Ειδήσεις

Πηγή: HuffPost Greece https://share.google/qQ2eTbnXv3vPdr05o

Το καθεστώς κατηγορεί τις ΗΠΑ για υποκίνηση των διαδηλώσεων.
Αντί το Ιράν να δει το καλό των πολιτών , τους καταδικάζει. Όσο για τις γυναικείες εκτελέσεις έχουν αυξηθεί.
Ενώ από την Ρωσία και την Κίνα δεν υπάρχει καμία επίσημη αντίδραση .
Επιλεκτική ευαισθησία και υποκρισία!!

 

Πηγή: In.gr https://share.google/UqcGteIk3H3RZMOBT

Αυξάνονται οι νεκροί από το ισλαμικό καθεστώς στο Ιράν .
Που είναι άραγε οι ανθρωπιστές;;; Η κατακραυγή ;;
Ο Ιάσονας;;;
Free Free Iran

 

Η Αμερική στον πόλεμο με τις Φιλιππίνες για να καταστείλει τις αντιδράσεις του τοπικού πληθυσμού ξεκίνησε επιχειρήσεις κατά κάθε πολίτη άνω των 10 ετών δολοφονώντας 34 χιλιάδες ανθρώπους άμεσα και 200 χιλιάδες από λιμό και χολέρα.

Η Αμερική είχε εξοντώσει έως και 300 χιλιάδες άμαχους πολίτες στο Βιετνάμ με μαζικές επιχειρήσεις σε περιοχές εκτός του χάρτη του πολέμου (σφαγή του My Lai, Đức Phong, Binh An)

Στο Αφγανιστάν μπορεί να ξόδεψαν τουλάχιστον 2,6 τρισεκατομμύρια δολάρια, τουλάχιστον όμως άφησαν πίσω τους 50 χιλιάδες νεκρούς άμαχους πολίτες, το λιγότερο 2,6 εκατομμύρια πρόσφυγες κι επιστροφή των Ταλιμπάν, ως συμμάχους πλέον.

Στην Γιουγκοσλαβία το 1999 επειδή δεν τα πήγαιναν καλά με τα εγκλήματα πολέμου είπαν να τα σταματήσουν γεμίζοντας την χώρα με 11 τόνους απεμπλουτισμένου ουρανίου. Σε 2,5 μήνες βομβαρδισμών άφησαν πίσω τους 2500 άμαχους νεκρούς, 89 εξ αυτών παιδιά και 12500 τραυματίες. Πλέον οι Σέρβοι αντιμετωπίζουν αυξήσεις σε ορισμένους τύπου καρκίνου σε σχέση με τον παγκόσμιο πληθυσμό και σημαντικές αυξήσεις στους καρκίνους στα παιδιά.

Στο Ιράκ πάλι επειδή λέει είχαν χημικά όπλα, έκαναν εισβολή κι άφησαν πίσω τους έως κι 1 εκατομμύριο άμαχους νεκρούς, 2,5 εκατομμύρια πρόσφυγες, άνοδο του ISIS κι εμφυλίους στην ευρύτερη περιοχή. Παράλληλα, αποδείχτηκε πως ο αμερικάνικος στρατός επιδόθηκε σε ακραία σαδιστικά βασανιστήρια φυλακισμένων και σε μαζικές εκτελέσεις τυχαίων άοπλων ανθρώπων σε πλατείες και χωριά (πχ Χαντίντα, πλατεία Νισούρ, κτλ.)

Παρεμπιπτόντως, τελικά αποδείχτηκε ότι στο Ιράκ δεν υπήρχαν τα όπλα για τα οποία ξεκίνησε ο πόλεμος, κάτι που φυσικά η κυβέρνησή τους το ήξερε από την αρχή.

