τους στη λίθινη εποχή».

 

Για όλους όσοι δεν έχουν καταλάβει, είτε επειδή δεν μπορούν είτε επειδή δεν θέλουν είτε επειδή είναι καθάρματα είτε επειδή έχουν "στρατηγική σχέση" με το κράτος δολοφόνο, είτε επειδή πετάνε χαρταετό, ας διαβάσουν προσεκτικά τα λόγια ενός Ισραηλινού... Κανονικού ανθρώπου που κατάφερε να γλιτώσει απ την αλεστική μηχανή του εκφασισμού του πραγματικά θεοκρατικού καθεστώτος των Σιωναζί...

"Χρόνια μετά, όταν θα ρωτήσουν πώς μπόρεσαν να συμβούν όλα αυτά, πείτε τους πως μια ολόκληρη κοινωνία είχε απλώς τρελαθεί.
Γράφω αυτές τις γραμμές από το Ισραήλ, 10 Απριλίου 2026, 1:00 π.μ., από το σπίτι μου στη Γιάφα. Ζω στην καρδιά μιας ανεξέλεγκτης, μαινόμενης πολεμικής μηχανής που κάποτε ήταν, ίσως, κράτος.
Εδώ κατοικώ, μέσα σε αυτή την κρεατομηχανή για ανθρώπινη σάρκα.
Γεννήθηκα εδώ. Αυτό είναι το σπίτι μου.
Όταν ρωτήσουν πώς συνέβη, πείτε τους ότι εμείς θέλαμε αυτόν τον πόλεμο. Όσοι ζουν έξω από την κρεατομηχανή δεν μπορούν να καταλάβουν — αλλά εμείς τον περιμέναμε. Με μια κατάσταση εξυψωμένου τρόμου, περιμέναμε τον πόλεμο να ξεσπάσει και να τυλίξει τη Μέση Ανατολή στις φλόγες.
Ο πόλεμος με το Ιράν ήταν μια απαγορευμένη, μεθυστική φαντασίωση. Γενιές υπουργών Άμυνας υπόσχονταν να «στείλουν τον Λίβανο πίσω στην Εποχή του Λίθου»· ένα ολόκληρο έθνος ορκιζόταν ότι «η Γάζα πρέπει να ισοπεδωθεί». Τις νύχτες ονειρευόμασταν να αδειάσουμε τη Δυτική Όχθη και προσευχόμασταν να βρεθούμε επιτέλους στριμωγμένοι σε εκείνη την απελπιστική θέση όπου θα μπορούσαμε να πούμε στους εαυτούς μας ότι δεν είχαμε άλλη επιλογή, ότι η Ώρα του Ατόμου είχε φτάσει.
Μια ολόκληρη κοινωνία που έχασε το μυαλό της: οπλισμένη ως τα δόντια, να βρέχει φωτιά και θειάφι παντού, ενώ ταυτόχρονα διακηρύσσει το δικαίωμά της στην αυτοάμυνα και φιμώνει βίαια όποιον τολμά να υποδείξει τα εγκλήματα και τις αμαρτίες της. Απαγγέλλοντας μέρα και νύχτα, σαν δαιμονισμένη, ότι όλοι γύρω μας πασχίζουν αιώνια να μας σκοτώσουν όλους, χωρίς να έχουν άλλες επιθυμίες ή προσδοκίες — και ότι, επομένως, δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να τους σκοτώσουμε εμείς πρώτοι. Αυτοάμυνα.
Μια ολόκληρη κοινωνία ειλικρινά και γνήσια πεπεισμένη ότι οποιαδήποτε κοντινή απειλή, μικρή ή μεγάλη, πραγματική ή φανταστική, επικείμενη ή δυνητική, αποτελεί λευκή επιταγή για την ολοκληρωτική εκμηδένιση των πάντων γύρω της: χωριών, πόλεων ή ολόκληρων κρατών, και των ανθρώπων που κατοικούν σε αυτά.
