Σκέψεις και προβληματισμοί για τις BDSMικές συζητήσεις στο forum

Αυτό είναι ένα θέμα που έχει απασχολήσει κατά καιρούς τις κοινότητες σε όλον τον κόσμο και σε όλες τις φάσεις. Δείτε το πρόσφατο ποστ του @AndreDelastrange που ακροθιγώς αναφέρει κάποια πράγματα.

Εδώ, πάντως, τα τελευταία χρόνια πολλοί απομακρύνθηκαν σιωπηλά ή λιγότερο σιωπηλά επειδή απορρίπτουν τον τρόπο με τον οποίο η τρέχουσα ελληνική πολιτική παρεισφρέει - σχεδόν με copy paste - σε πάρα πολλές συζητήσεις ακόμα και στα BDSM φόρουμ και επειδή συνέβηκαν ορισμένα "αιματηρά" περιστατικά και άλλα που θα μπορούσαν να πάνε προς τα εκεί.

 

Ποιας Κοινότητας;

 

Η ερώτηση, διατυπωμένη ως ρητορική αμφισβήτηση, υποδηλώνει ότι αντιλαμβάνεστε την αναφορά σε «κοινότητα» ως αφηρημένη ή καταχρηστική. Επιτρέψτε μου, λοιπόν, να σας απαντήσω με την ακρίβεια που επιβάλλει ο χώρος και η ιστορία του.

Πρώτα απ' όλα, πρόκειται για την παγκόσμια κοινότητα. Αυτή που συγκροτήθηκε ιστορικά μέσα από αλλεπάλληλα κύματα πολιτισμικής και πολιτικής συγκρότησης: από τις leather και old guard κοινότητες των μεταπολεμικών δεκαετιών, που έθεσαν τα θεμέλια,έως τα κινήματα σεξουαλικής απελευθέρωσης του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα, που ενέταξαν το BDSM σε ένα ευρύτερο αίτημα αυτοδιάθεσης του σώματος και της επιθυμίας. Πρόκειται για τους στοχαστές, τους διανοούμενους και τους ακτιβιστές που αρθρώσανε έναν λόγο ικανό να διακρίνει τη συναινετική Ανταλλαγή Ισχύος από την κακοποίηση, να θεμελιώσει έννοιες όπως το SSC και το RACK, και να υπερασπιστεί νομικά και ηθικά το δικαίωμα στην ερωτική ετερότητα. Αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι ένα απλό άθροισμα ατόμων. Είναι μια γενεαλογία. Και η γενεαλογία είναι το πρώτο συστατικό της κοινότητας.

Κατ' επέκταση, πρόκειται για την ελληνική κοινότητα. Αυτή που αφήνει παρακαταθήκη ένα πολύτιμο όγκο κειμένων και τοποθετήσεων σε αυτό εδώ το φόρουμ. Χιλιάδες αναρτήσεις που είναι αποτύπωμα συλλογικού στοχασμού πάνω στους συσχετισμούς της Ανταλλαγής Ισχύος. Μια κοινότητα που στήριξε ανθρώπους που κακοποιήθηκαν, που λειτούργησε ως καταφύγιο για υποκείμενα που η κυρίαρχη κουλτούρα αδυνατούσε να κατανοήσει, και που δεν δίστασε να αποβάλει τοξικά απόβλητα όταν αυτά προωθούσαν σκοταδιστικές αντιλήψεις για τον έλεγχο του γυναικείου σώματος, στηρίζοντας εμπράκτως μέλη που επανατραυματίστηκαν.

Αυτό που περιγράφω δεν είναι μια χαλαρή συνάθροιση ανθρώπων με κοινά ενδιαφέροντα. Είναι κοινότητα με την αυστηρή κοινωνιολογική έννοια του όρου. Και οφείλω να σας εξηγήσω γιατί.

