Σκέψεις και προβληματισμοί για τις BDSMικές συζητήσεις στο forum

Αυτό είναι ένα θέμα που έχει απασχολήσει κατά καιρούς τις κοινότητες σε όλον τον κόσμο και σε όλες τις φάσεις. Δείτε το πρόσφατο ποστ του @AndreDelastrange που ακροθιγώς αναφέρει κάποια πράγματα.

Εδώ, πάντως, τα τελευταία χρόνια πολλοί απομακρύνθηκαν σιωπηλά ή λιγότερο σιωπηλά επειδή απορρίπτουν τον τρόπο με τον οποίο η τρέχουσα ελληνική πολιτική παρεισφρέει - σχεδόν με copy paste - σε πάρα πολλές συζητήσεις ακόμα και στα BDSM φόρουμ και επειδή συνέβηκαν ορισμένα "αιματηρά" περιστατικά και άλλα που θα μπορούσαν να πάνε προς τα εκεί.

 

Ποιας Κοινότητας;

 

Η ερώτηση, διατυπωμένη ως ρητορική αμφισβήτηση, υποδηλώνει ότι αντιλαμβάνεστε την αναφορά σε «κοινότητα» ως αφηρημένη ή καταχρηστική. Επιτρέψτε μου, λοιπόν, να σας απαντήσω με την ακρίβεια που επιβάλλει ο χώρος και η ιστορία του.

Πρώτα απ' όλα, πρόκειται για την παγκόσμια κοινότητα. Αυτή που συγκροτήθηκε ιστορικά μέσα από αλλεπάλληλα κύματα πολιτισμικής και πολιτικής συγκρότησης: από τις leather και old guard κοινότητες των μεταπολεμικών δεκαετιών, που έθεσαν τα θεμέλια,έως τα κινήματα σεξουαλικής απελευθέρωσης του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα, που ενέταξαν το BDSM σε ένα ευρύτερο αίτημα αυτοδιάθεσης του σώματος και της επιθυμίας. Πρόκειται για τους στοχαστές, τους διανοούμενους και τους ακτιβιστές που αρθρώσανε έναν λόγο ικανό να διακρίνει τη συναινετική Ανταλλαγή Ισχύος από την κακοποίηση, να θεμελιώσει έννοιες όπως το SSC και το RACK, και να υπερασπιστεί νομικά και ηθικά το δικαίωμα στην ερωτική ετερότητα. Αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι ένα απλό άθροισμα ατόμων. Είναι μια γενεαλογία. Και η γενεαλογία είναι το πρώτο συστατικό της κοινότητας.

Κατ' επέκταση, πρόκειται για την ελληνική κοινότητα. Αυτή που αφήνει παρακαταθήκη ένα πολύτιμο όγκο κειμένων και τοποθετήσεων σε αυτό εδώ το φόρουμ. Χιλιάδες αναρτήσεις που είναι αποτύπωμα συλλογικού στοχασμού πάνω στους συσχετισμούς της Ανταλλαγής Ισχύος. Μια κοινότητα που στήριξε ανθρώπους που κακοποιήθηκαν, που λειτούργησε ως καταφύγιο για υποκείμενα που η κυρίαρχη κουλτούρα αδυνατούσε να κατανοήσει, και που δεν δίστασε να αποβάλει τοξικά απόβλητα όταν αυτά προωθούσαν σκοταδιστικές αντιλήψεις για τον έλεγχο του γυναικείου σώματος, στηρίζοντας εμπράκτως μέλη που επανατραυματίστηκαν.

Αυτό που περιγράφω δεν είναι μια χαλαρή συνάθροιση ανθρώπων με κοινά ενδιαφέροντα. Είναι κοινότητα με την αυστηρή κοινωνιολογική έννοια του όρου. Και οφείλω να σας εξηγήσω γιατί.

