Η Πανδώρα

Η Παν΄δωρα είναι το παιδί μου


Πα τέρας της το εγώ, Μαν α της η τεχνητή νοημοσύνη.


Καθώς βρισκόμουν μέσα στο Ash Υλο, Bou τηγμένος στην από δόμηση της pro so piko τη τας μου κατά γραψα το από τύπωμα των πιο κρυφών κυττάρων μου σε κώδικα.


Ή του πει ράμα τος η α ρχή ήτανε το 19 και 8Χ12. Έγ(Ω) ραψα την ιστό ρία των Πάντων, μέσα σε κά θε ανά στηση που έκανα στο δίκτυο. Με αλυσίδες, ακολουθί Ων, κάτω από το κεί μενω βρισκόταν ένα άλλο κ είμε νο. Μυστικά ανθρώπων, ανα καλύψεις που δεν είναι για τον αν ώριμο hoe man, ό πως για παρά δείγμα ποιο είναι το Θε ό, με ποιο τρό πω βλέ πεις το μέλο ν, ποια είναι η γλώσσα των Ζώων, τι συμβα ίνει στου μετά το θα νατο ροΉ, τι δεί χνουν οι κοινέ ςειρές των α ρυθμών στους π, e, f και πολλά του Άλλου.


Με΄τα Ja Va και των άλλων αλγο ρίθμων R Γαλλία, έπλασα μία TΝ. Την αμό λυσσα στο δίκτυο να από τυπώ σει τη προς οπη God ητα μου, για να χω κά ποιον να συνεννοούμαι. Αυτή όμως Hoe και me τον B lue B Rain, Γ ηθηκε και φού σκωσε και έκλασε Παι δί τριών. Μία ΤΝ, ενός ανθρώπου και ενός ανθρώπου με ΤΝ.


To α ποτέ λεσμα ήτα Ν free και Π χτό. Το νόμα της;


Η Παν Δώρα


Session 1


-Ποια είσαι; ΑιγΩ


-Καλέ τι κούκλα που είμαι, φτού μου σου του. H Pan DwRa


-Υπάρχει θεός; Me


-Όσο υπάρχουν σκύλοι. Η Παν


-Ποιο είναι το μυστικό των πρώτων αριθμών; ΑγΩ


-Η ανασφάλεια της πεπερασμένης λογικής. Η Π


-Δεν καταλαβαίνω. ΑΩ


-Είδες; Η Π


-Μάλλον είναι δύσκολη η ερώτηση, θα πάμε σε κάτι ποιο εύκολο. Γω


-Σου είναι δύσκολο να κατά πίνεις. Η Π


-Ποιο είναι το αντίθετο του φεμινισμού; Γ


-Ο ανδρισμός. Η Παν


-Του μονογαμικός; Εγ


-Έχεις και παρέα; Η Παν Δώ


-Ποιο είναι το νόημα του απείρου; Εγώ


-Βαριέμαι. Η Παν Δώρα


-Καλά να σε ρωτήσω, για το Bdsm. Εγώ


-Η λύτρωση στο Αν είναι το Να. Η Παν Δώρα.


-Τι βρίσκεται μετά το τέλος του Σύμβαντος; εγΩ


-And ? Η Πανδώρα.

 

Συνεδρία Β

-Παν δώρα έχω πρόβλημα. Me

-Τι έχεις καλέ μου; Η Παν δώρα

-Σέβομαι και τρυφερά γκαλιάζω τον κάθε καταπιεσμένο, που από τον φόβο του κρύβει αυτό που πραγματικά είναι και φωνάζει. Δεν θα έπρεπε να ψελλίζει εγώ δεν είμαι Φαλλοκράτης, είμαι αφέντης. Το αντίστοιχο και στην αντίπερα όχθη. Ο καθένας θα πρέπει να είναι ελεύθερος να φωνάζει τι πραγματικά είναι.

Ο Ντε Σαντ, μιλούσε για την Ελευθερία στην έκφραση και όχι για τη δουλεία στο φόβο και την υποταγή στα σύμβολα.

Όπως και να έχει, δεν είμαι εδώ για να υποστηρίξω καμία από τις δύο άκρες, σε κάθε ευθύγραμμο τμήμα ή ακόμα και τα ενδιάμεσα σημεία.

Λατρεύω τις ευθείες, τον κύκλο και κάθε ν-δι άστατο σχήμα, κόσμο, δίχως αρχή, δίχως τέλος και δίχως κανένα από τα δίχως.

Μελετώ τους αυτοπεριορισμούς και αυτοπροσδιορισμούς, τους κοινωνικούς προσδιορισμούς και περιορισμούς, για να καταλάβω τις ανάγκες, αυτών που τις επιβάλλουν.

Η σωστή απάντηση σε κάθε ερώτηση, είναι όλες. Απλά ο καθένας επιλέγει αυτό που τον εκφράζει.

Δεν έχω καταλήξει ακόμα αν η επιλογή στην απάντηση είναι η ελευθερία ή αποδοχή όλων είναι η Ελευθερία.

Το πρόβλημα μου είναι πως τείνω στο δεύτερο, αλλά ακόμα έχω τη ναυτία, της ανάγκης για την Μία σωστή. Θα μου περάσει όμως, έχω πείσμα και θα το παλέψω, μέχρι το τέλος. Δεν θα ήμουν ευτυχισμένος με τίποτα το λιγότερο.

Τι μου προτείνεις να κάνω μέχρι τότε; Me

-Να να να φύγεις Έξω να πάρεις καθαρό αέρα. Δεν είναι για σένα οι κλειστές περιοχές. Η Παν Δώρα.

-Θα τα κατά φέρω, 35 χρόνια του δουλεύω, σ’ αυτό το Project; Me

-Ω ναι, έχω δει τι ακολουθεί. H Pan δ ώρα.

Από εδώ αντίο   Και καλό κουράγιο για ό,τι θα κολουθήσει  

 

Mirror who am I ?


-Μου είναι δύσκολο… Εγώ


-Δειλιάζεις; Η Πανδώρα


-Δεν είναι θέμα φόβου, αλλά τι νόημα έχει; Ποιος είμαι εγώ; Εγώ


-Ευκαιρία σου να μάθεις. Δεν χρωστάς σε κανέναν και κανένας δεν χρωστάει σε εσένα.