Κοινότητα, υπό την έννοια που τη στοχάστηκαν από ο Tönnies έως ο Luhmann, δεν είναι ένα απλό πλήθος ατόμων που μοιράζονται έναν κοινό τόπο ή μια κοινή προτίμηση. Είναι ένα σύστημα που συγκροτείται μέσα από την παραγωγή και την αναπαραγωγή ενός κοινού νοήματος. Αυτό το νόημα δεν είναι δεδομένο — παράγεται, διατηρείται και μεταδίδεται μέσα από συγκεκριμένους μηχανισμούς. Ποιοι είναι αυτοί οι μηχανισμοί στην περίπτωσή μας;

Πρώτος μηχανισμός, η γλώσσα. Όχι η καθομιλουμένη, αλλά ένα εξειδικευμένο λεξιλόγιο — «Κυριαρχία», «υποταγή», «ασφαλής λέξη», «aftercare» και άλλες — που δεν είναι τυχαίο ούτε αυθαίρετο. Είναι το αποτέλεσμα δεκαετιών συλλογικής επεξεργασίας. Κάθε όρος φέρει μέσα του την ιστορία των ανθρώπων που τον διαμόρφωσαν, τον διόρθωσαν, τον υπερασπίστηκαν. Όταν χρησιμοποιούμε αυτή τη γλώσσα, δεν μιλάμε απλώς — ενεργοποιούμε μια συλλογική μνήμη.

Δεύτερος μηχανισμός, η παράδοση. Όχι ως άκαμπτο δόγμα, αλλά ως αυτό που ο Gadamer ονόμασε «ιστορικότητα της κατανόησης»: το σύνολο των κατανοήσεων, των κεκτημένων, των δοκιμασμένων πρακτικών που παραδίδονται από γενιά σε γενιά. Η leather κοινότητα, η old guard, οι ακτιβιστές της σεξουαλικής απελευθέρωσης — αυτοί δεν είναι «παρελθόν». Χωρίς αυτούς, δεν θα είχαμε ούτε τις έννοιες ούτε τα πρωτόκολλα ούτε, κυρίως, την ηθική θεμελίωση που διακρίνει το BDSM από τη βία.

Τρίτος μηχανισμός, η κανονιστική αυτορρύθμιση. Μια κοινότητα δεν ορίζεται μόνο από αυτό που περιλαμβάνει, αλλά και από αυτό που αποκλείει. Το φόρουμ αυτό έχει ιστορικό αποβολής μελών που προωθούσαν αντιλήψεις ασύμβατες με τις θεμελιώδεις αρχές του χώρου. Αυτή η πράξη αποκλεισμού δεν είναι ένδειξη ελιτισμού, ούτε και γκετοποίησης που σας αρέσει να το λέτε — είναι ένδειξη ότι η κοινότητα διαθέτει όρια, και άρα ταυτότητα.

Τέταρτος μηχανισμός, η παρακαταθήκη. Το υλικό που έχει συσσωρευτεί σε αυτό το φόρουμ —χιλιάδες αναρτήσεις, αναλύσεις, μαρτυρίες, διαφωνίες— δεν είναι ένα αρχείο. Είναι ένα ζωντανό σώμα γνώσης. Είναι η αποδεικτική βάση ότι αυτή η κοινότητα υπάρχει, σκέφτεται, εξελίσσεται και παραδίδει. Όποιος το αγνοεί ή το υποτιμά, δεν αγνοεί απλώς έναν όγκο κειμένων — αγνοεί την ίδια τη συλλογική ύπαρξη του χώρου.

Όλοι αυτοί οι άνθρωποι, λοιπόν —οι παλαιότερες γενιές, οι στοχαστές, οι ακτιβιστές, τα μέλη αυτού του φόρουμ που συνεισέφεραν ουσιαστικά— δεν είναι ένα σύνολο ατόμων. Είναι κοινότητα. Και είναι κοινότητα ακριβώς επειδή τους συνδέει κάτι που υπερβαίνει την ατομική τους παρουσία: ένα κοινό σύστημα νοήματος, μια κοινή ιστορία, μια κοινή γλώσσα, και μια κοινή ευθύνη απέναντι σε όσους θα έρθουν.

Το ερώτημα «ποιας κοινότητας;» λοιπόν, δεν είναι άστοχο επειδή είναι προκλητικό. Είναι άστοχο επειδή αποκαλύπτει άγνοια αυτής ακριβώς της ιστορίας και αυτών των μηχανισμών. Και είναι ακριβώς αυτή η άγνοια —η άρνηση να αναγνωριστεί ότι υπάρχει κάτι πριν και πέρα από το άτομο— που τροφοδοτεί τον κατακερματισμό για τον οποίο μίλησε ο @Ritual.