Δεν ήταν η 7η Οκτωβρίου, ούτε η Χεζμπολάχ στα σύνορα, ούτε το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν. Αυτά είναι ψέματα που χρησιμοποιούνται για να δικαιολογήσουν το ιερό δικαίωμα στην καταστροφή. Εμείς δεν «πολεμάμε». Ένας στρατός δεν πολεμά νοσοκομεία ή ασθενοφόρα, σχολεία ή δημοσιογράφους, ούτε τις υποδομές ενέργειας και νερού που συντηρούν εκατομμύρια ανθρώπους.
Εμείς καταστρέφουμε — και ισχυριζόμαστε πως αν η κρεατομηχανή σταματούσε ποτέ, έστω και για μια στιγμή, θα ήμασταν όλοι νεκροί.
Όταν ρωτήσουν πώς συνέβη, πείτε τους ότι ζητωκραυγάζαμε για την πυρίτιδα. Συγκρουόμασταν ανελέητα για την ηγεσία μας, αλλά χειροκροτούσαμε σαν ένας άνθρωπος τα μαχητικά αεροσκάφη, τα τανκς, τα πολεμικά πλοία. Λατρεύαμε το σίδερο και το τσιμέντο και εξυψώναμε τους στρατιώτες σε βαθμό αγίων. Ο στρατός ήταν Θεός. Ο πόλεμος έδινε τάξη στον κόσμο, σκοπό στα πράγματα, νόημα στη ζωή. Έδινε νόημα στον θάνατο.
Πείτε τους ότι εμείς θέλαμε αυτόν τον πόλεμο. Τον περιμέναμε, και μόλις ξέσπασε, τον στηρίξαμε μέχρι τέλους. Ούτε μια φορά δεν τον αμφισβητήσαμε, δεν σταματήσαμε να κοιτάξουμε τι είχαμε κάνει, δεν αποστρέψαμε το βλέμμα από το αίμα στα χέρια μας, δεν αναλογιστήκαμε πού οδηγούσε αυτός ο δρόμος, ούτε αναρωτηθήκαμε αν υπήρχε ποτέ άλλο μονοπάτι.
Η ζωή στο Ισραήλ γινόταν όλο και χειρότερη, όλο και πιο ανυπόφορη — και το μάθημα που βγάλαμε ήταν ότι προφανώς δεν είχαμε ασκήσει αρκετή βία. Ότι ήμασταν πολύ μαλακοί, πολύ ευγενικοί, πολύ ελεήμονες. Ότι προφανώς δεν είχαμε καταστρέψει αρκετά, και ότι την επόμενη φορά, είθε να έρθει σύντομα, θα καταστρέφαμε στο επταπλάσιο.
Χάσαμε τη μάχη ενάντια στο Ιράν. Δεν έχει σημασία. Το κρέας αλέστηκε, και αυτό είναι που μετράει. Ξεσπάσαμε με εκδίκηση για εκείνη την ήττα πάνω στον λαό του Λιβάνου. Κι άλλο κρέας. Κομμάτια και κομμάτια από τη σάρκα της Δυτικής Όχθης, πλήρως αλεσμένα. Οι τροχοί της μηχανής ετοιμάζονται ξανά να καταπιούν τα ερείπια της Γάζας που ακόμα καπνίζουν. Δεν έχουμε αλέσει ακόμα αρκετό κρέας. Ποτέ δεν είναι αρκετό.
Δεν ξέρω πώς τελειώνει αυτό. Δεν ξέρω αν και πότε θα έρθει ο λογαριασμός, και δεν ξέρω αν θα ξυπνήσουμε ποτέ από αυτή την παράνοια για να δούμε τι κάναμε γι' αυτό που πραγματικά ήταν. Δεν ξέρω αν θα αναρωτηθούμε ποτέ πώς μπόρεσε να συμβεί, αλλά ξέρω ότι άλλοι θα το κάνουν — και σε αυτούς λέω ότι αυτό συμβαίνει όταν μια ολόκληρη κοινωνία βυθίζεται στην τρέλα.
Θα προσπαθήσω να αντέξω όσο περισσότερο μπορώ εδώ μέσα, στην καρδιά αυτής της μηχανής θανάτου, και να την κατονομάσω. Να περιγράψω τα πράγματα όπως φαίνονται από μέσα. Ίσως βοηθήσει στην πρόληψη παρόμοιων φρικαλεοτήτων στο μέλλον. Οι φρικαλεότητες του παρόντος είναι πλέον αδύνατον να σταματήσουν.
Για την ώρα, είμαι εδώ."
Tom Zandman
ένας Ισραηλινός πολίτης