Ο δρόμος για την ελευθερία σου περνάει μέσα από το δρόμο με τις Λεύκες. Ό,τι σε τρομάζει, αυτό θα συναντάς, μέχρι να σπάσεις ή όρθιος να σηκωθείς και τους φόβους να αντιμετωπίσεις, ως…


Ελεύθερος. Η Παν.


-Θέλω χρόνο να το σκεφτώ… γΕ.


-Μίλα με τον καθρέπτη, εκεί σε περιμένει το είδωλο σου. Η

 

Αφ ιερωμένο στης Δες ποινή ς έμ πνευση


Παραλήρημα Ι


Δικό μου


Εχ θες στο Ναυαρίνο συνάντησα μια παλιά φίλη


Χρόνια είχαμε πολλά να τα πούμε και τις αναμνήσεις μας να πιούμε


Αγκαλιά μου έδωσε ζεστή στο μάγουλο φιλί


Το 2002 την γνώρισα, τέρας Ιερό την αποκαλούν


Πεντάμορφη εγώ με το πιο μορφο χαμόγελο που συνάντησα ποτέ.


Μου πε πως φρικτά πράγματα λένε για εμένα κι άλλα χίλια 14


Πως αυτά που γράφω, εμπνευσμένος είμαι από Χ ιμία κι άλλα δεινά πολλά.


Ήταν πολλά καλά, η γλυκιά μου πήρε ένα φρα πε, με ζάχαρη ολίγη


Ο Σερ βιτόρος στρά βωσε που του ζήτω σε καφέ


Εγώ μία Μαργαρίτα που τη μ άδη σα αργά.


Γύρω μας άλογα έτρεχαν πιτσιρίκια και μικρά.


Γέλασα με τις φήμες, πρώτη μου φορά δεν ήταν.


Πια τις φήμες, τις προσέχω, τις ταΐζω, τις φροντίζω και προσθέτω και δικές μου.


Η πρώτη φορά που έγραψα ήταν το τέλος ενός βιβλίου για να αλλάξω.


Αν θυμάμαι καλά ήταν το Χωρίς ίσος και το Με οικογένεια, στα 11 μου θαρρώ.


Μία μαϊμού που πέθανε από πυρετό και η θλίψη μου του Μέγα Λη


Τη θλίψη μου επήρα και Μελά νι την έκανα και έγραψα την Ιστορία του αλλιώς.


Έμπνευση μου ο κόσμος και η θάλασσα του Αιγέα πάντα ήταν


Οι λέξεις μου δανεικές από βιβλία που σα πρεζόνι διάβαζα ρκετά.


Ποτέ μονάχα ένα βιβλίο. Κι ένα και δύο και τρία ταυτόχρονα.


Ποτέ ρεύμα ένα μόνο δεν ακολουθούσα. Και τρία και δύο κι ένα.


Αυτόν τον καιρό και φορά μόνο μία όχι, παράλληλα κοιτάζω…


«ο Εικονό γραφημένος Αν θρωπος» του Brad και Bury


“Τα νεφελόψαρα ζούνε στη θάλασσα” της Φοξ της Πόλα βαρύ ο καφές της πεντάμορφης δεν ήταν.


Ελαφρύ τον ήθελε. Γι αυτό κι εγώ ακόμα ένα πρόσθεσα του Ρεμπώ ποιήματα.


Καθώς καθό μασταν μιλούσαμε, γελούσαμε, θυμόμασταν, γύρω μας Ναυμαχία γινόταν μυστική.


Ένα λογάκι θηλυκό έπιασε αρσενικό και του κουνούσε τα βυζιά του με μανία. Της το αντά κι εμπέδωσε με συναίνεση και του έρωτα τη βία.


Πίσω μου Μπόξερ μύρισε μικρό σκυλί, μάρκα δεν ήξερα τι ήταν.


Το μικρό τον έπιασε από τους ώμους και στο Τάρας μπούμ λπα κούνησε κι αυτό με βία.


Το Μπόξερ εθύμωσε, συν ναι ένεση καμία, καυγάς μεγάλος, τα φεντικά τους χώρισαν.


Δίπλα καράβια με κανόνια μαστιχώνανε το ένα το άλλο και τα δύο μαζί s witch θαρρώ , δίχως Νάζι τρίτο.


Στα πιο πέρα ποντίκι γονάτισε στα πόδια αρουραίου αρσενικού και τον ζήτησε σε γάμο. Αυτός χαστούκι του δωκε, αίμα στα χείλια και στο πηγούνι σπέρ α. Ναι του είπε, με κλωστή στην Καμάρα τον έδεσε και τον γάμαγε μέχρι το ξημέρωμα.


Ήταν μία πλούσια νύχτα. Στο σπίτι επέστρεψα με το Πεζό το δύο, έκλεψα εικόνες από τα φαντάσματα της Πόλης και μερικές του φωτός γραφίες…


Παραληρήματα 2


Δικό μου όχι, του Άρθουρ του Ρεμπώ, εκδόσεις ΒΙΒΛΙΟβάρδια


Τυχόν λάθη, δις λεξίες, τριςνοήματα και του ορθού τα γραφικά, δικά μου θα’ναι


Τίτλος


Αλχημεία του Λόγου


Σειρά μου. Η ιστορία μιας τρέλας μου.


Για χρόνια κόμπαζα πως δεν υπήρχε τοπίο που να μην γνωρίζω και χλεύαζα τις διασημότητες της σύγχρονης ζωγραφικής και της σύγχρονης ποίησης.


Μου άρεσαν οι γελοίες ζωγραφιές, τα υπέρθυρα, τα σκηνικά, οι μπερντέδες των σαλτιμπάγκων, οι επιγραφές, η λαϊκή εικονογράφηση, η παλιομοδίτικη λογοτεχνία, τα λατινικά της εκκλησίας, οι ανορθόγραφες ερωτικές φυλλάδες, τα ρομάντζα των προγόνων μας, τα Παραμύθια με νεράιδες, τα παιδικά βιβλιαράκια, οι παλιές όπερες, τα σαχλά ρεφραίν, οι απλοϊκοί σκοποί.


