Σκέψεις και προβληματισμοί για τις BDSMικές συζητήσεις στο forum

Αυτό είναι ένα θέμα που έχει απασχολήσει κατά καιρούς τις κοινότητες σε όλον τον κόσμο και σε όλες τις φάσεις. Δείτε το πρόσφατο ποστ του @AndreDelastrange που ακροθιγώς αναφέρει κάποια πράγματα.

Εδώ, πάντως, τα τελευταία χρόνια πολλοί απομακρύνθηκαν σιωπηλά ή λιγότερο σιωπηλά επειδή απορρίπτουν τον τρόπο με τον οποίο η τρέχουσα ελληνική πολιτική παρεισφρέει - σχεδόν με copy paste - σε πάρα πολλές συζητήσεις ακόμα και στα BDSM φόρουμ και επειδή συνέβηκαν ορισμένα "αιματηρά" περιστατικά και άλλα που θα μπορούσαν να πάνε προς τα εκεί.

 

Ποιας Κοινότητας;

 

Η ερώτηση, διατυπωμένη ως ρητορική αμφισβήτηση, υποδηλώνει ότι αντιλαμβάνεστε την αναφορά σε «κοινότητα» ως αφηρημένη ή καταχρηστική. Επιτρέψτε μου, λοιπόν, να σας απαντήσω με την ακρίβεια που επιβάλλει ο χώρος και η ιστορία του.

Πρώτα απ' όλα, πρόκειται για την παγκόσμια κοινότητα. Αυτή που συγκροτήθηκε ιστορικά μέσα από αλλεπάλληλα κύματα πολιτισμικής και πολιτικής συγκρότησης: από τις leather και old guard κοινότητες των μεταπολεμικών δεκαετιών, που έθεσαν τα θεμέλια,έως τα κινήματα σεξουαλικής απελευθέρωσης του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα, που ενέταξαν το BDSM σε ένα ευρύτερο αίτημα αυτοδιάθεσης του σώματος και της επιθυμίας. Πρόκειται για τους στοχαστές, τους διανοούμενους και τους ακτιβιστές που αρθρώσανε έναν λόγο ικανό να διακρίνει τη συναινετική Ανταλλαγή Ισχύος από την κακοποίηση, να θεμελιώσει έννοιες όπως το SSC και το RACK, και να υπερασπιστεί νομικά και ηθικά το δικαίωμα στην ερωτική ετερότητα. Αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι ένα απλό άθροισμα ατόμων. Είναι μια γενεαλογία. Και η γενεαλογία είναι το πρώτο συστατικό της κοινότητας.

Κατ' επέκταση, πρόκειται για την ελληνική κοινότητα. Αυτή που αφήνει παρακαταθήκη ένα πολύτιμο όγκο κειμένων και τοποθετήσεων σε αυτό εδώ το φόρουμ. Χιλιάδες αναρτήσεις που είναι αποτύπωμα συλλογικού στοχασμού πάνω στους συσχετισμούς της Ανταλλαγής Ισχύος. Μια κοινότητα που στήριξε ανθρώπους που κακοποιήθηκαν, που λειτούργησε ως καταφύγιο για υποκείμενα που η κυρίαρχη κουλτούρα αδυνατούσε να κατανοήσει, και που δεν δίστασε να αποβάλει τοξικά απόβλητα όταν αυτά προωθούσαν σκοταδιστικές αντιλήψεις για τον έλεγχο του γυναικείου σώματος, στηρίζοντας εμπράκτως μέλη που επανατραυματίστηκαν.

Αυτό που περιγράφω δεν είναι μια χαλαρή συνάθροιση ανθρώπων με κοινά ενδιαφέροντα. Είναι κοινότητα με την αυστηρή κοινωνιολογική έννοια του όρου. Και οφείλω να σας εξηγήσω γιατί.

