Σαν Σήμερα

"Πιστεύω στη λευκή υπεροχή μέχρις ότου οι μαύροι να εκπαιδεύονται σε σημείο που να αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους": Σαν σήμερα, 11 Ιουνίου 1979, πεθαίνει ο ακροδεξιός και αντικομμουνιστής ηθοποιός Τζον Γουέιν (John Wayne).

Το πραγματικό του όνομα ήταν Μάριον Ρόμπερτ Μόρισον.

Συμμετείχε συνολικά σε 140 ταινίες και έγινε γνωστός για τους ρόλους του σε ταινίες γουέστερν. Βραβεύτηκε με Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου για την ταινία του 1969, "Αληθινό θράσος" (True Grit).

Ήταν απο τους πιο φανατικούς αντικομμουνιστές της σκοτεινής εποχής του Μακαρθισμού. Με το ξέσπασμα του ψυχρού πολέμου, έπαιξε ενεργο πολιτικό ρόλο στην ακροδεξιά/αντικομμουνιστική προπαγάνδα στις ΗΠΑ.

Συμμετείχε στη δημιουργία της"Ένωσης κινηματογραφιστών για την διατήρηση του αμερικανικού ιδεώδους (1944) και εκλέχθηκε Πρόεδρος της(1947). Μέλη της "συμμαχίας" του ήταν και άλλοι αντικομμουνιστές όπως ο Ρ.Ρήγκαν και ο Γ.Ντίσνευ.

Όλοι αυτοί υποστήριξαν την "Επιτροπή Αντιαμερικανικών Δραστηριοτήτων" και κατέδιδαν συναδέλφους τους στο Χόλυγουντ ως "κομμουνιστές".

Αργότερα, ο Γουέιν στήριξε τις σφαγές των ΗΠΑ στο Βιετνάμ-ακόμα και όταν αυτές είχαν καταδικαστεί απο το σύνολο της κοινωνίας των ΗΠΑ.

Mέχρι το τέλος της ζωής του, συνέχιζε την ακροδεξιά προπαγάνδα. Δήλωνε οπαδός της "λευκής υπεροχής", ότι δεν έχει ενοχές για την δουλεία στις ΗΠΑ, ότι δεν πρέπει να δοθεί εξουσία στους "μαύρους", ότι δεν ήταν έγκλημα οι σφαγές των ιθαγενών αλλά "αγώνας για επιβίωση", έκανε ομοφοβικές διακηρύξεις, καταδίκαζε πολιτικές πρόνοιας κλπ.

Τελικά, ο ακροδεξιός Γουέιν δέχτηκε το μεγαλύτερο χτύπημα, που του κόστισε την ζωή, όχι απο τους κομμουνιστές, τους αφροαμερικανούς, τους ιθαγενείς, τους ομοφυλόφιλους, τους οποίους συκοφαντούσε αλλά απο το ίδιο το κράτος των ΗΠΑ, στο οποίο είχε προσφέρει και υπηρεσίες ως προπαγανδιστής.

Στην ταινία "The Conqueror" (στην Ελλάδα ο τίτλος ήταν "Ο Δαίμων της Ασίας") που βγήκε το 1956, ο παραγωγός (και επιχειρηματίας και μεγιστάνας) Χιουζ, εξασφάλισε για τους πρωταγωνιστικούς ρόλους τον Τζον Γουέιν, την Σούζαν Χέιγουορντ και την Άγκνες Μούρχεντ ενώ σκηνοθέτης της ταινίας ήταν ο Ντικ Πάουελ.

Επειδή το φιλμ θα εξιστορούσε ένα φανταστικό κομμάτι της ζωής του Τζένγκις Χαν, η παραγωγή ήθελε τοπίο για τα γυρίσματα που να θυμίζει τα βάθη της Ασίας. Για το μεγαλύτερο μέρος των εξωτερικών γυρισμάτων, επιλέχθηκε μια τοποθεσία κοντά στην πόλη Σεντ Τζορτζ της Γιούτα, μια απομακρυσμένη περιοχή, η οποία περιβαλλόταν από έρημο.

Όμως, σε απόσταση μικρότερη των 200 χιλιομέτρων, για τουλάχιστον 10 χρόνια, ο Αμερικάνικος στρατός έκανε δοκιμαστικές ρίψεις πυρηνικών όπλων. Οι συγκεντρώσεις ραδιενέργειας ήταν μεγάλες.

Οι επιχειρηματίες παραγωγοί της ταινίας το γνώριζαν αλλά πήραν γρήγορα τις απαραίτητες διαβεβαιώσεις απο την κυβέρνηση των ΗΠΑ ότι δεν υπήρχε κίνδυνος για την δημόσια υγεία, ώστε να τρέξει το επιχειρηματικό πλάνο της παραγωγής.