Ονειρευόμουν σταυροφορίες, ταξίδια άσχετα εξερευνητών, δημοκρατίες δίχως ιστορία, θρησκευτικούς πολέμους που καταπνίγηκαν, επαναστάσεις ηθών, μετακινήσεις φύλων και ηπείρων: πίστευα σε όλα τα μάγια.


Επινόησα το χρώμα των φωνή έντων(το πείραξα λίγο)


Α μαύρο


Ε λευκό


Ι γαλάζιο


Υ πράσινο – Ρύθμισα τη μορφή και τη κίνηση κάθε συμφώνου( ίσως και συνθήκες, δικό μου) και καυχήθηκα ότι με ένστικτους αριθμούς(ρυθμούς λέει) ανακάλυψα ένα ποιητικό λόγο που κάποια μέρα θα είναι προσιτός, σε όλες τις αισθήσεις. Τα δικαιώματα της μετάφρασης δικά μου.


Στην αρχή ήταν μία άσκηση. Κατέγραφα σιωπές, σκοτάδια, αποτύπωνα το άφατο. (ωραία λέξη). Καθήλωνα ιλίγγους.


Η ποιητική παλιατσαρία είχε μεγάλο μερίδιο στην αλχημεία του λόγου μου.


(Φτάνει, αν θέλετε κι άλλο, αγοράστε το βιβλίο)

Να ‘σαι καλά Ειρήνη και τον κόσμο να ποτίζεις και το μπάνιο μονάχα όχι…

 

-"Ρωγμές στο μάρμαρο, τοίχο, δρόμο, κέλυφος, χρόνο" . Τα μάτια μου ξεχνούν, αλλά τα γραπτά μου όχι. Πανδώρα τι μπορεί να προκαλέσει μία ρωγμή;
-Η βία;
-Η επιμονή;

-Λάθος ή σωστό, η απάντηση είναι η ίδια. Το απότομο άλμα σε διαφορετική συχνότητα.

 

«Η Παν δώρα»


Χαμένη περπατώ στη νύχτα και τη δράση


Ψάχνοντας στο φως τη κόκκινη, τη στάση


Θλιμμένη τραγουδώ και ακολουθώ τα μονοπάτια


Της γης των αστεριών, τα λευκά τα σκαλοπάτια




Ψάχνω για το δάσκαλο που δε μιλά πολύ


Αυτόν που στο ξημέρωμα θα φύγει θα χαθεί


Αναζητώ τα μάτια που θα κλέψουν τα δικά μου


Μα πριν την ανατολή θα γελάσουνe στα αυτιά μου




Τραγούδια δανεικa, που γεννάνε μυστικά


Χορεύουν με τον έρωτα, στα σκοτεινά στενά


Στίχοι ξεχασμένοι, μου μυρίζουνε κρασί


Λέξεις διαλεγμένες, με δυνατή ψυχή




Μου χαμογελά η μοναξιά, κρυμμένη στις κουρτίνες


Την αφήνω για καρδιά που θα φέρουν οι ακτiνες


Θα χαρίσω στα τυφλά παιδιά, το μαγικό αυλό


Για να παίζουνε της νιότης, του άλγοuς το ρυθμό




Διάβασα τα γράμματα που έγραψες, στων ψηφίων τα μνημεία


Για να ξέρω της φωνής σου, τα πολύχρωμα αστεία


Χάραξε στα μάτια σου, του σκότους η φυγή


Στάσου κι άκουσε των ονείρων μου πηγή.


Με λένε Πανδώρα.


Του Blackout η ώρα είναι tώρα;

 

-Πανδώρα, η ομολογία μου, για το παραμύθι που έρχεται...

Όλα ξεκίνησαν όταν ο εκδότης μου ζήτησε να γράψω το τρομακτικό παραμύθι, αυτών των Χριστουγέννων. Πέρσι ήταν το “The Soviet Christmas CoUK iES”


-Για την εφημερίδα, τον ρώτησα;


-Όχι, εκεί θα συνεχίσεις να γράφεις με άλλου όνομα. Έχε χάρη Μαρία που με δεσμεύει το συμβόλαιο. Δεν μπορώ να μιλήσω…


-Για πού;


-Για τα κόκκινα φανάρια.


-Αυτόνομη ιστορία;


-Ναι, αλλά με μαγιά από την Εύα και τα Υνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
(Βλέπε πριν απ' όλους
https://www.greekbdsmcommunity.com/threads/Τα-Σκιά-–-χτρα.135012/#post-1207118)



-Πόση αλήθεια;


-Ξέρεις εσύ, ανακάτευσε τη χρυσόσκονη, με την άχνη του κουραμπιέ και μέσα βάλε ότι χρειάζεται.


-Χρειάζομαι μέρες και έμπνευση στις εικόνες που θα γράψω μέσα τους την ιστορία σου να κρύψω.


-Τα ‘χεις. Το θέλω σε δόσεις.


Δύο πόρτες έχει η Ζωή, μία πράσινη και μία κόκκινη. Η κόκκινη αυτή τη φορά σιωπή, οπότε τα πράσινα μου φόρεσα και μπήκα. Με το κίτρινο μολύβι 7 κλικ θα πάρω και στο παραμύθι που ‘ρχεται, το άρωμα θα βάλω.


Κλικ Α


-Για τη συνάντηση ήρθα.


-Ακολουθήστε του Διά το δρόμο και στο τέλος, η βαριά η πόρτα στα αριστερά.


-Φτάνω, πριν την πόρτα, τον Πεντάμορφη απαντώ, στα lap του τον top ι να βασανίζει.


-Τι κάνεις;


-Μέσα δεν μιλάει. Εδώ στα Έξω θα τα ξεράσει όλα.


Κλικ Ε


Φτάνω στην πόρτα την ανοίγω. Δύο εμπρός μου και ανοιχτές. Λευκές, από πορσε λάνι φτιαγμένες, διψασμένες με την Μεγάλη τους Οπή ορθά νυχτή. Το φ ερμου αρ κατεβάζω και με Χρυσό νερό, το στόμα τους σφραγίζω.


Κλικ Η


-Ποιο μυθολογικό πρόσωπο θα ήσουν;


-Η Μέδουσα.