Στο τέλος του Β Παγκοσμίου Πολέμου και στην χαραυγή του Ψυχρού Πολέμου οι Αμερικάνοι έριξαν 2 πυρηνικές βόμβες στο Ναγκασάκι και στην Χιροσίμα, όχι για να αποτελειώσουν τους έτσι κι αλλιώς ετοιμόρροπους και χωρίς πια συμμάχους Ιάπωνες, αλλά για να «συμμορφωθεί» ο Στάλιν και να κάτσει οριστικά στη δεύτερη θέση του βαθμολογικού πίνακα. Για να επιτευχθεί αυτός ο «θεάρεστος» στόχος χρειάστηκαν πάνω από 150 χιλιάδες νεκροί, 160 χιλιάδες τραυματίες, 100 χιλιάδες θάνατοι από τις μακροχρόνιες συνέπειες και 250 χιλιάδες δια βίου ασθενείς. Και 2% των παιδιών που θα γεννιούνταν θα εμφάνιζαν γενετικές ανωμαλίες.

Αυτή τη στιγμή που μιλάμε, στα πρόσφατα μόνο η Αμερική ερευνάται για εγκλήματα πολέμου στην Σομαλία (σφαγές αμάχων), στην Συρία (βομβαρδισμοί κατοικημένων περιοχών και νοσοκομείων), στην Υεμένη (γενοκτονία παρέα με την Σαουδική Αραβία), στο Σουδάν (αεροπορικές επιδρομές), στην Παλαιστίνη φυσικά (υποστήριξη της γενοκτονίας του Νετανιάχου), στο Μάλι, στην Αιθιοπία, στο Πακιστάν και στην Λιβύη. Κι αν ανοίξουμε λίγο ακόμα το κάδρο θα δούμε την Νικαράγουα, την Κολομβία την Λιβερία, τον Παναμά, την Ινδονησία, τον Νίγηρα, το Τσαντ, το Ελ Σαλβαδόρ, την Γουατεμάλα.

Κι όταν τέλος πάντων, ο Αλιέντε στην Χιλή πήρε δημοκρατικά την εξουσία κι αποφάσισε χωρίς αυτά τα σταλινικά που φέρνουν αλλεργίες να κυβερνήσει την χώρα, έβαλαν τον Πινοσέτ να κάνει πραξικόπημα αφήνοντας πίσω του 40 χιλιάδες νεκρούς. Μια από τις πιο αιμοσταγείς δικτατορίες στην ιστορία του ανθρώπου, μια από τις καλύτερες συμμάχους της Δύσης, ο πειραματικός θάλαμος των φιλελευθέρων να εφαρμόζουν εκεί χωρίς πίεση κι αντίσταση τις πιο παράτολμες ιδέες τους σε σχέση με την κοινωνία, την οικονομία, τα δικαιώματα.

Η Αμερική έχει ξεπλύνει κι υποστηρίξει πολιτικά, οικονομικά, επικοινωνιακά, στρατιωτικά πραξικοπήματα στο Ιράν (1953), Γουατεμάλα (1954), Κονγκό (1960), Δομινικανή Δημοκρατία (1961), Νότιο Βιετνάμ (1963), Βραζιλία (1964), Ελλάδα (1967), τα φιλιά μας και στην Κύπρο, Ινδονησία (1967), Βολιβία (1971), Αργεντινή (1976), Παναμάς (1989), Τουρκία (1960, 1971, 1980), Αίγυπτος (1952), Ιράκ (1960), Ελ Σαλβαδόρ (1980), Νικαράγουα (1980), Αφγανιστάν (1980), Καμπότζη (1969), Κολομβία (1997), Γκάνα (1966), Αϊτή (2004), Ονδούρα (2009), Ουρουγουάη (1970), κι η λίστα δεν έχει τέλος.

Μέχρι και τη δεκαετία του 60, δεν το λες και πολύ παλιά, οι μαύροι στην Αμερική δεν είχαν δικαιώματα στην ψήφο, στο σχολείο, στα ΜΜΜ, υπήρχαν νομοθετημένες διακρίσεις κι αποκλεισμοί παντού. Είχαν κατά μέσο όρο μια 15ετία μικρότερο προσδόκιμο ζωής με πολύ υψηλότερη παιδική θνησιμότητα από τους λευκούς, 47% εξ αυτών βρίσκονταν κάτω από το όριο της φτώχειας (είχε φτάσει και στο 90% στην περίοδο του Β Παγκοσμίου Πολέμου), το 50% δεν ολοκλήρωνε τις βασικές σπουδές, είχαν τριπλάσια ποσοστά ανεργίας, το 73% των εκτελεσθέντων από το κράτος ήταν μαύροι.