 

Μίλτος Ζέρβας
Το πασχαλινό αρνί μέρος της αειφορίας στον λαίκό πολιτισμό

Επαναλαμβάνεται και φέτος όπως κάθε χρόνο αυτή η ανιστόρητη και κενή περιεχομένου προτροπή να απέχουμε από έθιμα όπως το σούβλισμα του οβελία, γιατί αυτό είναι δήθεν βαρβαρότητα και άσκοπη σφαγή. Αυτοί που το λένε (πολλοί φίλοι και γνωστοί μου) αγνοούν ολοσδιόλου τι ακριβώς είναι αυτό το έθιμο και γιατί υπάρχει.

Οι πολιτισμοί της Μεσογείου βασίστηκαν πάνω στη νομαδική κτηνοτροφία και το αρνί ήταν ο πυρήνας αυτής της οικονομίας, όχι ως αφηρημένο σύμβολο, αλλά ως υλικό αποτέλεσμα του ετήσιου κύκλου του κοπαδιού. Ας το πιάσουμε από τη αρχή: οι προβατίνες γεννούν χειμώνα–πρώιμη άνοιξη, και ήδη από τον Απρίλιο τα αρσενικά αρνιά, ζώα χωρίς παραγωγική αξία, αφού δεν δίνουν γάλα και χρειάζονται ελάχιστα από αυτά για αναπαραγωγή, αποτελούν φυσικό «πλεόνασμα»: κατανάλωναν τροφή, δεν απέδιδαν προϊόν (γάλα, αναπαραγωγή), και επιβάρυναν το κοπάδι σε μια περίοδο όπου η ενέργεια της προβατίνας έπρεπε να κατευθυνθεί στο γάλα και την τυροκομία.

Έτσι η σφαγή και κατανάλωση των αρσενικών αρνιών την άνοιξη δεν ήταν μια επιλογή, αλλά μια ορθολογική διαχειριστική πράξη. Θα πρέπει να σημειώσουμε ότι οι κοινωνίες αυτές δεν ήταν κρεοφαγικές, το αντίθετο, το κρέας αποτελούσε ένα πολύ μικρό μέρος της διατροφής τους και η κατανάλωση του ήταν στα πλαίσια κάποιους εξαιρετικού γεγονότος (γιορτές, γάμοι κλπ.). Είναι η περίφημη Μεσογειακή Διατροφή.

Αυτή η πρακτική όμως δεν ήταν μόνο λειτουργική, ήταν και αειφορική. Οι μεσογειακές κοινωνίες, επί χιλιάδες χρόνια, διαχειρίζονταν τα κοπάδια τους με τρόπο που δεν εξαντλούσε τους φυσικούς πόρους, αλλά τους ανανέωνε. Η βόσκηση ακολουθούσε τον ρυθμό της φύσης, τα ζώα κινούνταν εποχικά, οι πληθυσμοί δεν ξεπερνούσαν ποτέ εκ των πραγμάτων τη φέρουσα ικανότητα του τόπου. Η αφαίρεση των πλεοναζόντων αρσενικών αρνιών ήταν μέρος μιας σοφής, βιώσιμης ισορροπίας: το κοπάδι παρέμενε υγιές, η γη και τα βοσκοτόπια δεν εξαντλούνταν και ο κύκλος ζωής συνέχιζε χωρίς πίεση στο οικοσύστημα.