Με την άδεια Του,

de7

 

@gaby_m δε νομίζω πως η πολιτική μπορεί να λείψει από οποιαδηποτε πτυχη της ζωής μας. Είτε αφορά αμιγώς πολιτική συζήτηση σε κάποιο νήμα, είτε εκφραζοντας αποψεις που έχουν διαμορφωθεί με βάση τις πολιτικές πεποιθήσεις του εκάστοτε γράφοντος, το τελικό αποτέλεσμα ειναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την πολιτική.

Διαβάζοντας (ξανα) το σχόλιο του @AndreDelastrange (μεταξυ αλλων), καταλαβαίνω ότι η ορατότητα που επιδίωξε η κοινότητα γύρισε μπούμερανγκ, γιατί άνοιξε την πόρτα σε ένα σωρό τουρίστες του bdsm. Από την άλλη, αυτη η ευκολια εφερε και ανθρωπους που βρήκανε αλήθεια και απαντησεις και μείνανε στο χώρο, απο τους οποιους θα περίμενα να είναι ενωμένοι απέναντι σε όλους αυτούς που ηρθαν με ημερομηνια ληξης. Και δεν αναφέρομαι σε γκετοποιηση του bdsm η κάποιου είδους ελιτίστικη διαχείριση, αλλά σε μια καθολική προταξη αλήθειας και γνώσης απέναντι στη βλακεια και την ημιμάθεια. Και αυτό είναι κάτι που έχω διακρίνει πολλές φορές ακόμα και σε σχόλια που εκ πρώτης φαντάζουν εριστικα.

Η @de7 έχει υπερκαλύψει με την απάντηση της το ερώτημα αυτό.

Αυτό που τριγυριζει στο μυαλό μου με αφορμή όλη αυτή τη συζήτηση, ειναι αν τα κοινά στοιχεία που μας ενώνουν είναι ξεκάθαρα, κοινώς αποδεκτα και ικανά να οικοδομησουν μια ενιαία κοινότητα. Και προσωπικά θεωρώ ότι είναι, ακόμα κι αν χρειάζεται συχνοτατη διαμάχη με την υποκειμενικοτητα και τις μετανεωτερικες αλλοιώσεις.

 

Ποτέ δεν λείπει η πολιτική, πράγματι, διότι όλοι είμαστε φορείς μιας πολιτικής στάσης ζωής. Αλλά δεν είναι αναγκαστικά στην επιφάνεια, στο συρμό και στη στόχευση του καθένα, όπως την αντιλαμβάνεται. Διότι όταν είναι να υπάρχει, πραγματικά, η πολιτική, τότε μπαίνουν διαδικασίες και κανόνες που οφείλουν να τηρούν όλοι. Όταν είναι γενικώς και αορίστως όμως, τότε είναι άλλο πράγμα και δεν είναι ασήμαντες οι φωνές εδώ που μίλησαν για "προπαγάνδα". Επειδή θέμα πολιτικής στάσης ζωής είναι να κοιτάζουμε όλες τις πλευρές που έχουν κάτι να πουν. Σε ποιο τελικό αποτέλεσμα αναφέρεστε, σε αυτό που συμβαίνει ως BDSM πρακτική ή στις εδώ συνομιλίες;

Εγώ πάλι κοιτάζω τα άλλα του "μεταξύ άλλων" διότι στο "έβγαλαν τα μάτια τους με τα χέρια τους" διαβάζω ακόμα κάτι: ότι τσακώνονταν μέχρι πτώσης, η οποία άλλωστε επήλθε.

Το "μεταξύ αλήθειας - γνώσης και βλακείας - ημιμάθειας" είναι ενδεικτικό μιας επιφανειακής ανάγνωσης των πραγμάτων και μια βαθιάς πεποίθησης που θα ήθελε πολύ να είναι αληθινή. Το "εθιμικό δίκαιο εντός BDSM" που πολύ σωστά αναφέρει η @de7 ως έναν από τους τέσσερις πυλώνες του BDSM περιλαμβάνει πολύ περισσότερους από όσους πολλοί εδώ είναι διατεθειμένοι να διακρίνουν.