Κι όταν έγιναν μαύροι πάνθηρες και σήκωσαν κεφάλι, όταν η Ρόζα Παρκς δε σηκώθηκε από την θέση της για να κάτσει ο λευκός –και προφανώς συνελήφθη- το κράτος με το FBI έστησαν το σχέδιο COINTELPRO που άφησε πίσω του δεκάδες νεκρούς, χιλιάδες τραυματίες, κυνηγημένους και συλληφθέντες, τρομοκρατία, προπαγάνδα.

Ακόμα και μετά από τόσες δράσεις και κινήματα, περισσότεροι μαύροι Αμερικάνοι βρίσκονται στις φυλακές από τα κολλέγια, βγάζουν το μισό μισθό των λευκών, ζουν λιγότερο κατά τουλάχιστον 5 χρόνια, έχουν διπλάσια παιδική θνησιμότητα και διπλάσια ποσοστά ανεργίας. Έχουμε δεκάδες χιλιάδες καταγεγραμμένα hate crimes πριν από την εκλογή Τραμπ κι έχουν τριπλάσιες πιθανότητες να δολοφονηθούν από τους μπάτσους. Black lives don’t matter.

Η Αμερική που συντηρεί και το Γκουαντάναμο, που όλο θα έκλεινε κι όλο εκεί είναι. Ξέρετε, τις φυλακές του εικονικού πνιγμού, της στέρησης ύπνου, της σωματικής κακοποίησης, της απαγόρευσης επικοινωνίας με οικείους και δικηγόρους, της έκθεσης σε ακραίες συνθήκες κρύου ή ζέστης, της στέρησης τροφή, νερού και βασικής ιατρικής περίθαλψης, των άγριων βασανισμών μέχρι θανάτου και της παρακολούθησης αυτών από άλλους συγκρατουμένους.

Η Αμερική των 25-50 εκτελέσεων των χρόνων, των ιδιωτικών φυλακών που βγάζουν κέρδη με την έλλειψη κάθε ελπίδας σωφρονισμού των κρατουμένων, των 20 χιλιάδων θανάτων στις φυλακές λόγω των άθλιων συνθηκών τους, των 80 χιλιάδων απομονώσεων, των πάνω από 600 αυτοκτονιών τον χρόνο (και πόσοι δε δηλώνονται), που το 25% έχει ψυχιατρικά θέματα χωρίς να λαμβάνει ποτέ υποστήριξη, της υποχρεωτικής στείρωσης.

Οι ΗΠΑ με τους 40 εκατομμύρια φτωχούς (κοντά στο 12% του πληθυσμού), με τα 18,3 εκατομμύρια που ζουν σε συνθήκες ακραίας φτώχειας, 5,3 εκατομμύρια που ζουν σε συνθήκες Τρίτου Κόσμου, που 14% του πληθυσμού δεν έχει πρόσβαση σε θρεπτικό φαγητό, που 9% των παιδιών δεν έχει πρόσβαση σε «ανθρώπινο» φαγητό, που πλησιάζει το 1 εκατομμύριο ανθρώπους άστεγους.

Η Αμέρικα που το 60% των νοικοκυριών δε μπορεί να καλύψει τις βασικές ανάγκες (στέγαση, φαγητό, μεταφορές, υγεία, χαρτζιλίκι), που το 31% αδυνατεί να πληρώσει το φοιτητικό του δάνειο, που 1 στους 3 κινδυνεύει με χρεοκοπία γιατί τόλμησε να σπουδάσει, των 18,5 τρισεκατομμυρίων δανείων, που το 55% χρησιμοποιεί πιστωτικές κάρτες ακόμα και για τα βασικά του έξοδα (πχ φαγητό, ενοίκιο, φάρμακα)

Το αμερικάνικο όνειρο που το 12% του πληθυσμού δεν είναι ασφαλισμένο, που το 35% δεν λαμβάνουν την κατάλληλη ιατρική περίθαλψη, ακόμα κι αν πληρώνουν ιδιωτικές ασφάλειες, που το 57% δεν πήραν ιατρική φροντίδα ενώ το είχαν ανάγκη λόγω κόστους, που το 30% έχουν πάνω από 20000 δολάρια εξτρά χρέη λόγω ζητημάτων υγείας, που το 47% δεν έχει δει γιατρό ή νοσηλευτή για πάνω από 1 χρόνο, που έχει αυξηθεί ραγδαία η αποτρέψιμη θνησιμότητα, που πέφτει, αν έχετε τον Θεό σας, το προσδόκιμο ζωής.