Μάλιστα, μεταφέρθηκαν και 60 τόνοι άμμου απο την περιοχή ώστε να ταιριάζουν με τα υπόλοιπα γυρίσματα, όταν αυτά συνεχίστηκαν στο Χόλιγουντ.

Η ταινία έκοψε αρκετά εισιτήρια, όμως όλες οι κριτικές ήταν αρνητικές και συχνά αναφέρεται σαν μια απο τις χειρότερες όλων των εποχών.

Λίγο αργότερα, ξεκίνησε η τραγωδία.

O σκηνοθέτης Ντικ Πάουελ πέθανε απο καρκίνο το 1963, σε ηλικία 58 χρονών.

Ο μεξικανός ηθοποιός Πέντρο Αρμενταρίς διαγνώστηκε με καρκίνο στο νεφρό το 1960 και αυτοκτόνησε το 1963, σε ηλικία 51 χρονών.

Η Σούζαν Χέιγουορντ, περίπου 15 χρόνια μετά το φιλμ, διαγνώσθηκε με όγκο στον εγκέφαλο.Πέθανε το 1975, σε ηλικία μόλις 57 ετών.

H Άγκνες Μούρχεντ πέθανε απο καρκίνο έναν χρόνο πριν, το 1974.

Απο τα συνολικά 220 άτομα του συνεργείου της ταινίας,91 νόσησαν απο καρκίνο και πέθαναν 46.

Υπήρχαν και ιθαγενείς που συμμετείχαν ως επιπλέον μέλη του συνεργείου (και δεν υπολογίζονται στα στατιστικά).

Ο Γουέιν πέθανε απο καρκίνο (στομάχου και μετά πνεύμονα) 11 Ιουνίου 1979.

Πάντα κατηγορούσε το τσιγάρο. Οι δυο γιοι του ηθοποιού, ωστόσο, έλεγαν πως κατηγορεί το τσιγάρο και όχι την ραδιενέργεια επειδή ως "πατριώτης και αντικομμουνιστής" δεν μπορούσε να κατηγορήσει τα όπλα που δοκιμάζονταν για να προστατεύσουν τις ΗΠΑ από τον… Σοβιετικό κίνδυνο!

Για να αποδείξουν οι γιοι του Γουέιν πως το μέρος που έγιναν τα γυρίσματα ήταν μολυσμένο από ραδιενέργεια πήγαν και οι ίδιοι εκεί με ειδικά μηχανήματα για να ελέγξουν την ακτινοβολία. Αργότερα, διαγνώσθηκαν και οι δυο με όγκους σε διάφορα σημεία, που αφαιρέθηκαν χειρουργικά (το ίδιο έγινε και με συγγενείς της Χέιγουρντ).

Ο Γουέιν σκοτώθηκε απο τις ίδιες τις "πατριωτικές" βόμβες που υπεράσπιζε ενάντια στον...κομμουνιστικό κίνδυνο και απο την ανυπαρξία πολιτικών δημόσιας υγείας, την οποία δικαιολογούσε.

Ο Χιουζ πλήρωσε εκατομμύρια για να αποσυρθεί η ταινία.

Αργότερα, η Paramount πλήρωσε για τα δικαιώματα.

Κανείς δεν τιμωρήθηκε για τους θανάτους.

 

Βελουχιώτης by Captain_Morgan posted 16 June 2026 at 19:34

Σαν Σήμερα, 81 χρόνια πριν περνά στην Αθανασία... Ακόμη και σήμεραα οι απόγονοι και οι επίγονοι των ταγμαλητών ξερνάνε χολή στο άκουσμα του....
Τιμή στον μεγαλύτερο των μεγάλων....

 

1824 Ο οθωμανικός στόλος επιτίθεται στα Ψαρά - μία από τις σημαντικότερες ναυτικές βάσεις των επαναστατημένων Ελλήνων - και τα καταστρέφει ολοσχερώς.

1923 Ξεκινούν οι εργασίες του Α' ιδρυτικού Συνεδρίου της Ενωσης Παλαιών Πολεμιστών και Θυμάτων Στρατού.

1933 Πεθαίνει η Γερμανίδα κομμουνίστρια Κλάρα Τσέτκιν, ηγετική μορφή του διεθνούς γυναικείου και επαναστατικού κινήματος.

1944 Τμήματα του ΕΛΑΣ Εύβοιας χτυπούν σώμα από 280 ταγματασφαλίτες που ήταν οχυρωμένο στο χωριό Σέτι. Απώλειες του εχθρού: 70 νεκροί και 75 τραυματίες.

1963 Η Σοβιετική Ενωση απειλεί το Ιράκ με διακοπή της οικονομικής βοήθειας για τις συνεχιζόμενες διώξεις Κούρδων αγωνιστών και κομμουνιστών.