Η μετανεωτερικότητα στο BDSM είναι αναπόδραστη για προφανείς λόγους, δεν ξεχνώ ότι χρωστώ μια πιο αναλυτική εξήγηση αυτού που λέω, και θα την έχετε σύντομα. Για την υποκειμενικότητα άλλη στιγμή. Σε κάθε περίπτωση, είναι, θεωρώ, κάπως δύσκολο να αρνηθεί κάποιος ότι μια BDSM συλλογικότητα, έστω, είναι από κάτω προς τα πάνω, δηλαδή από τις μονάδες, τις ατομικότητες, τις υποκειμενικότητες προς την ομάδα και όχι top down με βάση γενικές παραδοχές και κοινές αντιλήψεις ακόμα και όταν υπάρχουν.

 

Στις συζητήσεις που γίνονται στο φόρουμ.

Ανάλογα παραδείγματα έχουμε και εντός Ελλάδος, η αμφιβολία μου έγκειται στη χρονική σειρά. Δηλαδη, ειναι φυσικο να ξεκινήσει η διάδοση του bdsm σε στενούς κύκλους , να ανοίξει στο ευρύτερο κοινο (όπως αναφέραμε και πιο πανω) και μετά να ξεκινήσουν οι διαφωνίες και οι κόντρες συνολικά. Αν το ζητούμενο ήταν ο εγωισμος και η προβολή, η εμμονή σε συγκεκριμένες θεωρήσεις η κάτι άλλο, δεν το ξέρω, αυτό που έχω δει όμως και σε άλλους χώρους είναι πως όταν κάτι πουλάει και αποκτάει κοινό είναι θέμα χρόνου να εμφανιστούν προσωπικές διεκδικήσεις και κίνητρα θετωντας σε 2η μοιρα τους λόγους που εξ αρχής φέρανε αυτούς τους ανθρώπους κοντά. Και γι αυτό αναφέρθηκα στην υποκειμενικοτητα πιο πάνω, αναλόγως των κινήτρων αλλάζει και η άποψη. Και όσο περισσότερες οι απόψεις τόσο περισσότερες οι κόντρες, οι προστριβές και οι ρήξεις. Και δεν αναφέρομαι στις υγιείς διαφωνίες μέσα από τις οποίες προκύπτει προβληματισμος και γόνιμος διάλογος.

Οι πρώτες πρώτες ατομικοτητες στοιχειοθετηααν και ορίσανε το bdsm και άνοιξανε το δρόμο ώστε να μη χρειάζεται να ανακαλύπτουμε συνεχώς τον τροχό. Οπότε ναι, άνθρωποι απαρτίζουν το χώρο του bdsm, έχοντας διαθέσιμο πλαισιο και πρακτικές που ορίζουν αυτό το χώρο, για να μην καταλυεται αυθαίρετα προκειμένου να χωρέσει την υποκειμενικοτητα του καθενός.

Ίσως με τον καιρό το bddm αλλάξει και πάλι όπως έγινε και στο παρελθον, θα οφείλεται όμως σε τεκμηριωμενες απόψεις και γνώση και όχι σε αβασιμες αποψεις και βολικές θεωρήσεις.

 

@gaby_m, Παραθέτω το κείμενό σας αυτολεξεί:
«Εδώ, πάντως, τα τελευταία χρόνια πολλοί απομακρύνθηκαν σιωπηλά ή λιγότερο σιωπηλά επειδή απορρίπτουν τον τρόπο με τον οποίο η τρέχουσα ελληνική πολιτική παρεισφρέει —σχεδόν με copy paste— σε πάρα πολλές συζητήσεις ακόμα και στα BDSM φόρουμ και επειδή συνέβηκαν ορισμένα "αιματηρά" περιστατικά και άλλα που θα μπορούσαν να πάνε προς τα εκεί.»

Αντιλαμβάνομαι την ανησυχία σας. Ωστόσο, οφείλω να επισημάνω μια θεμελιώδη αντίφαση: την ίδια στιγμή που καταγγέλλετε την πολιτική παρείσφρηση, εσείς η ίδια έχετε διατυπώσει δύο από τις πλέον πολιτικές θέσεις στο φόρουμ: «Το BDSM είναι μετανεωτερικότητα» και «Η μετανεωτερικότητα στο BDSM είναι αναπόδραστη.»