Κοινότητα, υπό την έννοια που τη στοχάστηκαν από ο Tönnies έως ο Luhmann, δεν είναι ένα απλό πλήθος ατόμων που μοιράζονται έναν κοινό τόπο ή μια κοινή προτίμηση. Είναι ένα σύστημα που συγκροτείται μέσα από την παραγωγή και την αναπαραγωγή ενός κοινού νοήματος. Αυτό το νόημα δεν είναι δεδομένο — παράγεται, διατηρείται και μεταδίδεται μέσα από συγκεκριμένους μηχανισμούς. Ποιοι είναι αυτοί οι μηχανισμοί στην περίπτωσή μας;

Πρώτος μηχανισμός, η γλώσσα. Όχι η καθομιλουμένη, αλλά ένα εξειδικευμένο λεξιλόγιο — «Κυριαρχία», «υποταγή», «ασφαλής λέξη», «aftercare» και άλλες — που δεν είναι τυχαίο ούτε αυθαίρετο. Είναι το αποτέλεσμα δεκαετιών συλλογικής επεξεργασίας. Κάθε όρος φέρει μέσα του την ιστορία των ανθρώπων που τον διαμόρφωσαν, τον διόρθωσαν, τον υπερασπίστηκαν. Όταν χρησιμοποιούμε αυτή τη γλώσσα, δεν μιλάμε απλώς — ενεργοποιούμε μια συλλογική μνήμη.

Δεύτερος μηχανισμός, η παράδοση. Όχι ως άκαμπτο δόγμα, αλλά ως αυτό που ο Gadamer ονόμασε «ιστορικότητα της κατανόησης»: το σύνολο των κατανοήσεων, των κεκτημένων, των δοκιμασμένων πρακτικών που παραδίδονται από γενιά σε γενιά. Η leather κοινότητα, η old guard, οι ακτιβιστές της σεξουαλικής απελευθέρωσης — αυτοί δεν είναι «παρελθόν». Χωρίς αυτούς, δεν θα είχαμε ούτε τις έννοιες ούτε τα πρωτόκολλα ούτε, κυρίως, την ηθική θεμελίωση που διακρίνει το BDSM από τη βία.

Τρίτος μηχανισμός, η κανονιστική αυτορρύθμιση. Μια κοινότητα δεν ορίζεται μόνο από αυτό που περιλαμβάνει, αλλά και από αυτό που αποκλείει. Το φόρουμ αυτό έχει ιστορικό αποβολής μελών που προωθούσαν αντιλήψεις ασύμβατες με τις θεμελιώδεις αρχές του χώρου. Αυτή η πράξη αποκλεισμού δεν είναι ένδειξη ελιτισμού, ούτε και γκετοποίησης που σας αρέσει να το λέτε — είναι ένδειξη ότι η κοινότητα διαθέτει όρια, και άρα ταυτότητα.

Τέταρτος μηχανισμός, η παρακαταθήκη. Το υλικό που έχει συσσωρευτεί σε αυτό το φόρουμ —χιλιάδες αναρτήσεις, αναλύσεις, μαρτυρίες, διαφωνίες— δεν είναι ένα αρχείο. Είναι ένα ζωντανό σώμα γνώσης. Είναι η αποδεικτική βάση ότι αυτή η κοινότητα υπάρχει, σκέφτεται, εξελίσσεται και παραδίδει. Όποιος το αγνοεί ή το υποτιμά, δεν αγνοεί απλώς έναν όγκο κειμένων — αγνοεί την ίδια τη συλλογική ύπαρξη του χώρου.

Όλοι αυτοί οι άνθρωποι, λοιπόν —οι παλαιότερες γενιές, οι στοχαστές, οι ακτιβιστές, τα μέλη αυτού του φόρουμ που συνεισέφεραν ουσιαστικά— δεν είναι ένα σύνολο ατόμων. Είναι κοινότητα. Και είναι κοινότητα ακριβώς επειδή τους συνδέει κάτι που υπερβαίνει την ατομική τους παρουσία: ένα κοινό σύστημα νοήματος, μια κοινή ιστορία, μια κοινή γλώσσα, και μια κοινή ευθύνη απέναντι σε όσους θα έρθουν.

Το ερώτημα «ποιας κοινότητας;» λοιπόν, δεν είναι άστοχο επειδή είναι προκλητικό. Είναι άστοχο επειδή αποκαλύπτει άγνοια αυτής ακριβώς της ιστορίας και αυτών των μηχανισμών. Και είναι ακριβώς αυτή η άγνοια —η άρνηση να αναγνωριστεί ότι υπάρχει κάτι πριν και πέρα από το άτομο— που τροφοδοτεί τον κατακερματισμό για τον οποίο μίλησε ο @Ritual.

Με την άδεια Του,

de7