Η Αμερική του πολιτισμού που 1 στους 15 Αμερικάνους έχει βιώσει έστω μια φορά στη ζωή του mass shooting από κοντά, με τους τουλάχιστον 2 χιλιάδες νεκρούς τα τελευταία χρόνια από τις μαζικές δολοφονίες, που οι πολίτες κατέχουν νόμιμα 400 εκατομμύρια όπλα, 120 όπλα ανά 100 κατοίκους, που κάθε χρόνο 50 χιλιάδες άνθρωποι πεθαίνουν από αυτά τα όπλα (οικογενειακές δολοφονίες, ατυχήματα, αυτοκτονίες, δολοφονίες μεταξύ πολιτών), κάθε 11 λεπτά πεθαίνει κι από ένας.

Η πολιτισμένη φιλελεύθερη Αμερική που έκανε, και κάνει, «θεραπείες» αλλαγής σεξουαλικού προσανατολισμού, που έκανε λοβοτομές σε ομοφυλόφιλα άτομα, που έφτασε 1987 ( !!! ) για να βγάλει οριστικά την ομοφυλοφιλία από τις ψυχιατρικές νόσους, που αποφάσισε να μην καταπολεμήσει το AIDS για χρόνια, γιατί «ήταν η ασθένεια των gay», με 1500 με 2500 εγκλήματα σε ομοφυλόφιλους και μέλη της LGBTQ+ κοινότητας τον χρόνο, κάθε χρόνο εδώ και 30 χρόνια, με αυξητική τάση, που 36% της κοινότητας –και 45% των τρανς- έχει βιώσει τουλάχιστον μια σοβαρή διάκριση στη δουλειά, στην κοινότητα, στην στέγαση.

Η χώρα της ελευθερίας ντε που απέλυσε τουλάχιστον 20 χιλιάδες ανθρώπους για τις πολιτικές τους θέσεις, που δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους τους κάλεσε στο Κογκρέσο για «συμμόρφωση», που 10 χιλιάδες επιστήμονες και καλλιτέχνες τους έβαλε σε blacklist, που φυλάκισε κι απέλασε μερικές ακόμα χιλιάδες, με 3 δισεκατομμύρια δεδομένα παρακολούθησης εντός των ΗΠΑ, με 42 δισεκατομμύρια εγγραφές δεδομένων, με επισήμως 87 εκατομμύρια στοιχεία χρηστών που το Facebook που τα έβγαλε ο Μάρκος για…δημοπρασία.

Πέρα από τον διαδεδομένο ιμπεριαλισμό. Υπάρχει κι ένας άλλος, πιο επικίνδυνος, πιο ύπουλος. Ο πολιτισμικός. Σκεφτείτε πόσες ταινίες, τραγούδια, σειρές, ντοκιμαντέρ, κτλ έχετε δει από τις ΗΠΑ και πόσα αντίστοιχα από οποιαδήποτε άλλη χώρα του πλανήτη. Ποια γλώσσα μιλάμε σχεδόν σα δεύτερη μητρική.

Το γεγονός αυτής της πολιτισμικής ενσωμάτωσης μας στην αμερικάνικη κουλτούρας, ακόμα και στις πολλές περιπτώσεις που υπήρχε αντιπολιτευτικό ή καταγγελτικό περιεχόμενο, μας έκανε να νιώθουμε μια γειτνίαση, μια οικειότητα σε σχέση με τις ΗΠΑ και τα κεντρικά της αφηγήματα. Ακόμα κι ασυνείδητα να νιώθουμε ότι είμαστε μια οικογένεια. Αυτός ήταν ο μηχανισμός να καταπίνουμε τις αντιφάσεις της. ΟΚ εγκληματίες πολέμου, αλλά γαμάτα συγκροτήματα και φοβερές σειρές. Γίναμε συμμέτοχοι στον εγκληματικό της χαρακτήρα, γίναμε κοινωνοί της προπαγάνδας της, γίναμε σάρκα από τη σάρκα της κι αίμα από το αίμα της.