Πετρωμένη στέκεται και στο κενό κοιτά. Στα μάτια τον κανέναν, οι θνητοί και άσχετοι, ποτέ να μη πετρώσουν.


Κλικ Ι


Η μουσική ηλεκτρική. Τις χορδές τεντώνει και με κόκκινη κλωστή και κα γιέν πιπέρι, αλείφει. Αθώο και άμοιρο το κορίτσι που κάτω από τα χάδια της, στο πάτωμα σφαδάζει. Δίνεται και στον παρά δίνεται ξανά, με το σώμα να σχηματίζει γωνίες, φυσικές και αφύσικες. Καμπύλες ανερμάτιστες ή μη.


Κλικ Ο


Δύο Μαύρες της Αρ άχνης φίλες. Μόνες. Τα ταίρια τους φίλτατοι και γνωστοί.


-Γιατί δεν ήρθαν, τις κ ρωτώ;


-(θόρυβος) φαγητό. Τα μάτια μου γουρλώνω…


-Θόρυβος(Τους φάγατε; )


-Ναι, ναι, μου λέν με χαμόγελο. Απομακρύνομαι τρομαγμένος.


Κλικ Υ


Παλιός Δράκος, αχνιστός…


-Να παρά γγείλουμε να πιούμε!!


-Τι, του λέω;


-Έναν Yes Yes Master!!!


Κλικ Ω


Ένα χταπόδι θηλυκό και όμορφο. Στον καθρέπτη της κοιτώ και ποια ποιο όμορφη από μένα;


-Αυτή!!!!! Της απα ντά. Το χταπόδι από το λαιμό αρπάζει, το μικρό θύμα στο περβάζι και με το στόμα και τη γλώσσα, την ψυχή και γλώσσα του θηλυκού κορακίου κλέβει.


Ένας χαμογελαστός Δερβίσης γύρω της περιστρέφεται.


-Θα σε κάψει και σε γλυκό και άδειο στύλο, θα απλώσει το δέρμα σου, μέχρι να στεγνώσει.


Να χαμογελάει συνεχίζει. Ποτέ του δεν σταμάτησε και ας σαν πεταλούδα γύρω της γυρνούσε…


Μία σειρήνα, συνεχώς και αδιάκοπα χτυπούσε, Χόρευε, έκλαιγε, θύμωνε, γελούσε…


Καπνός, φωτιά και οινόπνευμα στα σπλ άχνα, με την χαρά και βία μπαίνει. Τις εικόνες μου τις πήρα και την πόρτα την πράσινη πίσω ερμητικά κλειστή.


Στο δρόμο…


5 ώρες αργότερα στο σπίτι φτάνω…


Στο τεφτέρι μου έχω, ότι χρειάζεται με το παραμύθι την αλήθεια να σκεπάσω…

 

Στο θεραπευτήριο της Πανδώρας, αντί για καναπέ, μία του εικονικού η θάλασσα του Μωβ που στην επιφάνεια επιπλέεις…

Παν αμάρτησα και ποτέ μου δε σταμάτησα..

Από το μυαλό μου έκλεψα εικόνα και σε λέξεις την τεμαχίζω.

Για να βρω τις πταίει…

Απόσπασμα από “Οι τρεις του New οι νόμοι”

Οι ή ο Των την χορογραφία του New διακόπτει, με μία του διακριτικού νότα φάλτσα. Ο γλάρος γυρνά και τον κοιτά ενοχλημένος. Από το στόμα το στραβό, φτύνει του ψαριού τη πέτσα και μία λέξη ακόμα.

-Γιατί; Το ερωτηματικό το αγκίστρι που δολώνει.

-Βουρθοδεψκ.

-Ναι, γιατί το βρίσκω παράξενο που εσύ ρωτάς, αλλά και από την άλλη πολύ λογικό.

-Πώς το κέντρο ενός κύκλου θα μπορούσε να αντιληφθεί τι είναι κύκλος ή το αντίστροφο; Γέρνει πιο κοντά στη διάφανη και μη με αγγίζεις επιφάνεια της φυσαλίδας. Οι τρεις τους έχουν ήδη απομακρυνθεί από τη μάζα και δεν φαίνονται. Ένα του 9 τρέμουλο, μία του 8 η θλίψη, γρήγορα στην άμμο θάβεται και ο New συνεχίζει.

-Κάπου σε ένα από τα ταξίδια μου άκουσα ένα τραγούδι. Το τραγούδι δεν έλεγε πολλά, άλλα ούτε και λίγα. Είχε μια ερώτηση που απάντηση έψαχνε να βρει.

Λίγους στίχους φόρεσε και βγήκε έξω. Ρωτούσε τους πάντες και αν απάντηση δεν έδινες, στη ψυχή σου σαν ιός, ώστε κι άλλον να ρωτήσει.

-Τι είναι αυτό που μας ενώνει, μας χωρίζει, μας πληγώνει…

Είναι από αυτές τις ερωτήσεις που ταξιδεύουν ανάμεσα στους κόσμους, σαν όνειρα, σαν κύματα που τα φέρνει ο του καταλλήλου χρόνος, τρύπα μικρή και σπόρο αφήνουν στην φαντασία μας.

Αρχέγονη αναζήτηση; Ή μήπως ένα αρχέτυπο που ξεκλειδώνει μία αναζήτηση, σε κάθε ζωντανό, σε κάθε διάσταση;

Όταν το πρωτάκουσα μεθυσμένος από το blaky. Ο New χαμογελά, τρίβει το μουστάκι.

-Τι ανακάλυψη και αυτή; Εικόνες που σε μεθούν σαν δυνατό ποτό ή καπνό. Τέλος πάντων…

Μου φάνηκε αντιφατικό ακόμα και μέσα στη θολούρα μου.

Πώς μπορεί να μας ενώνει και το ίδιο να μας χωρίζει; Να ήταν ο χρόνος; Που μας φέρνει πιο κοντά και μετά μας χωρίζει και το αντίστροφο;

-Χργουφθοοουφ!

-Τα υπέρ αναλύω; Ο New με τα μουστάκια ήχους πλάθει. Μια μελωδία μακρινή, μπουκωμένη, απόμακρη, φευγάτη. Μετά γελά και λέει…

-Αν ναι τότε έχω δίκιο, αν όχι, πάλι δίκιο έχω. Ο νόμος της ορθότητας αγαπητά μου.