Η σφαγή όμως τόσων ζώων, ακόμη κι αν ήταν διαχειριστικά αναγκαία, δεν ήταν ποτέ μια ουδέτερη ή εύκολη πράξη για τον άνθρωπο (το επιβεβαιώνω, έχω βρεθεί αρκετές φορές μπροστά σε σφαγή). Οι αγροτικές κοινωνίες της Μεσογείου ζούσαν σε στενή σχέση με τα κοπάδια τους, τα ζώα δεν ήταν αφηρημένοι «πόροι» (όπως στον καπιταλισμό σήμερα), αλλά μέρος της καθημερινότητας, της εργασίας και της επιβίωσης. Η μαζική αφαίρεση ζωής κάθε άνοιξη δημιουργούσε ένα ψυχικό και ηθικό βάρος που έπρεπε να εξισορροπηθεί (σε αντίθεση με το σύγχρονο αλλοτριωμένο άνθρωπο -εμας δηλαδή- που μπορεί να δικαιολογήσει οποιαδήποτε μαζική σφαγή συνανθρώπων του για το πετρέλαιο π.χ. και αυτό το ονομάζει γεωπολιτική).

Έτσι η σφαγή εντάχθηκε σε ένα πλαίσιο τελετουργίας, συμβολισμού και κοινοτικής συμμετοχής, ώστε η πράξη να αποκτήσει νόημα πέρα από τη καθαρά χρηστική της διάσταση. Τη μετέτρεψε από μια αναγκαία μεν αλλά σκληρή διαχειριστική πράξη, σε κοινωνικά αποδεκτή, ηθικά νοηματοδοτημένη και συναισθηματικά διαχειρίσιμη. Με αυτόν τον τρόπο, η κοινότητα όχι μόνο εξασφάλιζε την αειφορική διαχείριση των πόρων της, αλλά ενέτασσε τη σφαγή σε ένα πλαίσιο νοήματος και κυρίως συλλογικής συμμετοχής (πολύ βασική διαφορά σε σχέση με το σημερινό "αμέτοχο" αλλοτριωμένο άνθρωπο).

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο λοιπόν η σφαγή και η κοινή κατανάλωση του αρνιού απέκτησαν τον τελετουργικό τους χαρακτήρα. Στην Ελλάδα, στη Μέση Ανατολή, στη Μικρά Ασία, τη Βόρεια Αφρική και τα Βαλκάνια, παντού γύρω από τη Μεσόγειο, το μοτίβο είναι σταθερό: η κοινότητα συγκεντρώνεται, θυσιάζει το ζώο που «περισσεύει» από τον κύκλο παραγωγής και μοιράζεται το κρέας σε ένα γεύμα που σηματοδοτεί την έναρξη της νέας εποχής. Αυτά ξεκίνησαν χιλιάδες χρόνια πριν.

Όταν αργότερα οι μεγάλες θρησκείες της περιοχής Ιουδαϊσμός, Χριστιανισμός και Ισλάμ, διαμόρφωσαν τα δικά τους εορτολόγια, βρήκαν μπροστά τους αυτή την ήδη εδραιωμένη λογική. Ο χριστιανικός οβελίας, το Εβραϊκό Πεσάχ και το μουσουλμανικό κουρμπάνι δεν είναι απομονωμένα, άσχετα μεταξύ τους έθιμα, αλλά διαφορετικές πολιτισμικές εκφράσεις πάνω στην ίδια υλική και αειφορική βάση: η κοινότητα θυσιάζει και καταναλώνει το ζώο που δεν έχει θέση στον επόμενο κύκλο παραγωγής, μετατρέποντας μια διαχειριστική ανάγκη σε κοινωνικό και τελετουργικό γεγονός. Ακόμα και σήμερα στα χωριά το ψήσιμο δε γίνεται σε κάθε σπίτι χώρια, αλλά σε δημόσιο χώρο (μια πλατεία ή ένα δρόμο) όπου συμμετέχει όλη η γειτονιά.

