Ερωτική Ποίηση

Έρχεσαι δυνατή ζεστή αγαπημένη
σαν τη νοτιά μεσάνυχτα του Αυγούστου
από σάρκα κι' άνεμο γυναίκα.
Έρχεσαι χορεύοντας
πάνω στα γυμνά στιλέτα του πάθους σου
ξεντύνεσαι τους ίσκιους
κι' ολόγυμνη σαν το κύμα ζυγώνεις
αλαφροτρέμοντας

Πάνος Θασίτης

 

Εγώ είμαι της θύελλας
γι’ αυτό σ’ αγαπώ
είμαι της λαίλαπας
γι’ αυτό σ’ αγαπώ
είναι που εντός μου είσαι η δίνη
είναι που έσπασες τον άξονα
που κράταγε την τάξη
κι όλα γίναν ιαχές
νικηφόρα έξαλλα φωνήεντα
γι’ αυτό σ’ αγαπώ.
| Έκτωρ Κακναβάτος | Του Έρωτα | Ποιήματα 1943 - 1987 | εκδόσεις Άγρα |

 

Ε σου έχω κάνει ήδη ριπορτ.. και το σκέφτομαι σοβαρά για εξώδικο      

 

Δε σε γνωρίζω εσένα που μου λείπεις
δεν είσαι εσύ η ανάμνησή σου
ούτε το χτύπημα στην πόρτα ούτε το αλάφιασμα
στον ύπνο ούτε -
ξέρεις τι ώρα είναι για μένα τώρα και τι κάνω
μέσα μου;

Βύρων Λεοντάρης
Μόνον δια της λύπης
εκδόσεις Έρασμος|

 

ΕΚΡΗΞΗ

Αν αδειάσεις,
αν σβήσεις,
με μια σταγόνα αίμα απ' την καρδιά
γέμισε ξανά,
ν' ανάψει το μυαλό
να ξεχυλίσεις ως τα νύχια άγριες επιθυμίες.

| Στο κεντρί του έρωτα | Νίκος Μπελιάς | εκδόσεις Ιωλκός 2022 |

 

[...] χαμογελάς στον ύπνο σου. κοιτάω λίγο τα δόντια σου που ξεπροβάλλουν μέσα από τα χείλη σου. λευκά. κοιτάω τα σεντόνια. σκληρά, χωρίς μαλακτικά και αρώματα. λευκά και αυτά. κοιτάω το κάτω μέρος της πόρτας που αφήνει τον ήλιο να μπαίνει έρποντας στο δωμάτιο. λευκός σε λευκό πάτωμα. μου αρέσεις γιατί σε κάθε σου υποταγή με τσιμπάς και με ένα μικρό αγκάθι αβεβαιότητας. στις κοφτές σου ανάσες οι γάτες που περνάνε τις νύχτες έξω από το δωμάτιο σταματάνε. γιατί η αφήγησή σου ξεπερνά το συμβάν. γιατί το δέρμα σου έχει ένα χρώμα που μου προκαλεί πυρετό. γιατί όταν κολυμπάς η θάλασσα μετατρέπεται σε υγρή αγκαλιά για την υφήλιο. γιατί υπάρχουν πια τριών ειδών τσίπουρα. με γλυκάνισο, χωρίς γλυκάνισο και το τσίπουρο που πίνω μαζί σου. γυρνάω πάλι να σε κοιτάξω. δεν είναι έξω το καλοκαίρι. το καλοκαίρι είσαι εσύ.
| γιώργος δομιανός | τα καλοκαίρια ως αποθεματικό αντοχής | πρώτη δημοσίευση Μπαχάρ, τεύχος 5 |

 

Χούλιο Φλορένθιο Κορτάσαρ
Κουτσό
μετάφραση Αχιλλέας Κυριακίδης
εκδόσεις Όπερα
[...]
Κι αν δαγκωνόμαστε, ο πόνος είναι γλυκός,
κι αν πνιγόμαστε με μια κοφτή και τρομερή και ταυτόχρονη εισρόφηση της εκπνοής, αυτός ο στιγμιαίος θάνατος είναι ωραίος.
Και υπάρχει ένα και μόνο σάλιο,
μία και μόνη γεύση ώριμου φρούτου,
κι εγώ σε νοιώθω να ριγείς επάνω μου
σαν μια σελήνη στο νερό.