Πάνω και σε αυτό –πέρα από τις ευρύτερες βαθιές ρίζες ιμπεριαλιστικού χαρακτήρα- χτίσαμε την φαντασίωση και το αφήγημα του δυτικού κόσμου.

Σκεφτείτε το λίγο σήμερα ποια είναι η κυρίαρχη άποψη για τον Ψυχρό Πόλεμο, τι γνώμη έχουν ακόμα κι Αριστεροί για την ΕΣΣΔ και τι για τις ΗΠΑ, τι γνώμη έχουν για κάθε λαό, κράτος ή ηγέτη πήγε ποτέ κόντρα στις ΗΠΑ. Πόσο φτηνοί είμαστε στις κρίσεις μας για τις ΗΠΑ και πόσο ακριβοί για τους απέναντί της. Πόσο μανιχαϊστικά αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο, πόση -αμερικάνικη- αλαζονεία κρύβει η σκέψη μας.

Κι αυτός ήταν ο καλύτερος τρόπος να μας πάρει η Αμερική μαζί της. Πώς να τα βάλεις με τον καπιταλισμό όταν τα ρούχα σου, η γλώσσα σου, το φαγητό σου, οι διασκεδάσεις σου, τα όνειρά σου έχουν τα χρώματά του; Έγινε βαθιά υπαρξιακό, αυτοάνοσο νόσημα.

Σήμερα που οι κρίσεις είναι τεράστιες και βαθιές, τα προσχήματα έχουν παραμεριστεί. Η Αμερική δεν κάνει κάτι διαφορετικό από αυτό που έκανε τον προηγούμενο αιώνα, απλώς το κάνει πιο αντιδραστικά, πιο βίαια, πιο παράτολμα.

Βέβαια το ηλίθιο χρυσαύγουλο, το λοβοτομημένο Τραμπικό εξάμβλωμα, το αμόρφωτο ντουβάρι με πόδια δεν βλέπει πέρα από την τύφλα του.

Αν έβλεπε ούτε ηλίθιο θα ήταν ούτε ντουβάρι με πόδια.

Θα ήταν ΑΝΘΡΩΠΟΣ

 

Με τους εξεγερμένους λαούς...

Αλληλεγγύη στον εξεγερμένο λαό των Η.Π.Α. (1)

 

Με τους εξεγερμένους λαούς...

Αλληλεγγύη στον εξεγερμένο λαό των Η.Π.Α. (2)

 

Με τους εξεγερμένους λαούς...

Αλληλεγγύη στον εξεγερμένο λαό των Η.Π.Α. (3)

 

Με τους εξεγερμένους λαούς...

Αλληλεγγύη στον εξεγερμένο λαό των Η.Π.Α. (4)

 

Με τους εξεγερμένους λαούς...

Αλληλεγγύη στο λαό του Ιράν

Ιράν: Τα Κομμουνιστικά Κόμματα καλούν σε Εξέγερση ενάντια στον Θεοκρατικό Δεσποτισμό

Από τα τέλη Δεκέμβρη στο Ιράν, που ξεκίνησε ένα νέο κύμα μαζικών διαδηλώσεων και απεργιών και έχει εξαπλωθεί σε δεκάδες πόλεις, το θεοκρατικό καθεστώς της Τεχεράνης σείεται συθέμελα. Σύμφωνα με το περιοδικό ΤΙΜΕ υπάρχουν εκατοντάδες νεκροί ενώ δημοσιεύματα κάνουν λόγο ότι οι συλληφθέντες από το καθεστώς πλησιάζουν τους 3.000.

Οι εργάτες, οι φοιτητές, οι γυναίκες και οι έμποροι βγαίνουν στους δρόμους, απαιτώντας τέλος στην οικονομική εξαθλίωση, την καταστολή και τον “θρησκευτικό-καπιταλιστικό δεσποτισμό” της Ισλαμικής Δημοκρατίας, ενώ Ιρανές ανάβουν προκλητικά τσιγάρα και πετάνε τη μαντίλα από τα μαλλιά τους.