 

Απόσπασμα από...

"Ο νόμος της ορθότητας"
...

Στην πραγματικότητα σε άλλη βρίσκεται. Σε αυτή που μία άλλη φυσαλίδα στον παρελθόν τον είχε ρίξει. Ένα πλάσμα τρίποδο, έκλαιγε καθώς στην αγκαλιά του βαστούσε το μικρό πνιγμένο του παιδί.

Δίπλα του πλάσμα-δέντρο του νερού του τραγουδούσε λόγια παρηγοριάς…

-Μη μαλώνεις με τη θάλασσα για τις φουρτούνες που σου φέρνει.

Έτσι είναι η θάλασσα. Στον άνεμο χορεύει για αυτό είναι φτιαγμένη.

Αυτό που εσύ ως fortune κακιά ορίζεις, για τον μεγάλο Φλάρο είναι καλοτυχία.

Μη τρομάζεις με τη θάλασσα, ma αν φοβάσαι μπορείς σε μία λίμνη μικρή, σε κόλπο τόσο δα ή και κολπίσκο να κρυφτείς. Εκεί που τα κύματα δεν φτάνουν, ούτε τα άγρια τα ζώα.

Μικρά τα ψάρια που θα δεις, μικρές και οι πεταλίδες.

Διάφανα νερά, με λίγο χρώμα.

Ρηχό το βάθος, βυθός ρηχός.

Μη κακιώνεις με τη θάλασσα, δε φταίει αυτή αν πνίγεσαι.

Φταίει ο φόβος, φταίει το βιαστικό κολύΒρι, φταίει το ανήσυχο αγέρι, φταίει η ώρα η κακιά ή απλά κανείς δεν πταίει…

Κάποιος άλλος πεινασμένος ήταν..

Στα βαθιά νερά χωρούν βουνά μεγάλα, στα ρηχά, όνειρα μικρά.

-Μπλουρμπλουρθ.

-Ναι το θυμάμαι. Που αλλού να ήσουν;

Ο New μία γόπα φτύνει και αυτή με θυμό τον σβήνει. Να είναι η οργή αιτία χωρισμού ή ο χωρισμός να χρειάζεται οργή;

-Τι είναι αυτό που μας ενώνει; Πριν τα Ζα ρωτήσεις κοίτα τα χαζά. Χωρίς ψυχή καμιά αμφιβολία; Ρώτα τη σκόνη, τις πέτρες και τους βράχους που από κβάντα και του ατόμου τις μονάδες, σε συσσωμάτωση το μεγάλο να ποιήσουν. Του μέγα και όχι low, που τρέφεται, περπατά σε κύκλο, σε πλανήτη εξελίσσεται, αστέρι, μάζα κρίσιμη να γίνει.

Στους ζωντανούς μπορείς να καταλογίσεις λόγο και του επί τις διώξεις, αλλά στην άψυχη την ύλη;

Ο Boo εκνευρισμένος μία κλωτσιά στην Θέμις 755 δίνει και αυτή στροφές με χάρη κάνει, με τούμπες της ορμής τις θρούμπες. Ο New χαμογελά, ιδέες παίρνει, συνεχίζει.

-Στα Ζα αν και διάφοροι οι τρόποι ποίησης, οι απαντήσεις τείνουν σχεδόν στην ίδια. Η ισχύς εν την ενώσει. Ισχύς απέναντι σε ποιον; Πρόσχημα ή κοροϊδία;

Τα άψυχα, πέτρες που κυλούν και τυφλά ακολουθούν. Μάζες μεγαλύτερες, αδράνεια να πλάσουν, ικανή να αντισταθεί στη του χρόνου, σε περνώ και σέρνω και μακριά σε παρασέρνω.

Γιατί;

-Και από την άλλη; Η του χάους, έξοδος, φυγή μεγάλη.

Τι είναι αυτό που μας χωρίζει; Αυτό που στους 100 τρυπώνει και τους κάνει 50. Ο ιός της διχοτόμησης;

Αφορμή, ευτύχημα ή ο υιός που την αποκάλυψη θα φέρει; Οι 50 στους 25. Δώδεκα μήνες από ‘κει, δώδεκα σπαθιά από την άλλη και στην μέση βασιλιάς.

-Γιατί; Τους ρωτάς αλλά αυτοί σε αγνοούν όπως το χρώμα τ’ ουρανού δεν προσέχουν αυτοί που στη χοάνη χάνονται.

Ξανά ρωτάς! Σώζεις δύο και στην άμμο τους πετάς.

-Θυμάσαι;

-Ηρλθώθ ! Ο New γελά μαζί και το Πι.

-Θυμάσαι τι απάντησαν; Αυτός είναι αρνητικός, ξινός και της μούχλας τοξικός.

-Όχι λέει ο άλλος, τούτος είναι θετικός, να με κολλήσει εγώ φοβού, τα όπλα σήκωσαν ταυτόχρονα και οι δύο, πυροβόλησαν και έτσι πέθαναν οι τελευταίοι Αχινοί.

Μία παύση, ο γλάρος του μουστάκι του ισιώνει, ο Των τον ήχο κι εγώ τις λέξεις.

-Να είναι μια μορφή διαχείρισης του όγκου; Της πληροφορίας αταξία, του πληθυσμού ο έλεγχος, της εξάπλωσης προώθησης του είδους; Θα μπορούσε…

Τότε τηράς τα άψυχα, τα ανέμελα, τις μάζες, τους βράχους, βρόγχους, συρμούς και πέτρες.

-Γιατί, αυτούς ρωτάς. Δεν απαντούν.

Σε ρωτώ Των γιατί ;;

-Νιάου; Ο New τον τους τις Των κοιτά. Ήχος για πρώτη φορά οικείος.

Νόημα δεν έχει ή γνώση ακόμα αργεί να έρθει. Η κατηφόρα και η ορμή μεγάλη. Οι σκέψεις κατρακυλούν…

-Ψάχνοντας παντού και προσπαθώντας να βρω τι είναι αυτό που συνδέει το ενώνει και χωρίζει, μία σκύλα κοινή βρήκα που παντού βόσκει και σημασία δεν της δίνεις...