 

τὰ λουλούδια θέλουν φροντίδα
τὰ ζῶα περιποίηση
οἱ ἄνθρωποι ἀφοσίωση
οἱ θεοὶ λατρεία
πῶς νὰ τὰ βγάλει πέρα ἕνας ἄνθρωπος

Ντίνος Χριστιανόπουλος
ΤΑ ΜΙΚΡΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ
(1960 - 1978)

 

Πόθος
Βαθύ χινόπωρο γοερό, πόσο καιρό σε καρτερώ,
με τις πλατιές, βαριές σου στάλες
των φύλλων άραχλοι χαμοί, των δειλινών αργοί καημοί,
που με μεθούσατε τις άλλες...
Τα καλοκαίρια μ᾿ έψησαν και τα λιοπύρια τα βαριά,
κι οι ξάστεροι ουρανοί οι γαλάζοι:
απόψε μου ποθεί η καρδιά πότε να ῾ρθεί μέσ᾿ τα κλαριά,
ο θείος βοριάς και το χαλάζι!
Τότε, γερτός κι εγώ ξανά, μέσ᾿ τα μουγγά τα δειλινά,
θ᾿ αναπολώ γλυκά, -ποιος ξέρει-,
και θα με σφάζει πιο πολύ, σαν ένα μακρινό βιολί,
το περασμένο καλοκαίρι...
| ΝΑΠΟΛΕΩΝ ΛΑΠΑΘΙΩΤΗΣ | ΠΟΙΗΜΑΤΑ | εκδόσεις Μαλλιάρης |

 

I thought about kissing you today
and yesterday
and the day before that.
I know I'll think about kissing you
tomorrow
and the day after that
and some more days after those days.
I think about kissing you
slowly
and tracing my fingers along
your lips.
I think about kissing you
in the car, in the rain, on your doorstep.
I think about kissing your
dimple, your cheek, your spot.
I think about kissing only you
not anyone else
just you.

Pillow Thoughts
Courtney Peppernell

 

Νυχτερινό
Ακόμα μια νύχτα σπαταλημένη. Ακόμα μια νύχτα
κάτω από τους ίδιους αστερισμούς.
Ακόμα μια νύχτα θα σφίξω τα χέρια σου·
τα μάτια σου είναι γατίσια σα μια ταράτσα φθινοπωρινού ξενοδοχείου
ο ουρανός υπόσχεται βροχή και ξέρεις
πόσο χλομιάζουν οι ώρες, τα τρένα αρχίζουν χειμερινά δρομολόγια
κι ύστερα δεν ξέρω αν θ’ ακούω για πάντα
εκείνη τη ραγισματιά στη φωνή, εσένα μονάχα ή ένα γράμμα
δίχως καν σκέψη ανταπόκρισης
Ακόμα μια νύχτα σπαταλημένη, χαμένος σε παιδικές χορωδίες
θυμάμαι ένα κλάμα παιδιού όταν οι δρόμοι χαμηλώνουν τα φώτα.

Nίκος – Αλέξης Ασλάνογλου,
Δύσκολος θάνατος
Κοχλίας, Θεσσαλονίκη 1954

 

| Τάσος Ζερβός | Δίψα |
Ἀπὸ παιδὶ ἡ μάνα μου μ’ ἔκανε βρύση
καὶ μὲ ὅρκισε βρύση ἄλλη νὰ μὴν συναντῶ
νὰ διψάω ἀκόμα κι ὅταν ξεδιψάω
νὰ σκέπτομαι τόπους ποὺ δὲν ἔχουν νερό.
Γι’ αὐτὸ
καὶ στ’ ὁλόγιομο φεγγάρι διψάω
καὶ διψῶ ὅταν τὸ βλέπω λειψὸ
διψῶ ὅταν ἔρχεσαι, κι ὅσο μένεις διψάω
κι ὅταν φεύγεις
διψάω, διψῶ.