Κοινότητα, υπό την έννοια που τη στοχάστηκαν από ο Tönnies έως ο Luhmann, δεν είναι ένα απλό πλήθος ατόμων που μοιράζονται έναν κοινό τόπο ή μια κοινή προτίμηση. Είναι ένα σύστημα που συγκροτείται μέσα από την παραγωγή και την αναπαραγωγή ενός κοινού νοήματος. Αυτό το νόημα δεν είναι δεδομένο — παράγεται, διατηρείται και μεταδίδεται μέσα από συγκεκριμένους μηχανισμούς. Ποιοι είναι αυτοί οι μηχανισμοί στην περίπτωσή μας;

Πρώτος μηχανισμός, η γλώσσα. Όχι η καθομιλουμένη, αλλά ένα εξειδικευμένο λεξιλόγιο — «Κυριαρχία», «υποταγή», «ασφαλής λέξη», «aftercare» και άλλες — που δεν είναι τυχαίο ούτε αυθαίρετο. Είναι το αποτέλεσμα δεκαετιών συλλογικής επεξεργασίας. Κάθε όρος φέρει μέσα του την ιστορία των ανθρώπων που τον διαμόρφωσαν, τον διόρθωσαν, τον υπερασπίστηκαν. Όταν χρησιμοποιούμε αυτή τη γλώσσα, δεν μιλάμε απλώς — ενεργοποιούμε μια συλλογική μνήμη.

Δεύτερος μηχανισμός, η παράδοση. Όχι ως άκαμπτο δόγμα, αλλά ως αυτό που ο Gadamer ονόμασε «ιστορικότητα της κατανόησης»: το σύνολο των κατανοήσεων, των κεκτημένων, των δοκιμασμένων πρακτικών που παραδίδονται από γενιά σε γενιά. Η leather κοινότητα, η old guard, οι ακτιβιστές της σεξουαλικής απελευθέρωσης — αυτοί δεν είναι «παρελθόν». Χωρίς αυτούς, δεν θα είχαμε ούτε τις έννοιες ούτε τα πρωτόκολλα ούτε, κυρίως, την ηθική θεμελίωση που διακρίνει το BDSM από τη βία.

Τρίτος μηχανισμός, η κανονιστική αυτορρύθμιση. Μια κοινότητα δεν ορίζεται μόνο από αυτό που περιλαμβάνει, αλλά και από αυτό που αποκλείει. Το φόρουμ αυτό έχει ιστορικό αποβολής μελών που προωθούσαν αντιλήψεις ασύμβατες με τις θεμελιώδεις αρχές του χώρου. Αυτή η πράξη αποκλεισμού δεν είναι ένδειξη ελιτισμού, ούτε και γκετοποίησης που σας αρέσει να το λέτε — είναι ένδειξη ότι η κοινότητα διαθέτει όρια, και άρα ταυτότητα.

Τέταρτος μηχανισμός, η παρακαταθήκη. Το υλικό που έχει συσσωρευτεί σε αυτό το φόρουμ —χιλιάδες αναρτήσεις, αναλύσεις, μαρτυρίες, διαφωνίες— δεν είναι ένα αρχείο. Είναι ένα ζωντανό σώμα γνώσης. Είναι η αποδεικτική βάση ότι αυτή η κοινότητα υπάρχει, σκέφτεται, εξελίσσεται και παραδίδει. Όποιος το αγνοεί ή το υποτιμά, δεν αγνοεί απλώς έναν όγκο κειμένων — αγνοεί την ίδια τη συλλογική ύπαρξη του χώρου.

Όλοι αυτοί οι άνθρωποι, λοιπόν —οι παλαιότερες γενιές, οι στοχαστές, οι ακτιβιστές, τα μέλη αυτού του φόρουμ που συνεισέφεραν ουσιαστικά— δεν είναι ένα σύνολο ατόμων. Είναι κοινότητα. Και είναι κοινότητα ακριβώς επειδή τους συνδέει κάτι που υπερβαίνει την ατομική τους παρουσία: ένα κοινό σύστημα νοήματος, μια κοινή ιστορία, μια κοινή γλώσσα, και μια κοινή ευθύνη απέναντι σε όσους θα έρθουν.

Το ερώτημα «ποιας κοινότητας;» λοιπόν, δεν είναι άστοχο επειδή είναι προκλητικό. Είναι άστοχο επειδή αποκαλύπτει άγνοια αυτής ακριβώς της ιστορίας και αυτών των μηχανισμών. Και είναι ακριβώς αυτή η άγνοια —η άρνηση να αναγνωριστεί ότι υπάρχει κάτι πριν και πέρα από το άτομο— που τροφοδοτεί τον κατακερματισμό για τον οποίο μίλησε ο @Ritual.

Με την άδεια Του,

de7

 

@gaby_m δε νομίζω πως η πολιτική μπορεί να λείψει από οποιαδηποτε πτυχη της ζωής μας. Είτε αφορά αμιγώς πολιτική συζήτηση σε κάποιο νήμα, είτε εκφραζοντας αποψεις που έχουν διαμορφωθεί με βάση τις πολιτικές πεποιθήσεις του εκάστοτε γράφοντος, το τελικό αποτέλεσμα ειναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την πολιτική.