1977 Η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας κάνει δεκτή την προσφυγή χωροφύλακα κατά της απόφασης για την απόταξή του επειδή διάβαζε τον «Ριζοσπάστη».

1978 Ισχυρή έκρηξη βόμβας στον αθηναϊκό κινηματογράφο «Ρεξ» με 14 τραυματίες. Την ευθύνη για την τοποθέτηση της βόμβας αναλαμβάνει ακροδεξιά οργάνωση. Στον κινηματογράφο προβαλλόταν η σοβιετική ταινία «Πόλεμος σε όλα τα μέτωπα».

1983 Ο πρόεδρος της Βουλής, Γιάννης Αλευράς, ανακοινώνει την αναβολή του ανοίγματος του «Φακέλου της Κύπρου». Ηταν ουσιαστικά ο ενταφιασμός κάθε απόπειρας για διαλεύκανση του χουντικού πραξικοπήματος στην Κύπρο τον Ιούλη του 1974 και των όσων επακολούθησαν («Αττίλας» Α' και Β').

 

 
Το 2005 διαπλέει τον Αχέροντα ο Μανόλης Αναγκωστάκης

Εἶστε ὑπὲρ ἢ κατά;
Ἔστω ἀπαντεῖστε μ᾿ ἕνα ναὶ ἢ μ᾿ ἕνα ὄχι.
Τὸ ἔχετε τὸ πρόβλημα σκεφτεῖ
Πιστεύω ἀσφαλῶς πὼς σᾶς βασάνισε
Τὰ πάντα βασανίζουν στὴ ζωὴ
Παιδιὰ γυναῖκες ἔντομα
Βλαβερὰ φυτὰ χαμένες ὦρες
Δύσκολα πάθη χαλασμένα δόντια
Μέτρια φίλμς. Κι αὐτὸ σᾶς βασάνισε ἀσφαλῶς.
Μιλᾶτε ὑπεύθυνα λοιπόν. Ἔστω μὲ ναὶ ἢ ὄχι.
Σὲ σᾶς ἀνήκει ἡ ἀπόφαση.
Δὲ σᾶς ζητοῦμε πιὰ νὰ πάψετε
Τὶς ἀσχολίες σας νὰ διακόψετε τὴ ζωή σας
Τὶς προσφιλεῖς ἐφημερίδες σας· τὶς συζητήσεις
Στὸ κουρεῖο· τὶς Κυριακές σας στὰ γήπεδα.
Μιὰ λέξη μόνο. Ἐμπρὸς λοιπόν:
Εἶστε ὑπὲρ ἢ κατά;
Σκεφθεῖτε το καλά. Θὰ περιμένω.

 

 

23/6/1972 έρχετε στην ζωή ο Αρχηγός της πιο μισητής, για τους λευκούς χριστιανούς Γάλλους (επειδή σχεδόν το σύνολο της ομάδας αποτελείτο από εμιγκρέδες, κυρίως Αφρικανούς όπως και ο ίδιος) , ποδοσφαιρικής εθνικής ομάδας Γαλλίας. Έπαιξε μπάλα σε δύο απ τις πιο σιχαμένες ομάδες του πλανήτη, Γιουβέντους και Ρεάλ Μαδρίτης. Μια κουτουλιά, στον τελικό του μουντιάλ το 2006, σ έναν ποδοσφαιρικά αλήτη του στέρησε ακόμη έναν τίτλο για την πλούσια τρόπαιοθήκη του. Ο μεγαλύτερος ποδοσφαιριστής όλων των εποχών...

 

Σαν σήμερα πριν από τριάντα χρόνια πέθανε, μετά από ταλαιπωρίες χρόνων με την υγεία του, ο μοναδικός πολιτικός που έχω ζηλέψει στη ζωή μου ως πρόσωπο. Τι και τι δεν έζησε και σε τι κλίμακα! Επιστήμη, διεθνή προβολή, την ευτυχοδυστυχία του έρωτα ξανά και ξανά, οικογένεια, παιδιά, προσωπικούς θριάμβους, προσωπικές καταρρεύσεις, πολιτική περιπέτεια, πολιτικούς θριάμβους. Όσοι πέρασαν από δίπλα του δεν ήταν ποτέ πια οι ίδιοι.

Ο πιο δημοφιλής Έλληνας ηγέτης και όχι μόνο "κατά τη μεταπολίτευση", από συστάσεως Ελληνικού έθνους.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου. Ελαφρύ το χώμα.