Σε αυτό το πλαίσιο, δημοσιεύματα φέρουν τον Χαμενέι να βρίσκεται πλέον σε κρησφύγετο, ενώ έχει θέσει σε κατάσταση υψίστης ετοιμότητας το πυραυλικό οπλοστάσιο της χώρας, ενώ το καθεστώς καταγγέλλει ότι η αναταραχή που υπάρχει στην χώρα είναι υποκινούμενη από μισθοφόρους πράκτορες της CIA και της Μοσάντ.

Σ’ αυτή την κατάσταση έσκασε παρουσία και ένα φάντασμα του παρελθόντος ο Ρεζά Παχλαβί, γιος του τελευταίου Σάχη του Ιράν, που εκφράζει την ετοιμότητά του να επιστρέψει στην πατρίδα του, αλλά τα λαϊκά του ερείσματα είναι μηδαμινά.

Από την άλλη, οι κομμουνιστικές δυνάμεις, όπως το Κομμουνιστικό Κόμμα Ιράν (CPI) και το Εργατικό-Κομμουνιστικό Κόμμα Ιράν (WPI), παίζουν καθοριστικό ρόλο, καλώντας σε επαναστατική ανατροπή του καθεστώτος.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ιράν (CPI), μαζί με άλλες αριστερές δυνάμεις, έχει επανειλημμένα καλέσει σε εθνική εξέγερση για την ανατροπή της Ισλαμικής Δημοκρατίας, την οποία χαρακτηρίζει ως υπεύθυνη για την οικονομική κρίση, τη φτώχεια και την καταστολή.

Σε πρόσφατες δηλώσεις, το CPI τονίζει ότι οι μαζικές διαδηλώσεις αποτελούν “μια νέα αρχή για την αμφισβήτηση του θρησκευτικού-καπιταλιστικού δεσποτισμού και την απελευθέρωση της πατρίδας από την ανέχεια, τη διαφθορά και την αντιλαϊκή κυριαρχία”.

Παρομοίως, το Εργατικό-Κομμουνιστικό Κόμμα Ιράν (WPI) υποστηρίζει εδώ και χρόνια την επαναστατική αλλαγή, βλέποντας τις τρέχουσες κινητοποιήσεις ως ευκαιρία για να πέσει το καθεστώς.

Οι κομμουνιστικές οργανώσεις χαρακτηρίζουν τις λαϊκές κινητοποιήσεις και τις απεργίες ως “δίκαιες και νόμιμες” απέναντι στην καταπίεση. Σε κοινές δηλώσεις, όπως αυτές από το Συμβούλιο Συνεργασίας Ιρανικών Αριστερών και Κομμουνιστικών Δυνάμεων, εκφράζεται αλληλεγγύη στις απεργίες των εμπόρων και των εργατών, με έμφαση στη σύνδεση των αγώνων για μια εθνική γενική απεργία που θα ανατρέψει το σύστημα.

Επιπλέον, κουρδικές κομμουνιστικές οργανώσεις, όπως η Οργάνωση Κουρδιστάν του Κομμουνιστικού Κόμματος Ιράν (Komala), έχουν καλέσει σε γενικές απεργίες και μαζικές κινητοποιήσεις, καταδικάζοντας την καταστολή σε περιοχές όπως το Κερμανσάχ και το Ιλάμ.

Μια κεντρική θέση των ιρανικών κομμουνιστών είναι η αυτοδιάθεση του λαού, χωρίς ξένη επέμβαση. Είναι σταθερά ενάντια σε παρεμβάσεις από ΗΠΑ, Ισραήλ ή άλλες δυνάμεις, αλλά και ενάντια στην αποκατάσταση της μοναρχίας ή οποιασδήποτε “λύσης από τα πάνω”. Συνθήματα όπως “Θάνατος σε όλους τους τυράννους! Είτε Σάχης είτε Ανώτατος Ηγέτης!” αντικατοπτρίζουν αυτή την αντίθεση και στα δύο καθεστώτα –το μοναρχικό του παρελθόντος και το θεοκρατικό του παρόντος.

Το μέλλον της χώρας, επιμένουν, πρέπει να αποφασιστεί αποκλειστικά από τον ιρανικό λαό, μέσα από μαζικούς αγώνες.