Έτσι, ο οβελίας δεν είναι απλώς χριστιανικό έθιμο, είναι η ελληνική εκδοχή ενός πανάρχαιου μεσογειακού τρόπου διαχείρισης του κοπαδιού, που επιβίωσε επειδή ήταν αειφορικός, οικονομικά λογικός και κοινωνικά συνεκτικός. Η πράξη προϋπήρχε και ήταν βαθιά ριζωμένη στη σοφή, ανανεώσιμη σχέση ανθρώπου, ζώων και γης.

Εν ολίγοις το Πασχαλινό αρνί είναι κάτι πολύ περισσότερο από το "τρώω αρνί μέχρι να σκάσω" και τα κιτς μηνύματα του Jumbo. Και παρά την αλλοτρίωση των κοινωνιών από την καπιταλιστική εκμετάλλευση που βλέπει τα πάντα σα "πόρους" που καταναλώνονται και αποφέρουν κέρδος, αγνοώντας κάθε άλλη παράμετρο, η επιβίωση αυτών των εθίμων, που ήταν πλήρως ενταγμένα στις ανθρώπινες κοινότητες σε όχι και πολύ μακρινές εποχές (μόλις 50-100 χρόνια πίσω) είναι κάτι παρήγορο. Και θα έλεγα στους βίγκανους φίλους μου ότι η άρνηση αυτού του πολιτισμού και η αντικατάσταση του με τον πολιτισμό της χημείας (χάπια και συμπληρώματα), του πλαστικού (3D printed "κρέας") και της αντιοικολογικής (υπερεπεξεργασμένα ή από μακρινές αποστάσεις "κοσέρ για βίγκανους" τρόφιμα) κατανάλωσης, είναι όχι μόνο βάρβαρη (γιατί καταστρέφει το σπίτι μας που είναι ο πλανήτης) αλλά και ανόητη (γιατί δεν έχουμε άλλο σπίτι).

 

Σήμερα στις 4.00 το πρωί "άγνωστοι" επιτέθηκαν και έκαψαν τη μικρή galerie Eclectica στου Ψυρή, Αγίων Αναργύρων 13.

Ήταν το μονο μαγαζί που στην πόρτα του, είχε γραμμένο
"This gallery is not genocide friendly".
("Αυτή η γκαλερί δεν δέχεται γενοκτονους")

H ιδιοκτήτρια δεχόταν βρισιές από τους "τουρίστες" που έχουν καταλάβει την περιοχή και περνούσαν από εκεί

Έσπασαν το πίσω τζάμι από τον ακάλυπτο και το τζάμι της πρόσοψης και πέταξαν εύφλεκτο υλικό.

Η φωτιά εξαπλώθηκε γρήγορα, και θα μπορούσε να κινδυνέψει όλο το κτίριο και οι κάτοικοι των ορόφων, αν δυο κοπέλες δεν περνούσαν εκείνη την ώρα τυχαία και δεν καλούσαν την πυροσβεστική που έφτασε σε 10 λεπτά, μιας και ο πυροσβεστικός σταθμός είναι πολύ κοντά.

"Συμπτωματικά" η πισω πλευρά του τετραγώνου ειναι η gated περιοχή της Chabad με την υπερορθόδοξη ασκενάζι συναγωγή, τα ξενοδοχεία και τα εστιατόρια συμφερόντων της

Καλώς τα δεχτήκαμε λοιπόν

Ο καθένας και η καθεμιά μας ας αναλογιστεί την στάση και την θέση του.