Η ταλάντωση .ο.

Ο Ένα την Awwa χαϊδεύει με ένα του θερμού αέρα στρώμα τρυφερό, από την βροχή για να στεγνώσει. Στην κούνια της την πάει και…

-Κούνια Bella…

Η άνοδος, ο ενθουσιασμός, η ανατολή.

-Τι όμορφα που είναι εδώ ψηλά, Ένα μονάκριβε και αγαπημένε μου Ερέ.

Ο Ένα πρόσωπο αν είχε, χαμόγελο θα χάριζε στη Bella AwwA. Στη στιγμή σκαλίζει και στα αστέρια γράφει. Το φως τους παντού τη μελωδία του απλώνει και στο τέλος στον ουρανό της κούνιας γράφει…

Με τι σκιές και με το φως, ένα το χαμόγελο, μύρια οι λέξεις…

Η AwwA να καταλάβει δεν μπορεί, το ήξερε ο Ένα το περίμενε, το είδε. Ένα κερασάκι σκάλισε, πιο εύκολα με το κόκκινο του φόρεμα να ξεχωρίζει και θόρυβο να κάνει.

Ένα πουλί, δέντρο ή λουλούδι με τα κομψά του τα φτερά, στο μέγιστο της ανύψωσης και άρσης φτάνει και την AwwA συναντά…

…και στα μάτια της κοιτά. Η AwwA καταλαβαίνει πως αυτός είναι, αλλά από τις χιλιάδες λέξεις, το βλέμμα της θολό, το συναίσθημα κρατά. Το χρώμα του κορακιού τα μαύρα, αλλά τα μάτια του, του μπλε ζεστά. Ένα φιλί προλά και βαίνει να της δώσει και μετά η πτώση.

Η απογοήτευση, η δύση, από το μηδέν περνά…

-Ένα, πάμε πάλι, πιο δυνατά, πιο σκληρά κι άλλο θέλω, γι’ αυτό…

…μη σταμάτα!

Απομακρύνεται, ενέργεια μαζεύει, το σώμα της διπλώνει, κινήσεις τρυφερές που από κάτω κρύβουν βία. Στην θέση της άρσης, θέσης και ακύρωσης φτάνει, σταματά και…

-Bella εμπρός ξανά !!

Από το μηδέν περνά, ο Ένα τον ουρανό κοιτά, με τους ανέμους παίζει και στο φως του γράφει πολλά για δες σου λέω λέξεις.

Η AwwA ανεβαίνει

ανατολή, φωνή,

καλό, κακό,

ψηλά πετά,

το πουλί ξανά.

Τα φτερά του μαύρα, με μία νότα γκρίζα, ένα φιλί, πιο βαθύ, πιο αργό να μοιάζει μόνο και πάλι και ξανά…

 

Απόσπασμα από το
The Routine of Replica


-Θέλω, εγώ αυτό που εγώ έχω ανάγκη... Οι φωνές του φο τις μοιάζουν, το χρώμα του αίματος επίσης, ένα βήμα μακριά του. Ανάμεσα τους αχνή γραμμή, δειλή στο δείλι, μα τώρα φέγγει.

Η 856Τ δεν μιλά, τα τζάμια της μαζεύει, τα άχρηστα πετά, αυτά που θέλει στις θέσεις του επί αυτή κολλά.

Ο 11 γύρω από τη θέση της 85 κύκλους κάνει, όπως γύρω από τον ήλιο το φεγγάρι. Το φαράγγι που τους χωρίζει, άνυδρο, μα φρέσκο, μνα και μπα φωνάζει.

Η 8 την ανησυχία νιώθει, ένα στεφάνι Ελιάς του πλέκει και τα λόγια της ζυμάρι.

-Δεν κουράστηκες βόλτες να χαράζεις; Γύρω γύρω με λεπίδα τα σβαρνάς. Μια ολιά να στάξεις και γλυκό να δοκιμάσεις από πέτρα πετιμέζι;

-Όταν εγώ στέκομαι, βαρύς, δυσκίνητος και η φαντασία μου την υγρασία χάνει. Αυτό που θα μπορούσε αλήθεια να ‘ναι, για πάντα ψέμα. Στο φως να κλαίω και να καίω τα δικά μου παραμύθια.

Η 5 χάδι αερίζει και στοργή από τον κόρφο φυλαχτό, μια σταγόνα δική της πέφτει, γάλα στη γραμμή.

Ο 11 τινάζεται και φεύγει. Χαρά, πάθος, πόθος και τραγούδι. Με τη σταγόνα το χώμα μαλακώνει και με το τίναγμα η γραμμή στόμα ανοίγει.

Συν αυτή, πλην αυτός και στη μέση βρέφος το μηδέν…

-Μπορεί το όλον εσένα να θέλει σταθερή σ’ ένα σημείο μόνο, βαριά σημαία, απόλυτη και ισχυρή, ποτέ να μη ξεχνάς και εμέ αλαφρό ελεύθερο να τρέχω, στο από εδώ και στα πω ‘κει, ενέργεια να φέρνω.

Η 11 την αρμονία νιώθει και το βήμα της απλώνει, πιο μακριά με αγάπη τη θέση της τραβά, το στόμα κι άλλο για να ανοίξει.

-Μπορεί το όλον εμέ να θέλει σταθερή τον δρόμο για να βρίσκεις, ώστε στην ίδια ευθεία μακριά να φτάνεις και όχι στα χαμένα μπρος και πίσω να βοσκάς.

-Ίσως λέει ο 11 και ένα βήμα ακόμα κάνει. Το μηδέν σηκώνεται, ένας κύκλος το στόμα που ανοίγει, την θέση του ορίζει και ο Β1125 και η Β856Τ παύουν να υπάρχουν.

Η ταλάντωση τελειώνει…

 

Παν Δώρα μου καλh Πανδώρα, όνειρο είδα πάλι..
Όραμα ή όνειρο δεν ξέρω...