Τέλος, ο στόχος παραμένει η μετάβαση σε μια λαϊκή διακυβέρνηση που θα εγγυάται ανεξαρτησία, δημοκρατία, ισότητα φύλων και δικαιώματα των εργαζομένων. Οι κομμουνιστές του Ιράν βλέπουν την εξέγερση ως βήμα προς μια σοσιαλιστική κοινωνία, όπου ο λαός θα ελέγχει τα μέσα παραγωγής και θα τερματιστεί η εκμετάλλευση.

 

Πηγή: The TOC https://share.google/I3muZfIH4PuosFJ23

Η σιωπή της "αριστεράς".
Μά εαν ειχαν μυαλό κι έβλεπαν πέρα από τα πόδια τους, θα ήταν άνθρωποι .
Πανούση ζεις !!

 

https://tomanifesto.gr/epilektiki-afonia-229905
Επιλεκτική σιωπή .

 

Επικυρώθηκε από το Δικαστήριο της Βαρσοβίας, σε σύγκλησή του στις 15/12, η αντικομμουνιστική απόφαση απαγόρευσης του ΚΚ Πολωνίας την οποία είχε λάβει το Συνταγματικό Δικαστήριο της Πολωνίας στις 3/12.

Η απόφαση διαγραφής του από τα μητρώα των πολιτικών κομμάτων μόλις κοινοποιήθηκε στο ΚΚ Πολωνίας, το οποίο εξέδωσε την παρακάτω ανακοίνωση καταγγελίας της ανιστόρητης και αντιδραστικής απόφασης:

«Καταδικάζουμε έντονα την απαράδεκτη απόφαση του Περιφερειακού Δικαστηρίου της Βαρσοβίας να διαγράψει το Κομμουνιστικό Κόμμα Πολωνίας (ΚΚΠ) από το μητρώο πολιτικών κομμάτων. Η απόφαση αυτή βασίζεται σε προηγούμενη απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου, η οποία εκδόθηκε κατά παράβαση του νόμου και κατόπιν αιτήματος του Προέδρου Ναβρότσκι έκρινε ότι οι στόχοι και οι δραστηριότητες του Κόμματος ήταν ασυμβίβαστες με το Σύνταγμα της Δημοκρατίας της Πολωνίας.

Η απόφαση του Δικαστηρίου δεν είναι δεσμευτική, επειδή εκδόθηκε κατά παράβαση του νόμου από το Συνταγματικό Δικαστήριο, το οποίο δεν αναγνωρίζεται από τις αρχές λόγω της παράτυπης εκλογής των δικαστών. Η απόφαση δεν δημοσιεύθηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας της Πολωνίας, Monitor Polski.

Επομένως, ενάντια στην απόφαση του Δικαστηρίου να διαγράψει το Κόμμα μας από το μητρώο πολιτικών κομμάτων, το ΚΚ Πολωνίας θα λάβει μέτρα για να ασκήσει έφεση κατά αυτών των αποφάσεων και καλεί την κοινωνία να αντιταχθεί στην καταστροφή των πολιτικών ελευθεριών και στον περιορισμό της ελευθερίας του συνεταιρίζεσθαι.

Οι ανιστόρητες, αντικομμουνιστικές ενέργειες αποτελούν μια ευρύτερη κλιμάκωση των επιθέσεων στα ανθρώπινα δικαιώματα και αποτελούν μέρος των εντεινόμενων προετοιμασιών για περαιτέρω επιθέσεις εναντίον τους. Οι υποστηρικτές τους κάνουν μεγάλο λάθος αν πιστεύουν ότι οι δικαστικές αποφάσεις μπορούν να σταματήσουν τον αγώνα του λαού ενάντια στην καπιταλιστική βαρβαρότητα, στους πολέμους, στην εκμετάλλευση και τη φτώχεια.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα Πολωνίας τονίζει ότι καμία απαγόρευση δεν θα εμποδίσει τον λαό να απαιτήσει τη ζωή και τα δικαιώματα που του αξίζουν στον 21ο αιώνα, ούτε να συνεχίσει τον αγώνα για κοινωνική δικαιοσύνη».