ΥΓ. Κάτι ψιλολόγια όπως "νόμος είναι το δίκιο του εργάτη" και "είπαμε να κάνει ένα δωράκι στον εαυτό του αλλά όχι και έτσι" που έγιναν τατού στο συλλογικό πρόσωπο του Έλληνα του τα συγχωρώ. Επειδή έκανε μια απίθανη και πολύ εκτεταμένη κοινωνική αναδιάταξη χωρίς να ανοίξει ρουθούνι και λίγα χρόνια μετά αυτοί που στοπάρισε για να έρθουν ίσα βάρκα ίσα νερά με τους άλλους που ανέβασε τον ψήφιζαν αναφανδόν κιόλας, ήταν η αρχή της περίφημης "πασοκοποίησης" των πάντων στην ελληνική πολιτική σκηνή και ήρθε από κάτω προς τα πάνω.

 

1789 Ο βασιλιάς της Γαλλίας Λουδοβίκος 16ος εμφανίζεται μπροστά στους αντιπροσώπους των γενικών τάξεων και διατάσσει κάθε τάξη να συνεδριάσει χωριστά. Οι αντιπρόσωποι μένουν στις θέσεις τους. Ο εκπρόσωπος του βασιλιά επεμβαίνει: «Κύριοι, δεν ακούσατε τη διαταγή του βασιλιά;». Ο εκπρόσωπος της τρίτης τάξης, κόμης ντε Μιραμπό, απαντά: «Φύγετε! Πηγαίνετε να πείτε σ' αυτόν που σας έστειλε πως είμαστε εδώ με την ψήφο του λαού και δεν θα φύγουμε παρά μόνο με τη βία». Τρεις βδομάδες αργότερα, η πτώση της Βαστίλης θα επισημοποιούσε την Γαλλική αστική Επανάσταση.

1848 Η εργατιά του Παρισιού εξεγείρεται ενάντια στην αντεργατική πολιτική της κυβέρνησης (23-26/6/1848). Οι εργάτες στήνουν οδοφράγματα, στα οποία υψώνουν κόκκινες σημαίες με τα συνθήματα: «Ψωμί ή μολύβι», «Δικαίωμα εργασίας», «Ζήτω η κοινωνική δημοκρατία» κ.ά. Στις οδομαχίες που ακολούθησαν 40.000-45.000 εργάτες συγκρούστηκαν με σχεδόν 250.000 στρατού και εθνοφρουράς και παρά την ηρωική τους στάση, η εξέγερση καταπνίγηκε στο αίμα.

1933 Τριακόσιες εργάτριες του 5ου εργοστασίου υφαντουργίας του Ρετσίνα στο Φάληρο κατεβαίνουν σε απεργία με αιτήματα την αύξηση των μισθών, το σταμάτημα των προστίμων και την εφαρμογή του 8ωρου. Τις επόμενες 5 μέρες η απεργία επεκτάθηκε και στα υπόλοιπα υφαντουργεία, ενώ έληξε μετά από 27 μέρες, με τις απεργούς να πετυχαίνουν αυξήσεις 10% στα μεροκάματα.

1944 Γερμανοί και ταγματασφαλίτες χτυπούν το σανατόριο του Ασβεστοχωρίου στη Θεσσαλονίκη με αποτέλεσμα τον θάνατο ενός φυματικού και των τραυματισμό πολλών, ενώ 300 πιάστηκαν και κλείστηκαν στο στρατόπεδο «Παύλου Μελά», απ' όπου απελευθερώθηκαν μετά από τη λαϊκή κατακραυγή και κινητοποίηση.

1996 Πεθαίνει ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ και τρεις φορές πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου.

2005 Πεθαίνει ο ποιητής Μανόλης Αναγνωστάκης.

 

Σαν σήμερα, το 1928, γεννήθηκε ο ερευνητής, μελετητής του ελληνικού λαϊκού πολιτισμού, ποιητής, κριτικός λογοτεχνίας, δημοσιογράφος, σκιτσογράφος, φωτογράφος και συλλέκτης Ηλίας Πετρόπουλος. Ασχολήθηκε συστηματικά με το κοινωνικό περιθώριο, φυλακίστηκε και βασανίστηκε στη δικτατορία, τα έχει περιγράψει στα βιβλία του αυτά. Διεκδίκησε και πέτυχε, το 1972, να αποκτήσει αστυνομική ταυτότητα που έγραφε "άθεος" στο θρήσκευμα, για την οποία κυνηγήθηκε και μάλιστα ως το 1998 εκκρεμούσε εναντίον του καταδίκη σε φυλάκιση για προσβολή της θρησκείας. Καλό λόγο δεν είχε για κανέναν επώνυμο και δεν επέστρεφε στην Ελλάδα από το Παρίσι όπου ζούσε όσο και να τον διαβεβαίωναν ότι δεν επρόκειτο να συλληφθεί.