Αυτές οι προτάσεις δύσκολα μπορούν να θεωρηθούν ουδέτερες παρατηρήσεις· λειτουργούν μάλλον ως πολιτικές θέσεις που παρουσιάζονται ως αυτονόητες αλήθειες. Και εδώ ακριβώς εντοπίζεται η δεύτερη, βαθύτερη αντίφαση — μια αντίφαση όχι πια επιτελεστική αλλά θεωρητική, που αγγίζει τον ίδιο τον πυρήνα της μετανεωτερικής σκέψης την οποία επικαλείστε.

Η μετανεωτερικότητα, όπως τη θεμελίωσαν οι Foucault, Derrida και Lyotard, είναι κατεξοχήν μια κριτική στάση απέναντι σε κάθε αξίωση απόλυτης βεβαιότητας. Ο Foucault μίλησε για τη γενεαλογία ως μέθοδο που αποκαλύπτει τη συγκυριακή, μη αναγκαία προέλευση των θεσμών και των εννοιών. Ο Derrida ανέδειξε τη différance —τη διαρκή αναβολή και διασπορά του νοήματος— ως το αντίδοτο σε κάθε απόπειρα οριστικής θεμελίωσης. Ο Lyotard όρισε τη μετανεωτερική συνθήκη ακριβώς ως δυσπιστία απέναντι στις μεγάλες αφηγήσεις που διεκδικούν καθολική ισχύ. Η μετανεωτερική σκέψη, στην αυθεντική της μορφή, είναι μια σκέψη της αμφιβολίας, της αποδόμησης, της διαρκούς ερώτησης. Δεν παράγει βεβαιότητες — διαλύει βεβαιότητες.

Αυτή η θεωρητική παράδοση έχει, μάλιστα, ένα γλωσσολογικό θεμέλιο που προηγείται χρονικά και τη στηρίζει. Ο Ferdinand de Saussure, ο θεμελιωτής της σύγχρονης γλωσσολογίας, απέδειξε ότι η σχέση ανάμεσα στο σημαίνον (τη λέξη) και το σημαινόμενο (την έννοια) είναι αυθαίρετη. Δεν υπάρχει φυσική ή αναγκαία σύνδεση ανάμεσά τους. Το νόημα δεν πηγάζει από μια ουσία που ενυπάρχει στα πράγματα, αλλά από τη διαφορά — από τη θέση ενός σημείου μέσα σε ένα σύστημα σχέσεων. Μια λέξη σημαίνει αυτό που σημαίνει όχι επειδή αντανακλά μια αντικειμενική πραγματικότητα, αλλά επειδή διαφέρει από άλλες λέξεις μέσα στη γλώσσα. Αυτή η αρχή της αυθαιρεσίας του σημείου είναι το θεμέλιο πάνω στο οποίο οικοδομήθηκε ολόκληρη η μετανεωτερική κριτική: αν η γλώσσα είναι ένα σύστημα διαφορών και όχι μια αντανάκλαση της πραγματικότητας, τότε κάθε αξίωση περί «αναγκαίου» ή «φυσικού» νοήματος είναι αβάσιμη.

Το «αναπόδραστο» που εσείς επικαλείστε παραβιάζει ακριβώς αυτή την αρχή. Όταν λέτε «Το BDSM είναι μετανεωτερικότητα», παίρνετε δύο σημαίνοντα —το «BDSM» και τη «μετανεωτερικότητα»— και τα συνδέετε με ένα «είναι» που υπονοεί ταυτότητα, ουσία, αναγκαιότητα. Από τη σκοπιά του Saussure, αυτό που κάνετε είναι να παρουσιάζετε ως φυσική και αναγκαία μια σχέση που είναι εξ ολοκλήρου συμβατική. Συνδέετε αυθαίρετα δύο σημεία και βαφτίζετε τη σύνδεση αυτή «αναπόδραστη». Πρόκειται για μια κίνηση που αντιβαίνει στην ίδια τη γλωσσολογική αρχή της αυθαιρεσίας του σημείου: μετατρέπει μια ιστορική και πολιτισμική σύμβαση σε οντολογικό δεδομένο. Και αυτή η μετατροπή —η φυσικοποίηση του συμβατικού— δεν είναι απλώς μια θεωρητική αβλεψία. Είναι η πεμπτουσία της ιδεολογίας.