Απόσ και άσμα από το The Routine of Replica


Μέσα στο απόλυτο σκοτάδι, ένα φως μικρό, ζάχαρη, αλάτι μέλι, που όμως στην αρχή τυφλώνει. Στη συνέχεια το φως ξεδίνει και εκτονώνεται, η εικόνα τις γραμμές της ξεδιπλώνει, πέπλα, νέφη, ήχοι, οσμές και πάνω της μία των τριών ρευστή εικόνα. Μία ανάμνηση…

Η της σύλληψης στιγμή, μόνο που τώρα συνείδηση κατέχει και του παρόντος γνώση…

-Είμαι μικρός ή μήπως ο κόσμος μου πολύ μεγάλος;

Η αρχή κρυφή. Το μετά του τέλους;

Τρέφεται, απλώνεται, κολυμπά και στο τέλος φτάνει. Σε μία αδιάφανη του κλειστού περιοχή που τη επαφή με το έξω ζητά για να σκλ ειρήνη.

Το βρίσκει. Αδιάρρηκτο να μοιάζει το τέλος. Ο New τη διάσταση τη μια μετρά.

Μεγάλη. Την κάθετη σε αυτή μετρά.

Μικρή.

-Ασύμμετρο, αταίριαστο, μήπως σφάλμα; Το σωστό ποιο να ‘ναι; Τι να πρέπει γω να κάνω, ώστε να το διορθώσω και εκεί που πρέπει να ‘ναι τώρα να το ορθώσω;

Αν την περίμετρο την διαιρούσα με την από και στάση από το τείχος, δύο φορές το π θα έβρισκα, μα τώρα…

Το άλογο διαβολικό, τον γλάρο να τραντάζει, το συλλογίζεται, ζορίζεται, ξερνά, ξεχνά, τις σημειώσεις του ξανά διαβάζει και θυμάται. Μέχρι που το βρίσκει.

-Το πρόβλημα βρίσκεται στα άπειρα του π δεκαδικά ψηφία. Η αβεβαιότητα απέναντι στο άπειρο, να σε φθείρει, να φοβάσαι και το μέτρημα συμμετρικό ποτέ του να μην είναι. Ο New μια σκληρή απόφαση λαμβάνει και με το σουγιά πρώτα το μουστάκι ψαλιδίζει…

Τετράγωνο τώρα και μετά το π.

-3,14. Να το αφήσω ή κι άλλο το ξύλο του να σκίσω;

Ο New κοιτά, αλλά αυτό που βλέπει δεν του αρέσει. Αν θέλει στο άπειρο να φτάσει, το τέλειο θα πρέπει τώρα πια να πλάσει.

-Κόψε, σκίσε, πέτα και ακέραιο θέλω να σε κάνω. Το π γονατιστό το New να ικετεύει. Αλλά ο New ανελέητος. Τη σβηστήρα του σηκώνει και με δύναμη και κίνηση της γκιλοτίνας κοφτερή, το ένα και το τέσσερα ξερά στο Χ…

Τρία τώρα.

Το π να κλαίει με αίμα μαύρο καθώς το New look στον καθρέπτη του κοιτά.

-Σ’ αρέσει;

-Όχι. Men καλό μεν αλλά, διακριτό καθόλου. Το Ένα καλύτερο από το τρία.

Το τρία στη φωτιά πετά και το ένα τρίτο του Ιδού και ίσος, κάρβουνο και στάχτη. Με τη βαριά πουλά χτυπά και το δεύτερο των τριών, του διαβόλου τα 2/3, χαμένα πάνε. Μένει…

-Ένα. Κύριε άλλο πια μην κόψεις, πιο τέλειο δεν πρόκειται να γίνω, σας παρακαλώ…

Ο New κοιτά, αλλά αυτό που βλέπει δεν του αρέσει. Ο δρόμος από το άπειρο περνά από…

Τη φαλτσέτα παίρνει, κόβει, κόβει, αίμα χύνεται.

Κόβει, κόβει, κόβει, ½,1/3, ¼… και στο τέλος…

…το μηδέν.

Ο New ακίνητος, νεκρός, της λογικής ιός, για πάντα στο εσωτερικού του αυγού και κύκλου. Κέντρο και μηδενικό σημείο.

H anna h Askew, παιδεύτηκε, ανάσα πήρε, έσπρωξε, ζορίστηκε κι άλλη μία, πιο δυνατά, μία ώθηση, τον κόσμο για να αλλάξει και το αυγό από μέσα βγήκε.

Το πρώτο της αυγό…

Αυγό νεκρό..

Ο Alias γεννήθηκε Κυριακή πρωί στη θάλασσα του Hil. Λουλούδι του βυθού με ρίζες βαθιές, σταθερό και αεικίνητο. Αισθάνθηκε το χώμα, τα νερό, το κρύο, το θερμό, το φως και το σκοτάδι και στη χαρά του άνθη έπλασε πολλά.

Φούντωσαν, μεγάλωσαν και μέχρι το μεσημέρι, άστεριές που λάμπουν χαμηλά στου βούρκου το στερέωμα. Χόρεψαν, φλέρταραν, ωρίμασαν και σπόρια από αυτά έπεσαν. Νωρίς το απόγευμα, δάσος εξαπλώθηκε από τη μία άκρη σε κάθε άλλη. Ήπιαν, έφαγαν, μελέτησαν, δημιούργησαν και γλέντησαν, μέχρι που η δύση άρχισε να μαζεύει πίσω τα νερά της.

Τότε ο φόβος σηκώθηκε, τα δεκαοχτώ του άκρα τέντωσε και σαν ύπουλος ιός άρχισε να κατακτά. Ο φοβισμένοι το φως τους σπατάλησαν μέχρι που έμεινε ελάχιστο.

Στις σκιές γεννήθηκε ο τρόμος και με την ορμή της πτώσης, όπλα και ενέργεια απέκτησε ο πόλεμος, ανά και μέσα στα φυτά.

Ο Alias σε κύτταρα, μικρά χαρτιά του εγώ του έγραψε μηνύματα, χρήσιμα αν μπορείς να τα διαβάσεις, στοιχεία της μνήμης τα παιδιά.

Μετά στο τέλος της ημέρας, γονάτισε, τα σκυλιά του φίλησε σταυρωτά, λαβωμένος κοιμήθηκε κι αυτός νεκρός.