Αυτό ήταν το τελευταίο του βιβλίο, εκδόθηκε το 2022, δηλαδή 19 χρόνια μετά το θάνατό του.

Το post mortem βιβλίο του ΗΠ by gaby_m posted 26 June 2026 at 14:08

 

Ο Ηλίας Πετρόπουλος γεννήθηκε, σαν Σήμερα, στην Αθήνα το 1928, σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης και εγκαταστάθηκε στο Παρίσι το 1973. Πνεύμα ανήσυχο και ερευνητικό, πολέμιος των ακαδημαϊκών και του κατεστημένου, ο Πετρόπουλος ήταν ο πρώτος λαογράφος στην Ελλάδα που ασχολήθηκε με το περιθώριο και κατέγραψε πρόσωπα και πράγματα περιφρονημένα από την
επίσημη ιστορία της χώρας του. Έζησε από κοντά ρεμπέτες, αλήτες, μάγκες, πόρνες και ομοφυλόφιλους, φυλακισμένους και καταδιωκόμενους, που έγιναν οι ήρωες των βιβλίων του. Ακάματος συγγραφέας και ερευνητής έγραφε μέχρι το 2003 που πέθανε από καρκίνο. Σύμφωνα με τη διαθήκη του, το πτώμα του αποτεφρώθηκε και οι στάχτες του πετάχτηκαν στον υπόνομο.
Ο Πετρόπουλος λογοκρίθηκε και καταδικάστηκε τέσσερις φορές από τα ελληνικά δικαστήρια για τον αναρχικό χαρακτήρα των γραπτών του. Για το βιβλίο του Τα ρεμπέτικα τραγούδια, που δεν έφερε σφραγίδα λογοκρισίας, η χούντα τον καταδίκασε σε πεντάμηνη φυλάκιση το 1968, όπως και για τα Καλιαρντά το 1972 και για το κείμενό του Σώμα, που δημοσίευσε στο περιοδικό Τραμ. Το 1972 διεκδίκησε και πέτυχε να αποκτήσει αστυνομική ταυτότητα η οποία ανέγραφε στο θρήσκευμα «άθεος». Μέχρι το 1998 -δηλαδή για πάνω από 25 χρόνια και μέχρι τα 70 του- εκκρεμούσε εναντίον του καταδίκη σε φυλάκιση για προσβολή της θρησκείας. Κουρασμένος από το κυνηγητό και απογοητευμένος, μετακόμισε, μόνιμα, στο Παρίσι το 1975, από όπου συνέχισε ασταμάτητα να γράφει βιβλία για την Ελλάδα.
Στα 40 χρόνια της συγγραφικής του δραστηριότητας, δημοσίευσε 80 βιβλία και πάνω από χίλια άρθρα, που αποτελούν καταθέσεις έρευνας και μελέτης του λαϊκού μας πολιτισμού, ενώ πολλές φορές εξερευνεί θέματα ταμπού ή περιθωριακά (χασίς, ρεμπέτικο, υπόκοσμος, πορνεία, σεξουαλικότητα, φυλακή).
Η βιβλιογραφία του είναι αντιγραφή απ την wikipedia
Λαογραφικά
(1968) Ρεμπέτικα τραγούδια (Αθήνα. Β΄ έκδοση: Κέδρος, 1972)
(1975) Της φυλακής (Αθήνα: Πλειάς. Β΄ έκδοση: Νεφέλη, 1980)
(1976) Album turc (Παρίσι: Moments)
(1976) La voiture grecque (Παρίσι: Moments)
(1976) Le kiosque grec (Παρίσι: Moments)
(1976) Cages à oiseaux en Grèce (Παρίσι: Moments)
(1979) Υπόκοσμος και Καραγκιόζης (Αθήνα: Γράμματα)
(1979) Ψειρολογία (Αθήνα: Γράμματα)
(1979) Ο τούρκικος καφές εν Ελλάδι (Αθήνα: Γράμματα)
(1980) Το μπουρδέλο (Αθήνα: Γράμματα)