Διότι τι είναι ο συντηρητισμός αν όχι η τάση να φυσικοποιεί το υπάρχον, να το παρουσιάζει ως αναπόδραστο, να αποκλείει τη δυνατότητα ριζικής αλλαγής; Αυτό ακριβώς επιτελεί το δικό σας «αναπόδραστο». Ενώ η κριτική σκέψη —από τον Saussure και τη γλωσσολογική θεμελίωση της αυθαιρεσίας του νοήματος, μέχρι τον Foucault, τον Derrida και τον Lyotard— είναι πάντα μια σκέψη της δυνατότητας, του ανοιχτού ορίζοντα, της άρνησης, εσείς τη μετατρέπετε σε εργαλείο παγίωσης βεβαιοτήτων. Τη χρησιμοποιείτε όχι για να αμφισβητήσετε την εξουσία αλλά για να νομιμοποιήσετε την απουσία αντίστασης. Και αυτό μπορεί να ιδωθεί, στον πυρήνα του, ως μια βαθιά συντηρητική κίνηση.

Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η απάντηση στο ερώτημα: ποιος ευθύνεται για τις εντάσεις, τις ρήξεις, τις αποχωρήσεις που τόσο εύγλωττα περιγράφετε; Δεν είναι η «εισβολή» της πολιτικής σε έναν δήθεν ουδέτερο χώρο — είναι η ίδια η δομή του λόγου που αρθρώνετε. Το «αναπόδραστο» δεν είναι μια πρόσκληση σε διάλογο· είναι μια κήρυξη πολέμου σε όποιον σκέφτεται διαφορετικά. Δεν αφήνει περιθώριο για «ναι μεν, αλλά», για «υπό μια έννοια», για «ας το δούμε κι αλλιώς». Λέει: αυτό είναι έτσι, τελεία, και όποιος δεν το βλέπει είναι τυφλός. Αυτή η στάση δεν είναι απλώς αντι-μετανεωτερική — είναι βαθιά διχαστική. Διότι όταν μπαίνεις σε έναν χώρο και δηλώνεις ότι η δική σου κοσμοθεωρία είναι το μόνο δυνατό έδαφος, έχεις ήδη χωρίσει τον κόσμο στα δύο: σε αυτούς που αποδέχονται το αυτονόητο και σε αυτούς που αρνούνται την πραγματικότητα. Δεν υπάρχει τρίτη θέση. Δεν υπάρχει χώρος για γέφυρες. Υπάρχει μόνο παράταξη.

Όταν λοιπόν αναρωτιέστε γιατί υπάρχουν «αιματηρά περιστατικά» και αποχωρήσεις, η απάντηση βρίσκεται μπροστά σας. Δεν φταίει η «ελληνική πολιτική» που εισβάλλει απέξω. Φταίει η ρητορική του αναπόδραστου που επιβάλλεται εκ των έσω. Διότι μια κοινότητα δεν διαλύεται από τις διαφωνίες — διαλύεται από την άρνηση του ενός να αναγνωρίσει τον άλλον ως ισότιμο συνομιλητή. Και το «αναπόδραστο» είναι ακριβώς αυτό: η άρνηση της ισοτιμίας του άλλου.

Θέλω εδώ να προσθέσω και κάτι προσωπικό, γιατί όλο αυτό δεν είναι αφηρημένη θεωρία. Το έχω ζήσει. Στο νήμα για τους βιασμούς, όσες φορές ανέβασα κείμενα που αφορούσαν τα γυναικεία αιτήματα —τη γυναικεία φωνή, τη γυναικεία εμπειρία— εμφανιζόταν συστηματικά μια συγκεκριμένη πολιτική ρητορική. Αυτή που κουβαλά τον μισογυνισμό. Αυτή που μετατρέπει τη λέξη «γυναίκα» σε πεδίο αντιπαράθεσης. Και εμφανιζόταν όχι για να συνομιλήσει — αλλά για να επιβάλει, να διαλύσει, να μετατρέψει έναν χώρο πένθους για τις νεκρές γυναίκες από χέρια ανδρών και ένα χώρο διεκδίκησης, σε αρένα. Και ο μηχανισμός ήταν ακριβώς ο ίδιος: μια θέση που παρουσιάζεται ως αυτονόητη, που αρνείται να αναγνωριστεί ως θέση, και που αντιμετωπίζει κάθε αντίλογο ως εισβολή.