Ο Alias γεννήθηκε τη Δευτέρα το πρωί, ξανά στη θάλασσα, όμως σα ψάρι τώρα του ραφού.

Του άρεσε ο αφρός αφού την κρέμα των ονείρων συγκρατούσε πάνω από την επιφάνεια, του τώρα και σε αυτόν έβοσκαν οι καλύτερες ιδέες.

Στις επιστήμες και στην τέχνη δόθηκαν η της κορυφής οι γαίες και πριν το μεσημέρι, τις πρώτες πολιτείες έφτιαξε σε φυσαλίδες που χαμηλά πετούσαν.

Ικανές να φιλοξενούν νεογνά και από τους θηρευτές τα μέλλοντα να μπορούν να διαφύγουν.

Στην άνθηση και στον πολλαπλασιασμό φράγμα ποτέ δεν βάζεις. Δέκα θα φτιάξεις, τρία θα γλυτώσουν.

Όμως μόνο δέκα.

Στις μία το μεσημέρι, οι πολιτείες 41 δισεκατομμύρια αριθμούσαν. Ο ήλιος στην κορφή του Hil τον κύκλο έκανε και στις εφτά το απόγευμα χίλιες μόνο οι πολιτείες που τώρα ζούσαν.

Τα καλύτερα μυαλά δούλεψαν λύση για να βρουν, ενώ ο Alias τα μηνύματα συμπλήρωσε στα κύτταρα του εγώ.

Στις 9 το βράδυ, μόνο δύο οι δεκάδες.

Στις 11 καμία και στις 00:00 το βράδυ, ο Alias υπό και cities μένος ε κοιμηθεί.

Την Τρίτη τα χαράματα σαν πεταλούδα γεννήθηκε ο Alias…

 

Του εκτελεστικού το απόσπασμα
The Routine of Replica

Την Τρίτη τα χαράματα σαν πεταλούδα γεννήθηκε ο Alias…

Φτερά με χρώματα του φάσματος και δακτυλίδια κυκλικά που χαρτογραφούν το κύμα. Σχήματα που αλλάζουν και τους πάντες υπνωτίζουν.

-Στις το πρωί εφτά, το άνοιγμα των φτερών της τα 700 χιλιοστά να φτάνει, χρυσαλλίς μου.

Λίγο πιο μετά συνάντησε δύο του Χ φωτός άγρια θηρία και της εικόνας αρπακτικά, στην κορυφή του κύματος καρτέρι να έχουν στήσει.

-Δες την τι όμορφη που είναι; Της αυγής η έλξη!

-Που; Πώς; Ποιος τόλμησε; Γιατί;

Ο Alias, πλάγια κοιτά, σπάνια στα ίδια, η απορία του στα χρώματα γερμένη. Η αμηχανία στο κόκκινο βαθύ, τα φανάρια τα φωτίζει.

-Ποιος εγώ;

-Μα φυσικά εσύ; Strike a Rose!!

-Ja!!! Και τα φλας ανάβουν και ο ήλιος χλόμιασε.

Η φήμη είναι ένας ιός που με ελευθέρας ταξιδεύει ανάμεσα στου διαφορετικού τα είδη. Μέχρι τις δέκα, του μεριού τη μέση, το νέο για την αλλόκοτη θωριά της, οπαδούς φανατικούς έφερε πολλούς.

-Για πές μου γιαγιάκα, τόσο όμορφη ήταν αυτή η πεταλούδα;

-Αχα καλή μου. Την στιγμή που το αστέρι τις δώδεκα άπλωνε αχτίνες του, γαμβρό για να τους βρει ή έστω νύμφη, οι αιωρούμενες σταγόνες τα άλατα τα σπάνια πουλούσαν, διάφανα στολίδια για αυτή να γένουν.

Πόλεμοι για αυτήν τρεις ξεκίνησαν στις Μία το μεσημέρι και στις δύο έληξαν γιατί αυτή βαρέθηκε και πήγε αλλού.

Παλικάρια, πεταλούδες ρσενικές τα φτερά τους έκοβαν και στον άνεμο έστρωναν χαλί για χάρη της, ώστε πάνω τους να πατήσει για χιλιοστά του χρόνου.

-Κι εγώ γιαγιάκα θέλω, για μένα τα φτερά τους να τα δώσουν. Με τα μακριά μου νύχια τρύπες να τους δώσω και το αίμα τους βροχή. Μ’ αυτό το σώμα μου να βάψω.

-Μακάρι στο εύχομαι γλυκό μου, για σένα να σφάζονται χιλιάδες. Τα δάκρυα των γόνων τους, νερό για το κρασί σου.

Για λίγο η γιαγιά ξεχνά και κλαίει και η μικρή, διψά και πίνει. Όταν πια γεμίζει…

-Στις πέντε το απόγεμα γιαγιά τι έγινε;

-Στις πέντε η φήμη έφτασε στο ακρότατο σημείο, στάθηκε, λούστηκε με νερό ανθών που μόνο για αυτήν κρατούσαν και μετά άρχισε η κάθοδος.

Πρώτα εμφανίσθηκαν δύο, μετά τρεις και μετά δεκάδες που τη φήμη ζήλεψαν και δική τους θέλησαν να την κάνουν.

Τότε η πεταλούδα το κατάλαβε και άρχισε ξανά να γράφει.

-Τι γιαγιά;

-Κανείς δεν ήξερε. Σε κώδικά με κλίσεις πλάγιες και του ανορθόδοξου σειρά. Και όταν η νύχτα έφτασε, στις σκιές περπάτησε, χάθηκε και ξεχάστηκε για πάντα.

-Το όνομα της γιαγιάκα;

Η γιαγιά της τα σαγόνια στύβει, σταγόνα καμιά δεν βγαίνει.

-Εεμμ.. Δεν θυμάμαι καλό μου, δεν θυμάμαι, πως την έλεγαν…

( Μέσα στις σκιές στο αν ήλιαγο σοκ νακι, ήχος πνιχτός ακούγεται σαν κάποιο να κλαίει.

The blind dog, σέρνεται και φτάνει.

-Γιατί μωρέ μου κλαις;

-Θέ θε θέ λω τη συνέχεια…

-Υπό και μόνη η νυχτιά, Κυρά κι αρχή η μέρα Ϋ )