(1984) Τα μικρά ρεμπέτικα (β' έκδ., Αθήνα: Κέδρος. Επανέκδοση: Νεφέλη, 1990)
(1984) Τα σίδερα. Η λάσπη. Τα μπαστούνια (Αθήνα: Νεφέλη)
(1984) Ιστορία της καπότας (Αθήνα: Νεφέλη)
(1987) Το άγιο χασισάκι (Αθήνα: Νεφέλη)
(1988) Καρέκλες και σκαμνιά (Αθήνα: Νεφέλη)
(1990) Ρεμπετολογία (Αθήνα: Κέδρος)
(1990) Ο μύσταξ (Αθήνα: Νεφέλη)
(1993) Η εθνική φασουλάδα (Αθήνα: Νεφέλη)
(1994) Το Ταντούρι και το μαγκάλι (Αθήνα: Νεφέλη)
(2001) Καπανταήδες και μαχαιροβγάλτες (Αθήνα: Νεφέλη)
Γλωσσολογικά, ονοματολογικά
(1968) Γλωσσάριο των ρεμπέτηδων (ανάτυπο από το Ρεμπέτικα τραγούδια, Αθήνα)
(1971) Καλιαρντά (Αθήνα: Δίγαμμα. Β΄ έκδοση: Πλειάς, 1974. Γ' έκδοση: Νεφέλη, 1980)
(1995) Ονοματοθεσία οδών και πλατειών (Αθήνα: Πατάκης)
(2002) Παροιμίες του υποκόσμου (Αθήνα: Νεφέλη)
Ενδυματολογικά
(1987) Η φουστανέλα (Αθήνα: Νεφέλη)
(2000) Η τραγιάσκα (Αθήνα: Πατάκης)
Αρχιτεκτονικά κ.λπ.
(1979) The Graves of Greece (Παρίσι: ιδιωτική έκδοση, εκτός εμπορίου)
(1980) Το Μάτι του Βοδιού (Θεσσαλονίκη: Επιμηθέας)
(1981) Το παράθυρο στην Ελλάδα (Αθήνα: Νεφέλη)
(1981) Ελληνικές σιδεριές" (Αθήνα: Νεφέλη)
(1981) Ξυλόπορτες - Σιδερόπορτες (Αθήνα: Νεφέλη)
(1981) Το μπαλκόνι στην Ελλάδα (Αθήνα: Χατζηνικολή)
(1983) Η αυλή στην Ελλάδα (Αθήνα: Φόρκυς)
(2005) Ελλάδος κοιμητήρια (Αθήνα: Κέδρος)
Πεζά και ποίηση
(1972) Σώμα (Θεσσαλονίκη, Τραμ)
(1976) Corps (Paris, Moments)
(1976) Suicide (Paris, Moments)
(1979) Εγχειρίδιον του Καλού Κλέφτη (Αθήνα: Νεφέλη)
(1980) Ποιήματα (Αθήνα: Νεφέλη)
(1983) "Mirror for You" (Paris: Digamma)
(1990) Πτώματα, πτώματα, πτώματα ... (Αθήνα: Νεφέλη)
(1991) Η μυθολογία του Βερολίνου (Αθήνα: Νεφέλη)
(1991) Topor: Τέσσερεις Εποχές (Αθήνα: Νεφέλη)
(2004) Ποτέ και Τίποτα (Αθήνα: Νεφέλη)
Διάφορα
(1966) Ελύτης, Μόραλης, Τσαρούχης Αυτοέκδοση. Γ΄ έκδοση: Γράμματα, 1980. Δ΄ έκδοση: Μπαρμπουρνάκης, Θεσσαλονίκη 1980)
(1972) Μνήμη Νίκου Καχτίτση (Αυτοέκδοση)
(1980) Μικρά κείμενα, 1949-1979 (Αθήνα: Γράμματα)
(1980) Salonique: L'Incendie de 1917 (Θεσσαλονίκη: Μπαρμπουνάκης)
(1983) The Jews of Salonica / In Memoriam / Les Juifs de Salonique (Paris: Digamma)
(1985) "A Macabre Song" (Paris: Digamma)
(1992) Άρθρα στην Ελευθεροτυπία (Αθήνα: Πατάκης)
(1993) Κυρίως αυτό (Αθήνα: Νεφέλη)
(1998) Επιστολαί προς Μνηστήν (Αθήνα: Νεφέλη)
(2002) Ο κουραδοκόφτης (Αθήνα: Νεφέλη)
Μεταφράσεις
(1975) Ιωάννου Αποκάλυψις (Αθήνα: Πλειάς. Επανέκδοση: Νεφέλη, 1980)
(1980) Δώδεκα τραγουδάκια από την Παλατινή Ανθολογία (Αθήνα: Νεφέλη)
(1992) Αρετίνου: Ακόλαστα σονέτα (Αθήνα: Νεφέλη)