Διαβάζοντας (ξανα) το σχόλιο του @AndreDelastrange (μεταξυ αλλων), καταλαβαίνω ότι η ορατότητα που επιδίωξε η κοινότητα γύρισε μπούμερανγκ, γιατί άνοιξε την πόρτα σε ένα σωρό τουρίστες του bdsm. Από την άλλη, αυτη η ευκολια εφερε και ανθρωπους που βρήκανε αλήθεια και απαντησεις και μείνανε στο χώρο, απο τους οποιους θα περίμενα να είναι ενωμένοι απέναντι σε όλους αυτούς που ηρθαν με ημερομηνια ληξης. Και δεν αναφέρομαι σε γκετοποιηση του bdsm η κάποιου είδους ελιτίστικη διαχείριση, αλλά σε μια καθολική προταξη αλήθειας και γνώσης απέναντι στη βλακεια και την ημιμάθεια. Και αυτό είναι κάτι που έχω διακρίνει πολλές φορές ακόμα και σε σχόλια που εκ πρώτης φαντάζουν εριστικα.

Η @de7 έχει υπερκαλύψει με την απάντηση της το ερώτημα αυτό.

Αυτό που τριγυριζει στο μυαλό μου με αφορμή όλη αυτή τη συζήτηση, ειναι αν τα κοινά στοιχεία που μας ενώνουν είναι ξεκάθαρα, κοινώς αποδεκτα και ικανά να οικοδομησουν μια ενιαία κοινότητα. Και προσωπικά θεωρώ ότι είναι, ακόμα κι αν χρειάζεται συχνοτατη διαμάχη με την υποκειμενικοτητα και τις μετανεωτερικες αλλοιώσεις.

 

Ποτέ δεν λείπει η πολιτική, πράγματι, διότι όλοι είμαστε φορείς μιας πολιτικής στάσης ζωής. Αλλά δεν είναι αναγκαστικά στην επιφάνεια, στο συρμό και στη στόχευση του καθένα, όπως την αντιλαμβάνεται. Διότι όταν είναι να υπάρχει, πραγματικά, η πολιτική, τότε μπαίνουν διαδικασίες και κανόνες που οφείλουν να τηρούν όλοι. Όταν είναι γενικώς και αορίστως όμως, τότε είναι άλλο πράγμα και δεν είναι ασήμαντες οι φωνές εδώ που μίλησαν για "προπαγάνδα". Επειδή θέμα πολιτικής στάσης ζωής είναι να κοιτάζουμε όλες τις πλευρές που έχουν κάτι να πουν. Σε ποιο τελικό αποτέλεσμα αναφέρεστε, σε αυτό που συμβαίνει ως BDSM πρακτική ή στις εδώ συνομιλίες;

Εγώ πάλι κοιτάζω τα άλλα του "μεταξύ άλλων" διότι στο "έβγαλαν τα μάτια τους με τα χέρια τους" διαβάζω ακόμα κάτι: ότι τσακώνονταν μέχρι πτώσης, η οποία άλλωστε επήλθε.

Το "μεταξύ αλήθειας - γνώσης και βλακείας - ημιμάθειας" είναι ενδεικτικό μιας επιφανειακής ανάγνωσης των πραγμάτων και μια βαθιάς πεποίθησης που θα ήθελε πολύ να είναι αληθινή. Το "εθιμικό δίκαιο εντός BDSM" που πολύ σωστά αναφέρει η @de7 ως έναν από τους τέσσερις πυλώνες του BDSM περιλαμβάνει πολύ περισσότερους από όσους πολλοί εδώ είναι διατεθειμένοι να διακρίνουν.

Η μετανεωτερικότητα στο BDSM είναι αναπόδραστη για προφανείς λόγους, δεν ξεχνώ ότι χρωστώ μια πιο αναλυτική εξήγηση αυτού που λέω, και θα την έχετε σύντομα. Για την υποκειμενικότητα άλλη στιγμή. Σε κάθε περίπτωση, είναι, θεωρώ, κάπως δύσκολο να αρνηθεί κάποιος ότι μια BDSM συλλογικότητα, έστω, είναι από κάτω προς τα πάνω, δηλαδή από τις μονάδες, τις ατομικότητες, τις υποκειμενικότητες προς την ομάδα και όχι top down με βάση γενικές παραδοχές και κοινές αντιλήψεις ακόμα και όταν υπάρχουν.