Κλείνοντας, θα ήθελα να σας αφήσω ένα ερώτημα. Αν ο Saussure διάβαζε τη φράση «η μετανεωτερικότητα είναι αναπόδραστη», τι νομίζετε ότι θα απαντούσε; Θα αναγνώριζε σε αυτήν την αρχή της αυθαιρεσίας του σημείου που ο ίδιος θεμελίωσε; Ή μήπως θα έβλεπε μια κατάφωρη παραβίασή της — μια προσπάθεια να παρουσιαστεί ως φυσική και αναγκαία μια σχέση που είναι εξ ολοκλήρου ιστορική και συμβατική; Και ο Foucault, ο Derrida, ο Lyotard — θα αναγνώριζαν άραγε τον εαυτό τους σε μια θέση που χρησιμοποιεί τη γλώσσα της κριτικής για να κηρύξει το τέλος κάθε κριτικής;

Επικαλείστε μια παράδοση σκέψης που από τον Saussure μέχρι τον Derrida δεν έκανε τίποτε άλλο από το να αποδομεί βεβαιότητες — και τη μετατρέπετε σε μια βεβαιότητα πιο άκαμπτη από εκείνες που η παράδοση αυτή πολέμησε. Τη μετατρέπετε από εργαλείο κριτικής σε μηχανισμό επιβολής. Και μετά αναρωτιέστε γιατί υπάρχουν καυγάδες. Μα ο καυγάς αρχίζει εκεί ακριβώς όπου ο ένας σταματά να ακούει και αρχίζει να αποφαίνεται. Το «αναπόδραστο» δεν ακούει — αποφαίνεται. Και η απόφανση, όταν δεν αναγνωρίζει τον εαυτό της ως τέτοια, δεν είναι σκέψη. Είναι η αρχή της ρήξης.

Με την άδεια Του,

de7

 

Πέθανε το ίντερνετ;
Η θεωρία του «νεκρού διαδικτύου» δεν είναι και τόσο θεωρία πια

Αυτό είναι κάτι που συζητάνε από τα 10s του 21ου αιώνα, πριν καν το ίντερνετ βγει εντελώς από το «αυγό» του και πάρει τέλος πάντων τη μορφή που ξέρουμε σήμερα. Η θεωρία του νεκρού διαδικτύου που ίσως είδες σκρολάροντας στο TikTok ή στο Reddit, είναι αλήθεια -και το ίντερνετ έχει βουήξει.
Τι είναι το «dead internet theory»; Με πολύ λίγα λόγια, είναι όταν το μέρος που σερφάρεις, κοινωνικοποιείσαι, οργανώνεσαι, παρεμβαίνεις, δημιουργείς κλπ κλπ, φτάνει σε σημείο να κυριαρχείται από μη ανθρώπινη δραστηριότητα.
Ξαφνικά δεν είναι μια τρελή θεωρία, αλλά μια πραγματικότητα.
Αυτό που κάποια χρόνια πριν ήταν κάπως ακραίο σενάριο, το 2026 είναι η νέα καθημερινότητα -η οποία δεν μπορεί να μετρηθεί πλήρως.
Τι σημαίνει αυτό; Ότι είναι αρκετά πιθανό να αλληλεπιδράς με μποτ και ψεύτικες AI οντότητες (οι λεγόμενοι AI agents), αντί με άλλους ανθρώπους που έχουν σάρκα και οστά και πράγματι κάθονται πίσω από ένα πληκτρολόγιο ή μια οθόνη.
...............

Δεν θα σου έκανε και εντύπωση πως αυτά τα μπλιμπλίκια μπορούν να αποκτήσουν και ιδεολογία. Όχι δική τους, φυσικά, -αφού είναι μηχανήματα-, αλλά εκείνη που τα «τάισε» αυτός που τα έβαλε για πολιτικό διαδικτυακό «στρατό».

..............

Πηγή: ROSA