"Aγαπώ τα τσογλάνια και τους χασίκλες, τους κλέφτες, τις πουτάνες, τους ρεμπέτες και τους πούστηδες γιατί μάχονται κάθε μορφή εξουσίας και τους αγαπώ πιο πολύ γιατί τα καταφέρνουν και επιζούν κόντρα στην αστυνομία, κόντρα στον ποινικό νόμο, κόντρα στην απαίσια ηθική των μικροαστών, κόντρα στον φλογερό εαυτό τους".
«Στο καιρό μας πια πιστεύουν ότι όλα γράφονται, αφού όσο καθαρότερα βλέπουμε τόσο αγνότερα ζούμε. Οι μετριοπαθείς είναι ψεύτες. Οι ριζοσπαστικές ιδέες οι μόνες ιδέες. Κατέχω σημαίνει ψυχορραγώ. Εκείνοι, που λόγω αρμοδιότητος, διώκουν τους συγγραφείς ας μάθουν, επιτέλους, να τους βλέπουνε με προοπτική μερικών δεκαετιών. Εξάλλου, ποιος συγγραφεύς δέχεται άλλην εξουσίαν έξω από την εξουσία της καρδιάς του; Οι συγγραφείς γνωρίζουν κάλλιστα πως θεωρούνται περιττοί. Ακριβώς γιαυτό ταυτίζουν τα ιδεώδη με τα πεπρωμένα τους. Εκάς οι ηθικολόγοι».
Οι συγγραφείς, τώρα πια, δεν πρέπει να γράφουν όμορφα, αλλά σκληρά. Δυστυχώς οι μικροαστοί χαράσσουν την μοίρα της Ελλάδος. Αυτά τα αήττητα κνώδαλα ήταν, είναι και θα είναι ανεπίδεκτα ασθητικής διαπαιδαγωγήσεως. Κι έτσι στην αλλοπρόσαλλη χώρα μας, ων Έλλην, πρέπει διαρκώς να πείθεις ότι είσαι όντως έλλην. Οι άνθρωποι με τα επίχρυσα μανικετόκουμπα ωθούν τους συγγραφείς στην αυτοκτονία. Των μικροαστών το πνεύμα διέβρωσε την πατρίδα. Η φύτρα και η φύση του έλληνος απέβη ολοκληρωτική. Φασίστριες πρωταρχικές οι μανάδες μας. Οι έλληνες αγνοούν την κριτικήˑ άρα τον διάλογο. Ανέκαθεν ο λαός υφίσταται για να χρησιμοποιείται.
Ο κυνισμός δεν αποκλείει την αγάπη. Επιζείς στην Ελλάδα μόνον αν σε κατέχει ο διάβολος. Οι συμπατριώτες μου καθεύδουν όταν η χώρα δημοπρατείται. Επαγγελματίες έλληνες υπεραμύνονται της ιδέας του ελληνισμού. Λησμονούν πως ο ελληνισμός είναι η ευρύτερη έννοια της Ελλάδος, εδώ και αιώνες. Στον καιρό μας, περισσότερο από ποτέ, είναι χρήσιμα τα πλήγματα κατά των ελλήνων, όπου μόνο βρίζουν ή χειροκροτούν και ποτέ δεν σκέφτονται. Η αιτιολογία του γεγονότος της 21-4-67 αρχίζει να διαφαίνεται. Δέξου αυτό το γεγονός και ήδη έκανες ένα βήμα. Όποιος μαχαιρώνει τους ρομιούς εκδήλως τους ευεργετεί. Πάντως, επί του παρόντος, προτιμώ να μένω φιλέλλην, παρά έλλην.” […]
Εμείς, όλοι μας, από του παρελθόντος αιώνος, υφιστάμεθα έναν ασταμάτητο και εντεινόμενο πνευματικό βιασμό. Η γνώση σώζει. Αλλά ακόμη δεν εγράφη η ιστορία της νεοελληνικής τέχνης. Ούτε της νεοελληνικής μουσικής. Η δε τιμή του Αλεξάνδρου Παπαδιαμάντη επιμόνως διασύρεται. Ευλογητή η ιερή αλήθια. Οι έλληνες, σαν λαός γνησίων χατζαϊβάτηδων, είθισται να πρεσβεύουν αλλότριες ιδέες. Παιδιόθεν, συμπιέζουν στην κεφαλή μας τους ενάριθμους Λουδοβίκους και Ερίκους και Ναπολέοντες. Τίποτα, όμως, δεν μας εδίδαξαν για τους σουλτάνους, που, χθες ακόμη, τύποις και ουσία, εβασίλευαν στον τόπο μας. Και τίποτα δεν μάθαμε για τον μαγικό περσικό πολιτισμό και τον ισάξιό του πολιτισμό των αράβων. Η λεγόμενη εθνική παιδεία είναι πλέον αναγκασμένη να καθιερώσει την εδελεχή διαδασκαλία της τουρκικής ιστορίας. Αν, φυσικά, επιθυμούμε να εφαρμόσουμε το δελφικό γνώθι σεαυτόν. Ή, τουλάχιστον, να μάθουμε να ξεχωρίζουμε έναν αναρχικό από έναν χαφιέ.”
Απόσπασμα απ το εισαγωγικό σημείωμα στο βιβλίο του " Τα Καλιαρντά"
  

 

Με αφορμή την σημερινή επέτειο της έναρξης της Ισπανικής επανάστασης, ένα μικρό αφιέρωμα στο σπουδαιότερο ίσως τέκνο της. Κι ένα ντοκυμαντέρ απ τους και για τους ανθρώπους που δεν έζησαν απλώς αλλά έγραψαν Ιστορία

 
Μπουοναβεντούρα Ντουρούτι: El Solidario*

"Στις 7 Ιανουαρίου του 1921, ένας νεαρός μηχανικός των σιδηροδρόμων, ονόματι Μπουοναβεντούρα Ντουρούτι, εγγραφόταν στους καταλόγους των μελών της αναρχοσυνδικαλιστικής Εθνικής Συνομοσπονδίας Εργασίας της Ισπανίας, της θρυλικής Confederacion Nacional del Trabajo (CNT). Δεκαπέντε χρόνια μετά, θα σκοτωνόταν, υπηρετώντας το υπέρτατο όνειρο του ανθρώπου.

Η καταγραφή της περιουσίας του, όταν χάθηκε από μια, πιθανώς όχι και τελείως αδέσποτη, σφαίρα, που τον χτύπησε πισώπλατα, είναι ενδεικτική της ζωής του: «δύο αλλαξιές, δύο πιστόλια, ένα ζευγάρι γυαλιά ηλίου κι ένα ζευγάρι κιάλια». Αδιάφθορος, ακτιβιστής, βαθύτατα ηθικός, γενναίος, ικανός να εμπνεύσει, ωραίος και επιβλητικός με γέλιο και βλέμμα μικρού παιδιού, ο Μπουοναβεντούρα Ντουρούτι υπήρξε η προσωποποίηση της επαναστατικής ακεραιότητας, πολύ πριν τον Τσε. Κι ένα ίνδαλμα για δεκάδες παιδιά της εποχής, σαν τον Τσε."...

https://eleutheriako.blogspot.com/2012/09/el-solidario.html

 

Σαν σήμερα στις 18/7/ 2020, στα 89 του χρόνια, φεύγει απ' τη ζωή ο Ισπανός Αναρχικός Λούθιο Ουρτούμπια .
Ο Ουρτούμπια ήταν γνωστός ως ο "Αναρχικός Ρομπέν των Δασών". Ήταν χτίστης και παραχαράκτης που αφιέρωσε τη ζωή του στον αγώνα ενάντια στην έννοια της ιδιωτικής περιουσίας και στη χρηματοδότηση επαναστατικών κινημάτων. Θεωρούσε τη ληστεία τραπεζών και την παραγωγή πλαστών χρημάτων/επιταγών ως "απαλλοτρίωση", δεν χρησιμοποίησε ποτέ τα έσοδα που αποκτούσε με αυτόν τον τρόπο για προσωπικό πλουτισμό και πάντα τα έδινε σε επαναστατικές ομάδες και ανθρώπους που είχαν ανάγκη ( το ένα τρίτο στις οικογένειες των φυλακισμένων Αναρχικών, το 1/3 στον επαναστικό αγώνα και το άλλο τρίτο για να μπορούν να ζουν στην παρανομία).
Η επιχείρηση που πραγματοποίησε στα τέλη της δεκαετίας του 1970 πέρασε στην ιστορία των παγκόσμιων χρηματοοικονομικών επιθέσεων. Χρησιμοποιώντας το όνομα της Citibank, τύπωσε πλαστές ταξιδιωτικές επιταγές αξίας εκατομμυρίων δολαρίων και τις εξαργύρωσε σε όλη την Ευρώπη. Τόσες πολλές πλαστές επιταγές τέθηκαν σε κυκλοφορία, που οι μετοχές της τράπεζας έχασαν την αξία τους και το ίδρυμα βρέθηκε αντιμέτωπο με σοβαρή κρίση.Όταν συνελήφθη, κάθισε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με τη Citibank. Με αντάλλαγμα την παράδοση των τυπογραφικών πλακών που είχε στην κατοχή του, η τράπεζα συμφώνησε να αποσύρει τις κατηγορίες και να διατηρήσει την ποινή φυλάκισής του σε συμβολικό επίπεδο. Ο Ουρτούμπια είχε επίσης συναντηθεί με τον Τσε Γκεβάρα. Του πρότεινε ένα σχέδιο για το σαμποτάζ της αμερικανικής οικονομίας μέσω της εκτύπωσης πλαστών δολαρίων ΗΠΑ, αλλά ο Τσε απέρριψε την ιδέα, λέγοντας ότι προτεραιότητά του ήταν ο ανταρτοπόλεμος.»
Η ζωή του έγινε και ταινία ( ο άνθρωπος της δράσης) 2 χρόνια μετά τον θάνατό του.